၀ိပႆနာအားမထုတ္ခင္ သိသင့္တဲ႔အခ်က္ (၁၀)ခ်က္
၀ိပႆနာတရား ႐ႈမွတ္သူတုိ႔အတြက္ မွတ္သားဖြယ္၊ တကယ္ ႀကိဳတင္ သိထားဖြယ္ အေၾကာင္းအရာေလးကုိ ေျပာျပပါမယ္။ ယေန႔ေခတ္မွာ တရား႐ႈလုိ႔ ႐ူးသြားတာလုိ႔ ေျပာၾကတဲ႔ စကား ၾကားဘူးမယ္ ထင္ပါတယ္။ ကုိယ္တုိင္လည္း တရား႐ႈမွတ္ရင္း စိတ္ၿငိမ္လာကာ၊ ခႏၶာကုိေပါ႔ပါးလာၿပီး ကုိယ္႔ကုိယ္ကုိ အထင္ႀကီးတဲ႔ သေဘာမ်ိဳး ၾကံဳဘူးမယ္ထင္ပါတယ္။ အဲဒီအခါ မိမိကုိယ္ကုိ စိတ္ႀကီး၀င္လကာ အရင္က မျဖစ္ဘူးတဲ႔ အတြက္ အထင္ႀကီးၿပီး တရားထူး ရၿပီလုိ႔ အထင္မွားတတ္ပါတယ္။
တခ်ိဳ႕လည္း တရားျပသူတုိ႔က ဆုံးျဖတ္ခ်က္ခ် မွားတာလည္း မ်ိဳးလည္း ျဖစ္တတ္ပါတယ္။ တကယ္တရားထူး ရသူသည္ အထင္ႀကီးမႈမ်ိဳး ျဖစ္မည္ မဟုတ္ပါ။ ယင္းသုိ႔ ျဖစ္ရတာသည္ တရားအားမထုတ္ခင္ ႀကိဳတင္သိသင္႔တာကို သိေအာင္ မလုပ္ထားလုိ႔ ျဖစ္ေစ၊ တရားျပဆရာက တရား႐ႈမွတ္သူတုိ႔အား သိသင္႔တာကုိ ေျပာမထားလုိ႔ ျဖစ္ေစ ျဖစ္တတ္ပါတယ္။
တရား႐ႈမွတ္ရင္း ၀ိပႆနာဉာဏ္စဥ္ေတြ အဆင္႔ဆင့္တက္လာၿပီးေနာက္... မိမိ႐ႈမွတ္တဲ႔ ဉာဏ္စဥ္ဟာ ႐ုပ္တရား+နာမ္တရားေတြရဲ႕ ျဖစ္စဥ္/ ပ်က္စဥ္ေတြကုိ ထင္ထင္ရွားရွားသိတဲ႔ (ဥဒယဗၺယ=အျဖစ္အပ်က္ကုိ သိတဲ႔ဉာဏ္) ျဖစ္လာပါတယ္။
မိမိ႐ႈမွတ္တဲ႔ ဉာဏ္စဥ္က ႐ုပ္+နာမ္တရားေတြရဲ႕ အျဖစ္+အပ်က္ကုိ ထင္ရွားစြာ သိျမင္လာေသာအခါ မိမိစိတ္သည္ လြန္စြာ ၾကည္လင္လာရကား စိတ္ၾကည္လင္မႈေၾကာင္႔ မိမိရဲ႕ ႐ုပ္ခႏၶာကလည္း ၾကည္လင္လာၿပီး ကုိယ္ေရာင္ ကုိယ္၀ါထြက္လာျခင္း စတဲ႔ ၀ိပႆနာ ညစ္ျငဴးေၾကာင္း (တရားထူးရၿပီလုိ႔ အထင္မွားေၾကာင္း)မ်ား ျဖစ္လာတတ္ပါတယ္။
ယင္းကဲ႔ တရားအားထုတ္ရင္း ျဖစ္လာတတ္တဲ႔ ၀ိပႆနာညစ္ျငဴးေၾကာင္း (တရားထူးရၿပီးလုိ႔ အထင္မွားေၾကာင္း)မ်ားက (၁၀)ပါး ရွိပါတယ္။
၁။ ၾသဘာသ= စိတ္ၾကည္လင္လာသည္ႏွင္႔ အမွ် ႐ုပ္ခႏၶာကပါ ၾကည္လင္လာ၍ ခႏၶာကုိယ္မွ ကုိယ္ေရာင္ ကုိယ္၀ါမ်ား ထြက္လာတတ္ျခင္း၊
၂။ ပီတိ= အဘိဓမၼာအေၾကာင္း ေျပာျပစဥ္ (ေစတသိက္ပုိင္း)က ေျပာျပခဲ႔တဲ႔ သာမာန္ႏွစ္သက္မႈမ်ိဳး မဟုတ္ပဲ... လြန္ကဲတဲ႔ ႏွစ္သက္မႈမ်ား ျဖစ္လာတတ္ျခင္း၊
