ဖန္တြတြ

Tuesday, 18 May 2010 17:33 | Written by Administrator | PDF | | Print | | E-mail

အရွင္ဉာဏိကာဘိ၀ံသက မိမိရဲ႕ ၀က္ဘ္ဆုိက္ထဲမွာ ရေ၀ႏြယ္ရဲ႕ “ ဂတိခ်ိဳခ်ိဳ ဂတိခါးခါး “ကုိ ဓာတ္ပုံေလးမ်ားနဲ႔အတူ ၾကည့္ရႈ ဖတ္ရတဲ့အေၾကာင္း ေျပာလာပါတယ္။ အဲဒါနဲ႕ မိမိက “ ရေ၀ႏြယ္ကေတာ့ အခ်ိဳ နဲ႔ အခါး ေရးၿပီးသြားၿပီ၊ အရသာ ေျခာက္ပါးစုံ သြားေအာင္ အရွင္ဘုရားက ဖန္တာေလး ေရးဦးေလ “ လို႕ စလုိက္မိတယ္။ အရွင္ဉာဏိကက “ ေရးရင္ေတာ့ အဖန္ကေတာ့ မေရးဘူး၊ တပည့္ေတာ္က အစပ္ႀကိဳက္သူ ဆိုေတာ့ ခပ္စပ္စပ္ဘဲ ေရးမယ္ “ လို႕ သူကလည္း မိမိကို ျပန္စတယ္။ ဒါနဲ႔ အဲဒီညေန နာရီပုိင္း အတြင္းမွာပဲဲ မိမိဆီကို အရွင္ဉာဏိကက “ ဂတိမစပ္ေစဘို႕ သတိကပ္လို႕ ေနၾကတာေပါ့ “ ဆိုတဲ့ ေဆာင္းပါးေလး ေရးပို႕လာတယ္။

ဒါနဲ႕ မိမိက အဲဒီ ေဆာင္းပါးေလးကို ၀က္ဘ္ဆိုက္ေပၚမွာ တင္ဘို႕ ျပင္ဆင္ေနတုန္း အရွင္ေနမိန္ နဲ႕ အရွင္ရေ၀ႏြယ္တို႕ အနားေရာက္လာတဲ့အခါ “ ကိုယ္ေတာ္တို႕ေရ အရသာ ေတြကေတာ့ စုံသေလာက္ ရွိသြားၿပီ၊ ဖန္တာေလးဘဲ လိုေတာ့တယ္လို႕” ေျပာမိတယ္။ ဦးေနမိန္က “ အရွင္ဘုရားကလဲ ဖန္တာမ်ား ခက္လို႕ ရေ၀ႏြယ္ ဖန္ထားတာ ရွိတယ္ေလ၊ အဲဒါေလး တြဲတင္လုိက္ပါလား “ လို႕ အႀကံျပဳတာနဲ႕ ဆရာေတာ္ရေ၀ႏြယ္ရဲ႕ “ဖန္တြတြ” ေလးကို ေရာစပ္ေပး လုိက္တာပါ။ အရွင္ရေ၀ႏြယ္ကေတာ့ ေဘးကေန ၾကည့္ၿပီးေတာ့ မ်က္နွာက ျပဳံးစိစိနဲ႔ ၿပဳံးျပီးေနေလရဲ႕၊ ဘယ္လိုရည္ရြယ္ခ်က္နဲ႕ ၿပဳံးတယ္ ဆိုတာကေတာ့ ထိုအရွင္ဘဲ သိမွာပါေလ။

ဖန္တြတြ

မေန႕က ၀ယ္ခဲ့တဲ့ Panasonic ကက္ဆက္ေလးကို ၾကည့္ၿပီး သူငယ္ခ်င္းကို သတိရေနျဖစ္ပါတယ္၊ အမွန္ေတာ့ အရင္သုံးေနက် ကက္ဆက္ကေလးက အခိုးခံလိုက္ရလို႕ ေနာက္တစ္လုံး ထပ္၀ယ္ရတာပါ။ အဲဒီ သူခိုးေနာက္ ပါသြားတဲ့ Panasonic ကက္ဆက္ကေလးက စာေမးပြဲေအာင္စဥ္က ဆရာဟိန္းလတ္က ဓမၼလက္ေဆာင္အျဖစ္ ေပးခဲ့တဲ့ ကက္ဆက္ ကေလးပါ။ (ဆရာဟိန္းလတ္လည္း လက္ေဆာင္ရခဲ့တာလား မသိပါဘူး။) ကက္ဆက္က အစဥ္သျဖင့္ သုံးေနရတာဆိုေတာ့ ေနာက္တစ္လုံး သြား၀ယ္ရပါတယ္။ သူငယ္ခ်င္းက အေဖာ္အျဖစ္ လိုက္ေပးပါတယ္။

