ဇနကဇာတ္
ေရွးသေရာအခါ ဝိေဒသတိုင္း၊ မိထိလာျပည္၌ မဟာဇနမင္းႀကီး စိုးစံသည္။ ထိုမင္း၌ အရိဌဇနကႏွင့္ ေပါလဇနက ဟူေသာ သားေတာ္ ႏွစ္ပါး ရွိသည္။
မဟာဇနကမင္းႀကီး နတ္ရြာစံေသာအခါ ေနာင္ေတာ္ အရိဌဇနက မင္းအျဖစ္ကို ရ၏။ ညီေတာ္ ေပါလဇနကသည္ အိမ္ေရွ႕မင္း အရာ ရ၏။
တစ္ေန႔ေသာအခါ အမတ္တစ္ေယာက္သည္ မင္းႀကီးထံသြားသည္။ “ညီေတာ္ အိမ္ေရွ႕မင္းသည္ အရွင္မင္းႀကီးအား လုပ္ႀကံ၍ ထီးနန္းလုရန္ ႀကံစည္ေနပါသည္” ဟု ကုန္းတိုက္သည္။
မင္းႀကီး ယံုၾကည္ကာ ညီေတာ္ကို ဖမ္းသည္။ သံေျခခ်င္း ခတ္ၿပီးလွ်င္ ေထာင္သြင္း အက်ဥ္းခ် ထားလိုက္သည္။
ထိုအခါ ညီေတာ္သည္ မိမိ၌ အျပစ္လံုးဝ မရွိဘဲ ဤသို႔ ျပဳသည္ကို စိတ္မေကာင္း ျဖစ္မိသည္။ ‘ငါ့အား အျခား ကိုးကြယ္ရာ မရွိၿပီ။ သစၥာသာလွ်င္ ကိုးကြယ္ရာ ျဖစ္ေတာ့သည္’ ဟု ႀကံမိသည္။ သို႔ျဖင့္ ‘ငါသည္ ေနာင္ေတာ္၏ ရန္သူ စင္စစ္ မွန္လွ်င္ အေႏွာင္အဖြဲ႔မွ မလြတ္ပါေစႏွင့္။ အကယ္၍ ငါသည္ ေနာင္ေတာ္၏ ရန္သူ စင္စစ္ မမွန္လွ်င္ ဤ အေႏွာင္အဖြဲ႔တို႔မွ ယခုခဏ ခ်က္ခ်င္း လြတ္ေစကုန္သတည္း’ ဟု သစၥာျပဳ၏။ သစၥာ၏ တန္ခိုးေၾကာင့္ သံေျခခ်င္းမ်ားလည္း ကြ်တ္သြားသည္။ အက်ဥ္းေထာင္ တံခါးလည္း ပြင့္သြားသည္။
ေပါလဇနကလည္း ေထာင္မွ လြတ္ေျမာက္ထြက္ေျပး သြားေလသည္။ သူသည္ တိုင္းစြန္ ျပည္ဖ်ားသို႔ သြားေရာက္ကာ လူသူအင္အား စုသည္။ အင္အားျပည့္လာေသာအခါ ေနာင္ေတာ္၏ ထီးနန္းကို တိုက္ခိုက္ရယူရန္ ခ်ီတက္လာေလသည္။
သူသည္ မိထိလာျပည္သို႔ ေရာက္ေသာအခါ ၿမိဳ႕ျပင္တြင္ တပ္စခန္း ခ်ထားသည္။
“ထီးနန္းကို အသာတၾကည္ ေပးမည္ေလာ။ သို႔တည္းမဟုတ္ စစ္ထိုးမည္ေလာ” ဟု ေနာင္ေတာ့္ထံ ရာဇသံ ပို႔သည္။
အရိဌမင္းလည္း ေဒါသျပင္းစြာ ထြက္သြားသည္။ “ေပါလဇနက၊ ထီးနန္းႏွင့္ သင္ထိုက္တန္သေလာ။ ယခုပင္ ငါ ကိုယ္တိုင္ ဗိုလ္ပါ အမ်ားႏွင့္ ထြက္၍ သင့္ဦးေခါင္းကို ျဖတ္ယူေတာ္မူမည္” ဟု ျပန္ၾကားလိုက္သည္။
ထိုအခ်ိန္၌ အရိဌဇနက မင္း၏ မိဖုရားမွာ ကိုယ္ဝန္အရင့္အမာ တည္ရွိေနသည္။