၃။ ပႆဒၶိ= ကုိယ္စိတ္ႏွစ္ပါးလုံးပင္ သာမာန္ျဖစ္႐ုိး ျဖစ္စဥ္ထက္ လြန္ကဲကာ ေအးခ်မ္းမႈမ်ိဳး ျဖစ္ေပၚလာတတ္ျခင္း၊
၄။ အဓိေမာကၡ= ကမၼ႒ာန္းအာ႐ုံ၌ သက္၀င္ဆုံးျဖတ္တတ္ေသာ ယုံၾကည္မႈတရားလည္း သာမာန္ထက္ လြန္ကဲကာ ျဖစ္လာတတ္ျခင္း၊
၅။ ပဂၢဟ (၀ီရိယ)= ႐ႈမွတ္ေနတဲ႔ ၀ိပႆနာစိတ္အာ႐ုံကုိ ေနာက္ဆုတ္ မသြားရေအာင္ လြန္ကဲတဲ႔ တြန္းအားမႈမ်ိဳး ျဖစ္ေအာင္ မိမိစိတ္ကုိ ခ်ီးေျမွာက္တဲ႔၊ အားေပးတဲ႔ စိတ္မ်ိဳး ျဖစ္လာတတ္ျခင္း၊
၆။ သုခ= ဆီျဖင္႔ စိမ္ထားေသာ ၀ါဂြမ္းပမာ ေယာဂီပုဂၢိဳလ္၏ တကုိယ္လုံး၌ မြန္ျမတ္ေသာ ႐ုပ္အစဥ္ေတြကုိ ပ်ံ႕ႏွံ႔ထုံမႊမ္းေစတတ္ေသာ ခံစားမႈ (သုခေ၀ဒနာ)မ်ိဳးလည္း ျဖစ္ေပၚလာတတ္ျခင္း၊
၇။ ဉာဏ= ႐ႈမွတ္ေနတဲ႔ တရားခြင္မွာလည္း အျမင္ရွင္းေသာ ၀ိပႆနာဉာဏ္လည္း ျဖစ္ေပၚလာတတ္ျခင္း၊ (ဆုိလုိတာက= ႐ႈမွတ္လုိက္တုိင္း ႐ုပ္တရား+နာမ္တရားတုိ႔ အျဖစ္/အပ်က္ေတြကုိ မိမိဉာဏ္စဥ္မွာ ထင္ရွားစြာ ျမင္ေနရတယ္လုိ႔ ဆုိလုိတာပါ။)
၈။ ဥပ႒ာနာ= ခုိင္မာတဲ႔ ေတာင္ႀကီးပမာ မိမိ႐ႈမွတ္ေနတဲ႔ ကမၼ႒ာန္းအာ႐ုံ၌ လြန္စြာတည္တံ့ေသာ သတိလည္း ျဖစ္ေပၚလာတတ္ျခင္း၊
၉။ ဥေပကၡာ= ထုိသုိ႔႐ႈမွတ္ေနစဥ္ ႐ုပ္တရား+နာမ္တရား ျဖစ္အစဥ္/ ပ်က္အစဥ္တုိ႔က အလြန္ထင္ရွားေနရကား ထုိအျဖစ္/အပ်က္ေတြကုိ ႐ႈမွတ္ဖုိ႔ရန္ ေၾကာင္႔ၾကမႈ/ေတြေ၀မႈစတဲ႔ (ဗ်ာပါရ) မမ်ားေတာ႔ဘဲ အသင္႔အားျဖင္႔ ႐ႈမွတ္ႏုိင္ေသာ ၀ိပႆနာႏွင္႔ ယွဥ္ေသာ လ်စ္လွ်ဴ႐ႈမႈ ဥေပကၡာလည္း လြန္ကဲစြာ ျဖစ္လာျခင္း၊
၁၀။ နိကႏၱိ= အထက္ေဖာ္ျပပါအတုိင္း မိမိခႏၶာကုိယ္က ကုိယ္ေရာင္ကုိယ္၀ါစသည့္ ခံစားမႈမ်ိဳးေတြ ျဖစ္လာသျဖင္႔ ႐ႈမွတ္ေနတဲ႔ ၀ိပႆနာတရားအေပၚမွာ သာယာႏွစ္သက္ေသာ တပ္မက္မႈ (တဏွာ) နိကႏၱိလည္း ျဖစ္ေပၚလာတတ္ပါတယ္။
ဤတရားမ်ိဳး ျဖစ္လာတဲ႔အခါ တရား႐ႈမွတ္ေနတဲ႔ ေယာဂီသည္ တဏွာမွန္းပင္ မသိပဲ၊ မိမိကုိယ္ကုိ “ငါဟာ ၀ိပႆနာမွာ ေမြ႕ေလွ်ာ္ေနတာပဲ” စသည့္ (၀ိပႆနာ)အေပၚမွာ တပ္မက္မႈမ်ိဳး ျဖစ္ျခင္းပါ။
