*အကုသုိလ္၊ သစ္ပင္ႏွင့္ ၀န္းက်င္ထိန္းသိမ္းမႈ*
အရွင္ရာဇိႏၵ (ရေ၀ႏြယ္-အင္းမ)မနက္ေစာေစာ ေကာ္ဖီ ေသာက္ရင္းနဲ႕ ျပဳခဲ့တဲ့ ကုသုိလ္ စာရင္းေလးကုိ ျပန္ဖတ္ရင္း၊ ျပန္ေတြးျဖစ္ရင္းနဲ႕ စိတ္က အလုိလုိ ၾကည္ႏူးလာပါတယ္။ သိပ္မ်ားမ်ား စားစားၾကီး မဟုတ္ခဲ့ေပမယ့္ တခ်ဳိ႕ကုသုိလ္ေလး ေတြကုိေတာ့ ဒီေန႕အထိ သတိတရ ရွိေနတုန္းပါ။ ဥပမာ - အသက္(၅၀)ေက်ာ္ အသားမည္းမည္း အမ်ဳိးသမီးၾကီး တစ္ေယာက္ ေခါင္းေပၚက မုန္႕ဗန္းၾကီး ေမွာက္က်သြားလုိ႕ ငုိေနတာ ေတြ႕ရေတာ့ ပါလာတဲ့ ေငြတခ်ဳိ႕ကုိ ထုတ္လွဴျဖစ္ခဲ့ တာမ်ဳိးေလးေတြပါ။ အဲဒီလုိ အျပဳအမူ ကုသုိလ္ေလးကုိ ျပန္ဖတ္မိတုိင္း၊ ျပန္ေတြးမိတုိင္း ၾကည္ႏူးရျမဲပါ။ စာလုိေျပာရင္ေတာ့ အပရ ေစတနာေပါ့။
အဲဒီအေတြးေတြျဖစ္ရင္း အခုေျပာျပမယ့္ ၀တၳဳေလးက စဥ္းစားစရာအျဖစ္ ေပၚလာခဲ့တာပါ။
မဇၥိ်မေဒသ အိႏၵိယႏုိင္ငံမွာ ဥရုေ၀လလုိ႕ အမည္ရတဲ့ သဲေတာင္ၾကီး တစ္ေတာင္ ရွိခဲ့ဖူးပါတယ္။
ျမတ္စြာဘုရား ပြင့္ေတာ္မမူမီကာလ အဲဒီ၀န္းက်င္ေဒသမွာ ရေသ့တစ္ေသာင္းေ နထုိင္ခဲ့ၾကပါတယ္။ တစ္ပါးနဲ႕ တစ္ပါး ခ်စ္ခင္ရုိေသမႈ ရွိသလုိ၊ တစ္ပါးရဲ႕ စကားကုိလည္း တစ္ပါးက ရုိေသ လုိက္နာေလ့ရွိပါတယ္။
ငါ့ရွင္ ရေသ့အေပါင္းတုိ႕၊ ကာယကံ အျပစ္နဲ႕ ၀စီကံ အျပစ္ေတြကေတာ့ တစ္ပါးသူေတြ သိဖုိ႕သိပ္ထင္ရွားတယ္။ မေနာကံက်ေတာ့ တစ္ပါးသူသိဖုိ႕ မထင္ရွားေတာ့ဘူး။ ဒါ့ေၾကာင့္ ရေသ့တစ္ပါးပါးဟာ ကာမဂုဏ္နဲ႕ စပ္တဲ့ အၾကံ၊ ေဒါသနဲ႕ စပ္တဲ့ အၾကံ၊ သူတစ္ပါးကုိ ညွဥ္းဆဲ သတ္ျဖတ္လုိတဲ့ အၾကံ စတဲ့ အၾကံေတြကုိ ၾကံမိခဲ့ရင္ ဘယ္သူမွ အျပစ္ေျပာမယ့္သူ၊ ဆုံးမမယ့္သူ မရွိေတာ့ဘူး။ ဒီေတာ့ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိယ္ ကုိယ္တုိင္ အျပစ္တင္ျပီး ဒဏ္ခတ္တဲ့အေနနဲ႕ အကုသုိလ္ တစ္ခုခုကုိ ၾကံခဲ့၊ ေတြးခဲ့မိရင္ ျမစ္ဆိပ္က သဲကုိ ဖက္နဲ႕ယူျပီး ဒီေနရာမွာ ပုံရမယ္။ ဒီအျပဳအမူဟာ ကုိယ့္အျပစ္ကုိ ကုိယ္တုိင္ ဒဏ္ထမ္းျခင္းျဖစ္တယ္။
ရေသ့ေတြ စုပုံခဲ့တဲ့ သဲေတာင္ၾကီးဟာ ကာလၾကာၾကာ တစ္ခုအထိ တည္ရွိေနခဲ့မွာပါ။ လူသားေတြက အဲဒီသဲေတာင္ၾကီးကုိ ၾကည့္ျပီး ေတာ္ေတာ္ အကုသုိလ္မ်ားတဲ့ ရေသ့ေတြပါလားလုိ႕ ဘယ္သူမွ ကဲ့ရဲ႕မယ္ မထင္ပါဘူး။ မကဲ့ရဲ႕မယ့္အျပင္ ဒီသဲေတာင္ၾကီးဟာ ရေသ့ေတြရဲ႕ ရုိးေျဖာင့္မႈ၊ မာယာ သာေဌယ် ကင္းမႈ၊ လူသားပီသတဲ့ သတၱိရွိမႈ စတဲ့ သေကၤတျပယုဂ္ၾကီးပဲလုိ႕ ႏွလုံးသြင္းျပီး ဆထက္ထမ္းပုိး တုိး၍တုိး၍သာ ၾကည္ညိဳျဖစ္ၾကမွာပါ။ ဘာျဖစ္လုိ႕လဲ ဆုိေတာ့ လူသားေတြဟာ ရုိးေျဖာင့္မႈကုိ ၾကည္ညဳိတတ္တဲ့ သဘာ၀က အစဥ္အျမဲ ရွိေနတတ္ၾကလုိ႕ပါ။
တစ္ခုေတာ့ ရွိတာေပါ့ေလ၊ ရေသ့ေတြလုိ ရန္ကုန္ျမစ္ထဲ၊ ေဒါပုံျမစ္ထဲက သဲေတြ ယူပုံလုိ႕ေတာ့ ဘယ္ျဖစ္ေတာ့မလဲ၊ တုိက္တာ အေဆာက္အဦး ေတြက ေန႕စဥ္ ေဆာက္ေနၾကရတာ ဆုိေတာ့ သဲေတြက တုိက္တာ အေဆာက္အဦးေတြ အတြက္ အသုံးခ်ေန ရတာကုိး။
အကုသုိလ္ တစ္ခုခုကုိ ေတြးမိ၊ ေျပာမိ၊ ျပဳလုပ္မိတုိင္း သစ္ပင္တစ္ပင္ပင္ စုိက္လုိက္ဖုိ႕ ပါပဲေလ။ သစ္ပင္စုိက္ဖုိ႕ ေနရာတစ္ခုကုိေတာ့ သတ္မွတ္ထားၾက ရမွာေပါ့။
ျပီးေတာ့ အဲဒီ ေတာအုပ္ၾကီးကုိ ဘယ္သူကမွ အကုသုိလ္ ေတာအုပ္ၾကီးလုိ႕ ေခၚမယ္ မထင္ပါဘူး။ ဒါလူသားေတြရဲ႕ ရုိးေျဖာင့္မႈ သေကၤတ ျပယုဂ္ၾကီး တစ္ခုအျဖစ္ပဲ သတ္မွတ္ၾကည္ညဳိ ေလးစားျဖစ္ၾကမွာပါ။
ေနာက္ လူ႕သဘာ၀တစ္ခုက အကုသုိလ္ကုိ ဖုံးကြယ္သူကုိ စက္ဆုပ္ျပီး ဖြင့္လွစ္ေဖာ္ထုတ္ ျပ၀ံ့သူကုိ ၾကည္ညိဳ ေလးစားတတ္ၾက တာပါ။ အဓိကကေတာ့ သစ္ပင္စုိက္ရဲတဲ့ သတၱိပါ။