မင္းႀကီးသည္ မိဖုရားႀကီးကို ေခၚ၍ “ခ်စ္ႏွမ၊ စစ္ထိုးျခင္း မည္သည္ကား ရႈံးမည္၊ ႏိုင္မည္ကို အတပ္ မသိႏိုင္။ အကယ္၍ ေမာင္ေတာ္ စစ္ပြဲ၌ က်ဆံုးလွ်င္ သင့္ ကုိယ္ဝန္ကို ေကာင္းစြာ ေစာင့္ေရွာက္ရစ္ပါ” ဟု မွာၾကားသြားသည္။
မၾကာမီ မင္းႀကီးသည္ ညီေတာ္ ေပါလဇနကႏွင့္ စစ္ထိုးရာ က်ဆံုးသြားရွာေလသည္။ ထိုအခါ မိဖုရားႀကီးသည္ အဖိုးတန္ ေက်ာက္သံပတၱျမားတို႔ကို ျခင္းေတာင္းတြင္ ထည့္၍ ဆင္းရဲသူမ အသြင္ ရုပ္ဖ်က္ကာ ကာလစမၸာနဂိုရ္ျပည္သို႔ ထြက္ေျပးသြားေလသည္။
ကာလစမၸာနဂိုရ္ျပည္သို႔ ေရာက္ေသာအခါ မိဖုရားႀကီးအား ဒိသာပါေမာကၡ ဆရာႀကီးက ႏွမအရာ ထား၍ ေစာင့္ေရွာက္ထားေလသည္။
မၾကာမီ မိဖုရားႀကီးသည္ သားေယာက္်ားကေလး ဖြားျမင္သည္။ သားကေလးအား အဘိုးျဖစ္သူ၏ အမည္ကို ယူ၍ ‘မဟာဇနက’ ဟု မွည့္ေခၚသည္။
မဟာဇနကသည္ ကစားရြယ္သို႔ ေရာက္ေသာအခါ အျခား ကေလးမ်ားႏွင့္ ကစားသည္။ ခြန္အားႀကီးသူ ျဖစ္သျဖင့္ သူခ်ည္း အႏိုင္ရသည္။ ထိုအခါ အျခားကေလးမ်ားက မခံခ်င္ ျဖစ္ကာ သူ႔ကို ဝိုင္းဝန္း ေစာ္ကားလာၾကသည္။ ဤတြင္ သူက ေခါင္းငံု႔မခံ။ ေစာ္ကားလာသူမ်ားကို ေနာင္ မျပဳဝံ့ေအာင္ ထိုးႀကိတ္ပစ္သည္။ သူငယ္တို႔လည္း ႏႈတ္ျဖင့္မွ် ဆဲဆိုျခင္း မျပဳဝံ့ၾက။ ငိုယို၍သာ ေနၾကရ၏။
ကေလးမ်ား ငိုယိုသျဖင့္ သူတို႔၏ မိဘမ်ား ေရာက္လာၾကသည္။ “သင္တို႔ကို မည္သူ ထိုးႀကိတ္သနည္း” ဟု ေမးၾကသည္။ ကေလးမ်ားကလည္း “မုဆိုးမသား ထိုးႀကိတ္သည္” ဟု ေျဖၾကသည္။
မဟာဇနကသည္ ထိုသို႔ ေျပာဆိုခံရသည္ကို မခံႏိုင္။ မိခင္အား ေမးျမန္းၾကည့္သည္။ အစတြင္ မိခင္က အမွန္အတိုင္း မေျပာေပ။ သို႔ရာတြင္ သားေတာ္က အတင္းအက်ပ္ ေမးသျဖင့္ အမွန္အတိုင္း ေျပာျပလိုက္ရသည္။
“ခ်စ္သား၊ သင္ကား သာမန္လူ မဟုတ္။ မိထိလာျပည္ႀကီးကို အစိုးရေသာ အရိဌမင္းႀကီး၏ သားေတာ္တည္း” ဟု ဆိုကာ ျဖစ္ေၾကာင္းကုန္စင္ ေျပာျပသည္။
ထိုအခ်ိန္မွစ၍ မဟာဇနကသည္ အေဖာ္တို႔က ‘မုဆိုးမသား’ ဟု ေခၚၾကေသာအခါ အမ်က္ မထြက္ေတာ့။ ‘မွန္သည့္အတိုင္း ဆုိေပသည္’ ဟု သည္းခံ၍ ေန၏။
(ဇနကဇာတ္ အဆက္အား ဆက္တင္ပါမည္)
0 comments:
Post a Comment