ဝိဓူရဇာတ္ အဆက္
ဣရႏၶတီလည္း ပုဏၰကကို ေခၚေဆာင္၍ ခမည္းေတာ္ထံ သြားသည္။ အက်ိဳးအေၾကာင္း ေလွ်ာက္ထားသည္။ နဂါးမင္းကလည္း “ဝိဓူရ အမတ္၏ ႏွလံုးကို ေဆာင္ယူေပးႏိုင္ပါက သမီးေတာ္ႏွင့္ အမွန္ပင္ လက္ထပ္ထိမ္းျမား ေပးမည္” ဟူ၍ ကတိျပဳသည္။
ထိုအခါ ပုဏၰကသည္ ဦးရီးေတာ္ ေဝႆဝဏ္ နတ္မင္းႀကီး စံရာ စတုမဟာရာဇ္ နတ္ျပည္သို႔ သြားေရာက္သည္။ နတ္မင္းႀကီး၏ ခြင့္ျပဳခ်က္ကို ဉာဏ္ဆင္၍ ရယူႏိုင္ရန္ ေဝပုလႅေတာင္မွ မေနာဟရပတၱျမားကို ေဆာင္လ်က္ ေကာရဗ်မင္းထံ သြားေရာက္ေလသည္။
ပုဏၰကသည္ လုလင္အသြင္ ေဆာင္လ်က္ ေကာရဗ်မင္းထံ သြားေရာက္ျခင္းျဖစ္သည္။ မိမိ ပုဏၰကျဖစ္ေၾကာင္း မေျပာ။ “အကြ်ႏု္ပ္အမည္ ကစၥည္းျဖစ္သည္။ ကာလစမၸာနဂုိရ္ျပည္က လာသည္။ ေႂကြအန္ကစားရာတြင္ အေတာ္ဆံုးျဖစ္ေသာ ေကာရဗ်မင္းႀကီးႏွင့္ ေႂကြအန္ကစားလို၍ လာသည္” ဟူ၍ ေျပာဆိုသည္။
ထို႔ေနာက္ အသင့္ပါလာေသာ ပတၱျမားကိုလည္း ထုတ္ျပသည္။ အာဇာနည္ သိေႏၶာျမင္းကိုလည္း ယူျပသည္။ ယင္းတို႔ မည္မွ် တန္ဖိုးရွိသည္ကိုလည္း လက္ေတြ႔ျပသသည္။
ၿပီးေသာ္ ပုဏၰက က “အရွင္မင္းႀကီး အကြ်ႏ္ုပ္၏ ပတၱျမားကို ေလာင္းတမ္းျပဳ၍ ေႂကြအန္ကစားပါမည္။ အရွင္မင္းႀကီးႏိုင္လွ်င္ သည္ပတၱျမားကို ယူပါ” ဟူ၍ ဆို၏။
ေကာရဗ်မင္းႀကီးက “ကစၥည္းလုလင္၊ သင္ႏိုင္လွ်င္လည္း ငါ၊ ငါ့မိဖုရားႏွင့္ ငါ့ထီးနန္းတို႔မွ တစ္ပါး က်န္ေသာ ငါပိုင္ဆိုင္သမွ် အားလံုးတြင္ သင္ႀကိဳက္ရာကို ယူပါ” ဟူ၍ ေလာင္းတမ္းျပဳ၏။