သိတဲ့ အတိုင္းပါဘဲ အေရာင္းျပခန္းမွာက အမ်ိဳးအစားစုံသလို ေစ်းလည္း မ်ိဳးစုံပါ။ အဲဒီေန႕က ေစ်းျမင့္ျမင့္ ကက္ဆက္ ကေလးကို အႀကိမ္ႀကိမ္ ကိုင္ၾကည့္ၿပီးမွ (စာအုပ္႐ိုက္ဖို႕ ေငြလည္း ကုန္စရာ ရွိေနေသးတာဆိုေတာ့) ေစ်းခပ္သင့္သင့္ ကက္ဆက္ေလးကိုပဲ ၀ယ္ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ လမ္းတစ္ ေလွ်ာက္လုံး လိုခ်င္ရက္နဲ႕ ထားခဲ့ရတဲ့ ေစ်းျမင့္ျမင့္ ကက္ဆက္ ကေလး အေၾကာင္း မိမိက တဗ်စ္ေတာက္ေတာက္ ေျပာလာခဲ့တာဆိုေတာ့ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူက ေအာက္ပါ ပုံ၀တၳဳေလးကို ေျပာျပပါတယ္။

ကိုယ္ေျပာျပမဲ့ ပုံ၀တၳဳကေလးက စကားလုံးအရ နည္းနည္းေတာ့ ႐ိုင္းေနမလား မသိဘူး၊ ႐ိုင္းေနရင္ရင္လည္း နားနဲ႕မနာ ဖ၀ါးနဲ႕ နာေပါ့ကြာ၊ ဒါေပမဲ့ ကိုယ္ရဲ႕ ဘ၀ခရီး တစ္ေလွ်ာက္လုံးမွာေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေလး အသုံး၀င္ခဲ့တဲ့ ပုံ၀တၳဳ ကေလးပဲ။

+++++++++++++

တစ္ခါတုန္းက အမတ္ႀကီး တစ္ေယာက္က မိဖုရားႀကီး တစ္ပါးဆီကို အခစား ၀င္ရင္း မိဖုရားႀကီး ေနရာထိုင္မႈ အေျပာင္းအေရႊ႕မွာ မျမင္သင့္တဲ့အရာကို ျမင္သြားတယ္တဲ့။ အဲဒီေန႕ကစၿပီး အမတ္ႀကီးက သူ႕ရဲ႕အမတ္ကေတာ္ ႀကီးကို စိတ္မ၀င္စားေတာ့ဘူးတဲ့။ စိတ္က မိဖုရားႀကီး ဆီမွာပဲ ေရာက္ ေရာက္ေနတယ္တဲ့။ ၿပီးေတာ့ အမတ္ႀကီးက တမႈိင္မႈိင္ တေထြေထြနဲ႕ ျဖစ္ၿပီး ဘာအလုပ္မွလည္း ေကာင္းေကာင္း လုပ္လို႕ မရေတာ့ဘူးတဲ့။ ၾကာလာ ေတာ့အစားပ်က္ အအိပ္ပ်က္ပါ ျဖစ္လာၿပီး လူက ပိန္ခ်ဳံးလာတယ္။

ေနာက္ဆုံးေတာ့ မိဖုရားႀကီးက ဒီအေၾကာင္းကို သိသြားတယ္။ မိဖုရားႀကီးကလည္း ပညာရွိပုံရတယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ မိဖုရားႀကီးက ေရႊခြက္ရယ္၊ ေငြခြက္ရယ္၊ ေၾကးခြက္ရယ္ ခြက္ သုံးခြက္ထဲကို ပုန္္းရည္ အနည္းငယ္စီကို ထည့္ၿပီး ခုံတစ္လုံးေပၚ တင္ထားလိုက္တယ္။ ၿပီးေတာ့ အမတ္ႀကီးကို အခစား၀င္ဖို႕ ေခၚလုိက္တယ္။ အမတ္ႀကီး ေရာက္လာေတာ့ ပထမဆုံး ေၾကးခြက္နဲ႕ ထည့္ထားတဲ့ ပုန္းရည္ကို တုိက္လုိက္တယ္။ အမတ္ႀကီး ေသာက္ၿပီးသြားေတာ့ မိဖုရားႀကီးက “ အမတ္ႀကီး ဘယ္လိုေနလဲ “ လို႕ ေမးတယ္။ အမတ္ႀကီးက “ ဖန္တြတြပါဘုရား “ လို႕ ေျဖလိုက္ တယ္တဲ့။

ေနာက္ေငြခြက္နဲ႕ ထည့္ထားတဲ့ ပုန္းရည္ကို တိုက္လုိက္ျပန္တယ္တဲ့။ ျပီးေတာ့ေရွးက ေမးခြန္းအတိုင္း ‘ အမတ္ႀကီး ဘယ္လိုေနလဲ ‘ လို႕ ေမးတယ္။ အမတ္ႀကီးကလည္း ေရွးကအေျဖအတိုင္းပဲ ‘ ဖန္တြတြပါဘုရား’ လို႕ ေျဖတယ္။ ေနာက္ဆုံး ေရႊခြက္နဲ႕ထည့္ထားတဲ့ ပုန္းရည္ကို တိုက္လုိက္ျပန္တယ္။ ေရွးက အတိုင္းပဲ ‘ အမတ္ႀကီး ဘယ္လိုေနလဲ ‘ ေပါ့။ အမတ္ႀကီး ကလဲ ေရွးကအတို္င္းပဲ ‘ ဖန္တြတြပါဘုရား ‘ ေပါ့။ ခြက္ သုံးခြက္နဲ႕ ပုန္းရည္တုိက္ၿပီးသြားေတာ့ ေခတၱခဏေတာ့ အသံေတြ အျပဳအမူေတြ တိတ္ဆိတ္သြားတယ္။