ဤကဲ႔သုိ႔ ခံစားမႈမ်ိဳးစသည္ ျဖစ္လာတဲ႔အခါ မိမိတုိ႔က အရင္က မျဖစ္ဘူးတဲ႔အတြက္ မိမိကုိယ္ကုိ အထင္ႀကီး စိတ္ႀကီး၀င္ကာ “ငါ႔မွာ အရင္က ဤကဲ႔သုိ႔ေသာ ကုိယ္ေရာင္ ကုိယ္၀ါမ်ိဳး၊ ပီတိမ်ိဳး၊ သုခမ်ိဳးစသည္ မျဖစ္ဘူး ဘူး၊ ယခုကဲ႔သုိ႔ ခံစားမႈမ်ိဳးကား မဂ္စိတ္/ ဖုိလ္စိတ္ပင္ ျဖစ္မွာပဲ၊ ငါမဂ္/ ဖုိလ္ရၿပီ”ဟု မွတ္ထင္ကာ ၀ိႆနာလမ္းလြဲတတ္ပါတယ္။ စိတ္ႀကီး ၀င္ကာ စိတ္မႏွံ႕တဲ႔သူ ဘ၀မ်ိဳး ေရာက္တတ္ပါတယ္။ (ဤကဲ႔သုိ႔ေသာ အျဖစ္မ်ိဳး လျပည့္၀န္းေလး ၾကားဘူးသလုိ႔၊ ျမန္မာျပည္ ဓမၼရံသီမဂၢဇင္းမွာလည္း ဖတ္ဘူးပါတယ္။)
တကယ္က ဤကဲ႔သုိ႔ေသာ ၀ိပႆနာဉာဏ္စဥ္ရဲ႕ အေႏွာင္႔အယွက္မ်ား ၀င္လာတဲ႔အခါ ယင္းတရားမ်ားကုိလည္း အ႐ႈခံအေနႏွင္႔ ထားကာ ဆက္လက္႐ႈပြားရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ အထက္ပါ တရား (၁၀)ပါးသည္လည္း အ႐ႈခံတရားမ်ားသာ ျဖစ္ပါတယ္။ ၀ိပႆနာဉာဏ္စဥ္ဆုံးေအာင္ ဆက္လက္႐ႈပြားရမွာလုိ႔ ဆုိလုိတာ ျဖစ္ပါတယ္။ ၀ိပႆနာဉာဏ္စဥ္သည္ (၁၀)ပါး ရွိပါတယ္။ ဤကဲ႔သုိ႔ မိမိ႐ႈပြားေနတဲ႔ ၀ိပႆနာလမ္းေၾကာင္းမွာ အေႏွာင္႔အယွက္မ်ား ထင္လာတတ္တဲ႔ ဉာဏ္အဆင္႔ကေတာ႔ နံပါတ္ (၂)ျဖစ္တဲ႔ (ဥဒယဗၺယဉာဏ္=႐ုပ္+နာမ္တုိ႔အေပၚ အျဖစ္+အပ်က္အေနအားျဖင္႔ ထင္ရွားစြာသိလာတဲ႔) ဉာဏ္စဥ္အဆင္႔မွာ ျဖစ္လာတတ္ပါတယ္။
((၀ိပႆနာဉာဏ္စဥ္-၁၀-ပါး ဆက္လက္ေရးသား ပါမည္။))
တကယ္ေတာ႔ ဗုဒၶတရားေတာ္ကုိ ႐ႈမွတ္လုိ႔ အထက္မွာ ေျပာခဲ႔တဲ႔အတုိင္း ရူးသြပ္မႈမ်ိဳး မျဖစ္ေစ သလုိ၊ မုိက္မဲမႈမ်ိဳးကုိလည္း မျဖစ္ေစပါဘူး။ ဗုဒၶတရားေတာ္က ယင္းကဲ႔သုိ႔ေသာ စိတ္သဘာ၀လြန္မ်ားကုိ ေပ်ာက္ကင္းေစႏုိင္ပါတယ္။
ဗုဒၶေဟာခဲ႔တဲ႔ တရားေတာ္ေတြထဲက အဂုၤလိမာလလုိ (လူဆုိးဘ၀မ်ိဳး)၊ မိဘ+လင္+သားသမီး ေသဆုံးလုိ႔ ႐ူးသြပ္သြားတဲ႔ ပဋာစာရီလုိ (အမ်ိဳးသမီးဘ၀မ်ိဳး)စတဲ႔ ထင္ရွားတဲ႔ သာဓကမ်ားကုိ ေလ႔လာျခင္းျဖင္႔ သိသာႏုိင္ပါတယ္။
၀ိပႆနာ႐ႈမွတ္ရင္း လမ္းစဥ္အတုိင္း ဉာဏ္စဥ္မ်ား ေျဖာင္႔တန္းစြာ အားထုတ္ ႐ႈမွတ္ႏုိင္ၾကပါေစ...