ထို႔ေနာက္ သူတို႔ႏွစ္ဦးသည္ တစ္ရာ့တစ္ပါးေသာ မင္းမ်ားႏွင့္ ပရိသတ္စံုညီေရွ႕တြင္ ေႂကြအန္ကစားၾကသည္။ အခါတိုင္းဆိုလွ်င္ ေကာရဗ်မင္း ႏိုင္ေအာင္ အမိေဟာင္းျဖစ္ခဲ့ေသာ နတ္သမီးက တန္ခိုးျဖင့္ ကူညီေလ့ရွိသည္။ ယခုလည္း နတ္သမီးက ကူမည္ျပဳသည္။ သို႔ရာတြင္ နတ္ဘီလူးျဖစ္သူ ပုဏၰကသည္ နတ္သမီးကို ျမင္ေတြ႔သြားသည္။ ခ်က္ခ်င္းပင္ မ်က္ေစာင္းထိုး၍ ႏွင္ထုတ္လိုက္သည္။ နတ္သမီးလည္း ေၾကာက္ရြ႕ံစြာျဖင့္ ထြက္ေျပး သြားရေလသည္။ ထိုအခါ ေႂကြအန္ကစားရာတြင္ မင္းႀကီး ရႈံးသြားေလသည္။
မင္းႀကီးသည္ စိတ္ႏွလံုး မသာမယာရွိသြားသည္။ ပုဏၰက မူ ဝမ္းေျမာက္ဝမ္းသာ ျဖစ္ေနသည္။ “အရွင္မင္းႀကီး၊ ကြ်ႏု္ပ္ႏိုင္ၿပီ။ ေလာင္းတမ္းဥစၥာကို ယခု ေပးေတာ္မူပါ” ဟူ၍ ေတာင္း၏။
မင္းႀကီးက “ကစၥည္းလုလင္၊ ငါစိုးပိုင္ေသာ ဆင္၊ ျမင္း၊ ကြ်ဲ၊ ႏြားဟူေသာ ရတနာတို႔တြင္ သင္ အလိုရွိရာကို ယူေလာ့” ဟူ၍ ဆို၏။
ဤတြင္ ပုဏၰက က “အရွင္မင္းႀကီး၊ အရွင္မင္းႀကီးပိုင္ ရတနာတို႔တြင္ ဝိဓူရသုခမိန္ ဟူေသာ ရတနာသည္ အျမတ္ဆံုးျဖစ္၏။ ဝိဓူရကို ကြ်ႏု္ပ္အား ေပးပါေလာ့” ဟူ၍ ေတာင္းခံ၏။ ထိုအခါ မင္းႀကီးသည္ ပ်ာပ်ာသလဲ ျငင္းဆိုသည္။
“ကစၥည္းလုလင္၊ ဝိဓူရ သုခမိန္သည္ ငါ၏ ကြ်န္မဟုတ္။ ငါပိုင္ေသာ ရတနာတို႔တြင္ မပါဝင္ပါ။ ဝိဓူရသည္ ငါ၏ ကိုယ္ႏွင့္ ထပ္တူျဖစ္သည္။ ငါ၏ ေဆြမ်ိဳးျဖစ္သည္။ ငါ၏ ကိုးကြယ္ရာ ျဖစ္သည္” ဟူ၍ ျပန္ေျပာ၏။
ထိုအခါ ပုဏၰက က “အရွင္မင္းႀကီး၊ ဝိဓူရသည္ အရွင္မင္းႀကီးႏွင့္ ထပ္တူျဖစ္သည္။ သို႔မဟုတ္ အရွင္မင္းႀကီးပိုင္ ကြ်န္ျဖစ္သည္ဆိုေသာ ျပႆနာကို ကြ်ႏ္ုပ္တို႔ ႏွစ္ဦး ေျဖရွင္း၍ ေျပလည္မည္မဟုတ္။ ဝိဓူရ သုခမိန္ကိုပင္ တင္ျပ၍ သူ၏ အဆံုးအျဖတ္ကို ရယူရေသာ္ မသင့္ၿပီေလာ။ ဝိဓူရ၏ အဆံုးအျဖတ္အတိုင္း လိုက္နာၾကပါစို႔” ဟု ဆို၏။ မင္းႀကီးလည္း သေဘာတူ၏။