ေဟာဒါကေတာ့ ဆရာ ခ်စ္ဦးညိဳရဲ႕ သစ္ပင္၊ ဒါကေတာ့ ဆရာ ေမာင္စိန္၀င္း( ပုတီးကုန္း)ရဲ႕ သစ္ပင္၊ ဒါက ဆရာ ဦး၀င္းျငိမ္းရဲ႕ သစ္ပင္၊ ဒါကေတာ့ ကုိဦးေဆြရဲ႕ သစ္ပင္၊ ဒီသစ္ပင္ လွလွကေလး ကေတာ့ ဘယ္မင္းသမီး ကေလးရဲ႕ သစ္ပင္၊ ဒီသစ္ပင္ၾကီး ကေတာ့ ဘယ္စီးပြားေရး သမားၾကီး သစ္ပင္၊ ဒီသစ္ပင္ အျမင့္ၾကီးကေတာ့ ဘယ္အထူးကု ဆရာ၀န္ၾကီးရဲ႕ သစ္ပင္ စသည္ စသည္ျဖင့္ေပါ့။ ကမၺည္းမွတ္တုိင္ ေတြနဲ႕ အလႊာမ်ဳိးစုံ နယ္ပယ္စုံက လူေတြရဲ႕ သစ္ပင္မ်ဳိးစုံကုိ ေတြ႕ၾကရမွာပါ။ ျပီးေတာ့ အဲဒီသစ္ပင္ေတြကုိ ၾကည့္ျပီး ၾကည္ညိဳမႈ သဒၶါတရား ေတြလည္း ပြားျဖစ္ဦးမွာပါ။
ေတာအုပ္ၾကီးသာ ျဖစ္လုိက္ပါေတာ့။
သစ္ပင္ သြားစုိက္ရင္းနဲ႕ အဲဒီ ေတာအုပ္ၾကီးထဲမွာပဲ ကုိယ့္ရဲ႕ ပစၥဳပၸန္တည့္တည့္မွာ ျဖစ္ေနတဲ့ စိတ္ကေလးကုိ သတိကပ္ျပီး ဘယ္လုိစိတ္ကေလး ျဖစ္ေနသလဲ။ အဲဒီျဖစ္ေနတဲ့ စိတ္ကေလးက ဘယ္လုိ သေဘာေလး ျဖစ္ေနတာလဲ စသည္ျဖင့္ေပါ့။ ဥပမာ - ေလာဘ ျဖစ္ေနတယ္ ဆုိရင္လည္း ေလာဘေလးက ဘယ္လုိ သေဘာေလး ျဖစ္ေနတာလဲ၊ ေလာဘရဲ႕ သေဘာေလးက ဘယ္လုိေလးလဲ စသည္ျဖင့္ ျဖစ္ေနတဲ့ ေလာဘ စိတ္ကေလးကုိ သတိကပ္ျပီး ေလာဘျဖစ္တယ္၊ ေလာဘျဖစ္တယ္ ဆုိုျပီး စိတ္ကုိ ရႈမွတ္တဲ့ စိတၱာ ႏုပႆနာေခၚတဲ့ သတိပဌာန္ တရားေလးလည္း ခႏၶာကုိယ္ တစ္ေႏြးစာေလာက္ ရႈမွတ္ခဲ့ခ်င္ပါတယ္။ ဘာျဖစ္လုိ႕လဲ ဆုိေတာ့ အဲဒီရႈမွတ္စဥ္ ကာလေလးမွာ ျငိမ္းခ်မ္းတဲ့ ဘ၀ေလးတစ္ခုခုကုိ တဒဂၤပဲျဖစ္ျဖစ္ ရလုိက္ခ်င္လုိ႕ပါ။
http://greenmyanmar.blogspot.com/2008/02/blog-post_28.html
ေလးစားရိုေသစြာျဖင့္
ဖိုးသား
0 comments:
Post a Comment