ဤစာတမ္းသည္လည္း အဘိဓမၼာရဲ႕ အခန္းဆက္ပင္ ျဖစ္ပါတယ္။ အဘိဓမၼာအပုိင္း (၉) ကမၼ႒ာန္းပုိင္းကုိ ကုိးကားၿပီး ေရးသားထားျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။
တခ်ိဳ႕လည္း တရားျပသူတုိ႔က ဆုံးျဖတ္ခ်က္ခ် မွားတာလည္း မ်ိဳးလည္း ျဖစ္တတ္ပါတယ္။ တကယ္တရားထူး ရသူသည္ အထင္ႀကီးမႈမ်ိဳး ျဖစ္မည္ မဟုတ္ပါ။ ယင္းသုိ႔ ျဖစ္ရတာသည္ တရားအားမထုတ္ခင္ ႀကိဳတင္သိသင္႔တာကို သိေအာင္ မလုပ္ထားလုိ႔ ျဖစ္ေစ၊ တရားျပဆရာက တရား႐ႈမွတ္သူတုိ႔အား သိသင္႔တာကုိ ေျပာမထားလုိ႔ ျဖစ္ေစ ျဖစ္တတ္ပါတယ္။
တရား႐ႈမွတ္ရင္း ၀ိပႆနာဉာဏ္စဥ္ေတြ အဆင္႔ဆင့္တက္လာၿပီးေနာက္... မိမိ႐ႈမွတ္တဲ႔ ဉာဏ္စဥ္ဟာ ႐ုပ္တရား+နာမ္တရားေတြရဲ႕ ျဖစ္စဥ္/ ပ်က္စဥ္ေတြကုိ ထင္ထင္ရွားရွားသိတဲ႔ (ဥဒယဗၺယ=အျဖစ္အပ်က္ကုိ သိတဲ႔ဉာဏ္) ျဖစ္လာပါတယ္။
မိမိ႐ႈမွတ္တဲ႔ ဉာဏ္စဥ္က ႐ုပ္+နာမ္တရားေတြရဲ႕ အျဖစ္+အပ်က္ကုိ ထင္ရွားစြာ သိျမင္လာေသာအခါ မိမိစိတ္သည္ လြန္စြာ ၾကည္လင္လာရကား စိတ္ၾကည္လင္မႈေၾကာင္႔ မိမိရဲ႕ ႐ုပ္ခႏၶာကလည္း ၾကည္လင္လာၿပီး ကုိယ္ေရာင္ ကုိယ္၀ါထြက္လာျခင္း စတဲ႔ ၀ိပႆနာ ညစ္ျငဴးေၾကာင္း (တရားထူးရၿပီလုိ႔ အထင္မွားေၾကာင္း)မ်ား ျဖစ္လာတတ္ပါတယ္။
ယင္းကဲ႔ တရားအားထုတ္ရင္း ျဖစ္လာတတ္တဲ႔ ၀ိပႆနာညစ္ျငဴးေၾကာင္း (တရားထူးရၿပီးလုိ႔ အထင္မွားေၾကာင္း)မ်ားက (၁၀)ပါး ရွိပါတယ္။
၁။ ၾသဘာသ= စိတ္ၾကည္လင္လာသည္ႏွင္႔ အမွ် ႐ုပ္ခႏၶာကပါ ၾကည္လင္လာ၍ ခႏၶာကုိယ္မွ ကုိယ္ေရာင္ ကုိယ္၀ါမ်ား ထြက္လာတတ္ျခင္း၊
၂။ ပီတိ= အဘိဓမၼာအေၾကာင္း ေျပာျပစဥ္ (ေစတသိက္ပုိင္း)က ေျပာျပခဲ႔တဲ႔ သာမာန္ႏွစ္သက္မႈမ်ိဳး မဟုတ္ပဲ... လြန္ကဲတဲ႔ ႏွစ္သက္မႈမ်ား ျဖစ္လာတတ္ျခင္း၊