သို႔ျဖင့္ သူတို႔ႏွစ္ဦးသည္ ဝိဓူရထံ သြားၾကသည္။ ဝိဓူရသည္ မင္းႀကီးကို ျမင္လွ်င္ တရားဆံုးျဖတ္ရာ ပလႅင္ထက္မွ လွ်င္ျမန္စြာ ဆင္းလာသည္။ မင္းႀကီးကို ရွိခိုးလ်က္ သင့္ေလ်ာ္ေသာ ေနရာ၌ ေန၏။
ေကာရဗ်မင္းႀကီးႏွင့္ ပုဏၰကတို႔သည္ ျဖစ္ပ်က္ပံု အလံုးစံုကို တင္ျပသည္။ ၿပီးေသာ္ ပုဏၰက က ဝိဓူရအား “သုခမိန္ ဝိဓူရသည္ တရားဆံုးျဖတ္ရာ၌ ေတာ္တည့္ ေျဖာင့္မတ္ မွန္ကန္သည္ဟု ေက်ာ္ေစာသည္။ ေက်ာ္ေစာသည့္အတိုင္း ဟုတ္၊ မဟုတ္ကို ယေန႔ သိရေပေတာ့မည္။ သင္ သုခမိန္သည္ မင္းႀကီး၏ ကြ်န္ေပေလာ။ သို႔မဟုတ္ မင္း၏ ကိုယ္ႏွင့္ထပ္တူမွ်ေသာ ေဆြမ်ိဳးေပေလာ” ဟူ၍ ေမး၏။
ဝိဓူရက ‘ငါသည္ မင္း၏ ေဆြမ်ိဳးမဟုတ္။ သို႔ေသာ္ ပုဏၰက ယံုေလာက္ေအာင္ ေဆြမ်ိဳးျဖစ္သည္ဟု လွည့္ပတ္ ေျပာေသာ္ ပုဏၰက မည္သို႔ တတ္ႏိုင္မည္နည္း။ သို႔ရာတြင္ တရားဆံုးျဖတ္သူတို႔၏ သစၥာပ်က္ယြင္း ေပေတာ့မည္။ မေတာ္မတရား ျပဳရာ က်ေပေတာ့မည္။ လံုးဝမသင့္။ သစၥာသည္သာ အဓိက ျဖစ္သည္။ အမွန္အတိုင္းသာ ေျပာဆို ဆံုးျဖတ္ရေတာ့မည္” ဟူ၍ စဥ္းစားသည္။
သို႔ျဖင့္ “အေမာင္ လုလင္၊ ငါသည္ မင္းႏွင့္ထပ္တူျဖစ္ေသာ ေဆြမ်ိဳးမဟုတ္။ ကြ်န္သာလွ်င္ျဖစ္သည္။ အိမ္ေပါက္ကြ်န္၊ ေငြဝယ္ကြ်န္၊ ကိုယ္တိုင္ အေစအပါးခံသည့္ ဘယံဒါကြ်န္၊ သံု႔ရကြ်န္ဟူ၍ ကြ်န္ေလးမ်ိဳးရွိသည္။ ယင္းတို႔အနက္ ငါသည္ မင္းခစားျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ကိုယ္တိုင္ အေစအပါးခံသည့္ ဘယံဒါသကြ်န္ပင္ ျဖစ္သည္” ဟူ၍ ဟုတ္တိုင္းမွန္ရာ ဆို၏။
ပုဏၰကသည္ ဝမ္းေျမာက္လွသျဖင့္ “ႏိုင္ျပန္ၿပီ” ဆိုကာ လက္ပန္းေပါက္ခတ္၏။ ေကာရဗ်မင္းမူ မေက်နပ္။ ‘ဝိဓူရသည္ လွည့္ပတ္လိမ္လည္ ေျပာသင့္ပါလ်က္ မေျပာ’ ဟူ၍ ဝိဓူရကို စိတ္ဆိုးသည္။
(ဝိဓူရဇာတ္ေတာ္ အဆက္အား ဆက္တင္ပါမည္)
0 comments:
Post a Comment