အမတ္ႀကီးကလည္း ေခါင္းကို ငုံ႕ၿပီ မိဖုရားႀကီးဆီက ဘာဆက္မိန္႕မယ္ဆိုတာ ေစာင့္ေနတယ္။ မိဖုရားႀကီးကလည္း ေရွ႕ဆက္ၿပီး ေျပာမယ့္ စကားလုံးအတြက္ စကားလုံး ေရြးခ်ယ္ေနပုံရတယ္၊ တေအာင့္ေလာက္ ၾကာမွ မိဖုရားႀကီးဆီက အသံထြက္လာတယ္။ “အမတ္ႀကီးရယ္ ပုန္းရည္ဆိုတာ ခြက္သာ ေျပာင္းသြားတာ အရသာကေတာ့ ဖန္တြတြပါပဲ” တဲ့။

အဲဒီေန႕ကစၿပီး အမတ္ႀကီးလည္း က်န္းက်န္း မာမာနဲ႕ ပုံမွန္အလုပ္ေတြကို ျပန္လုပ္ သြားႏိုင္တယ္တဲ့။ ပုေဏၰးမႀကီး ကုိလည္း စိတ္ျပန္ညႊတ္သြားပါသတဲ့။ ကိုယ္ေျပာျပတဲ့ ပုံ၀တၳဳေလးက အလကၤာ သေဘာအရ ဂါမၼေဒါသမ်ား သင့္ေန မလားမသိဘူး။ ဒါေပမယ့္ ကိုယ့္ဘ၀ တစ္ေလွ်ာက္လုံးမွာေတာ့ ေတာ္ေတာ္ အသုံး၀င္ခဲ့တဲ့ ပုံ၀တၳဳေလးပဲ။ လူသားေတြ ရွိေနသေရြ႕ စြဲမက္စရာ အာ႐ုံသစ္ ေတြကေတာ့ ဆင့္ကဲဆင့္ကဲ ေပၚေနမွာပဲ။ အဲဒီအာ႐ုံသစ္ေတြနဲ႕အတူ လူေတြရဲ႕ အလိုဆႏၵ သစ္ေတြကလည္း ဆင့္ကဲဆင့္ကဲ ေပၚေနမွာပဲ။

အာ႐ုံသစ္နဲ႕ အလုိဆႏၵသစ္ၾကားမွာ ေျဖဆည္ရာ ႏွလုံးသြင္းတစ္ခုခု မရွိခဲ့ရင္ ကိုယ္တို႕ဟာ အလိုဆႏၵသစ္ရဲ႕ သားေကာင္ေတြ အျဖစ္နဲ႕ပဲ ေလာကဇာတ္ခုံေပၚမွာ တစ္သံသရာလုံးက, သြားၾကရလိမ့္မယ္။ အဓိကကေတာ့ အလို ဆႏၵသစ္ရဲ႕ သားေကာင္ေတြ မျဖစ္ဖို႕ဘဲ။

စာေရးဆရာ ခု၀ယ္ခဲ့တဲ့ ကက္ဆက္က အသံလည္း ၾကည္တယ္၊ အသံဖမ္းၾကည့္ေတာ့လည္း ေက်နပ္တဲ့အသံကို ရတယ္။ ဒီေတာ့ ဘာလိုေသးလို႕လဲ။ စာေရးဆရာရယ္ တခ်ိဳ႕အရာေတြဟာ ဖန္တြတြေတြပါ။

ကက္ဆက္ကေလးကို အသုံးျပဳျဖစ္တိုင္း သူငယ္ခ်င္းကို သတိရေနျဖစ္ေတာ့မွာပါ။ သူငယ္ခ်င္းကို သတိရ ျဖစ္တုိင္းလည္း သူေျပာျပတဲ့ ‘ ဖန္တြတြ ‘ ပုံ၀တၳဳေလးကိုပါတြဲၿပီး သတိရေနျဖစ္မွာပါ။

ဘာပဲေျပာေျပာ သူငယ္ခ်င္းရဲ႕ ပုံ၀တၳဳေလးက အာ႐ုံသစ္ေတြနဲ႕ အလိုဆႏၵသစ္ ေတြရဲ႕ ၾကားထဲမွာ ေျဖဆည္ရာ ႏွလုံးသြင္း တစ္ခုအေနနဲ႕ တစ္ေထာင့္ တစ္ေနရာက အက်ိဳးျပဳေနေတာ့မွာပါ။

က်မ္းကိုး။ ။ ရေ၀ႏြယ္(အင္းမ)

အေျချပဳပ႒ာန္းတရားေတာ္ စာမ်က္ႏွာ-၃၇၃။

အရွင္ဇနကာဘိ၀ံသ။

ေပၚျပဳလာဂ်ာနယ္

၂၄-၉-၂၀၀၂။