၃။ ပႆဒၶိ= ကုိယ္စိတ္ႏွစ္ပါးလုံးပင္ သာမာန္ျဖစ္႐ုိး ျဖစ္စဥ္ထက္ လြန္ကဲကာ ေအးခ်မ္းမႈမ်ိဳး ျဖစ္ေပၚလာတတ္ျခင္း၊
၄။ အဓိေမာကၡ= ကမၼ႒ာန္းအာ႐ုံ၌ သက္၀င္ဆုံးျဖတ္တတ္ေသာ ယုံၾကည္မႈတရားလည္း သာမာန္ထက္ လြန္ကဲကာ ျဖစ္လာတတ္ျခင္း၊
၅။ ပဂၢဟ (၀ီရိယ)= ႐ႈမွတ္ေနတဲ႔ ၀ိပႆနာစိတ္အာ႐ုံကုိ ေနာက္ဆုတ္ မသြားရေအာင္ လြန္ကဲတဲ႔ တြန္းအားမႈမ်ိဳး ျဖစ္ေအာင္ မိမိစိတ္ကုိ ခ်ီးေျမွာက္တဲ႔၊ အားေပးတဲ႔ စိတ္မ်ိဳး ျဖစ္လာတတ္ျခင္း၊
၆။ သုခ= ဆီျဖင္႔ စိမ္ထားေသာ ၀ါဂြမ္းပမာ ေယာဂီပုဂၢိဳလ္၏ တကုိယ္လုံး၌ မြန္ျမတ္ေသာ ႐ုပ္အစဥ္ေတြကုိ ပ်ံ႕ႏွံ႔ထုံမႊမ္းေစတတ္ေသာ ခံစားမႈ (သုခေ၀ဒနာ)မ်ိဳးလည္း ျဖစ္ေပၚလာတတ္ျခင္း၊
၇။ ဉာဏ= ႐ႈမွတ္ေနတဲ႔ တရားခြင္မွာလည္း အျမင္ရွင္းေသာ ၀ိပႆနာဉာဏ္လည္း ျဖစ္ေပၚလာတတ္ျခင္း၊ (ဆုိလုိတာက= ႐ႈမွတ္လုိက္တုိင္း ႐ုပ္တရား+နာမ္တရားတုိ႔ အျဖစ္/အပ်က္ေတြကုိ မိမိဉာဏ္စဥ္မွာ ထင္ရွားစြာ ျမင္ေနရတယ္လုိ႔ ဆုိလုိတာပါ။)
၈။ ဥပ႒ာနာ= ခုိင္မာတဲ႔ ေတာင္ႀကီးပမာ မိမိ႐ႈမွတ္ေနတဲ႔ ကမၼ႒ာန္းအာ႐ုံ၌ လြန္စြာတည္တံ့ေသာ သတိလည္း ျဖစ္ေပၚလာတတ္ျခင္း၊
၉။ ဥေပကၡာ= ထုိသုိ႔႐ႈမွတ္ေနစဥ္ ႐ုပ္တရား+နာမ္တရား ျဖစ္အစဥ္/ ပ်က္အစဥ္တုိ႔က အလြန္ထင္ရွားေနရကား ထုိအျဖစ္/အပ်က္ေတြကုိ ႐ႈမွတ္ဖုိ႔ရန္ ေၾကာင္႔ၾကမႈ/ေတြေ၀မႈစတဲ႔ (ဗ်ာပါရ) မမ်ားေတာ႔ဘဲ အသင္႔အားျဖင္႔ ႐ႈမွတ္ႏုိင္ေသာ ၀ိပႆနာႏွင္႔ ယွဥ္ေသာ လ်စ္လွ်ဴ႐ႈမႈ ဥေပကၡာလည္း လြန္ကဲစြာ ျဖစ္လာျခင္း၊
၁၀။ နိကႏၱိ= အထက္ေဖာ္ျပပါအတုိင္း မိမိခႏၶာကုိယ္က ကုိယ္ေရာင္ကုိယ္၀ါစသည့္ ခံစားမႈမ်ိဳးေတြ ျဖစ္လာသျဖင္႔ ႐ႈမွတ္ေနတဲ႔ ၀ိပႆနာတရားအေပၚမွာ သာယာႏွစ္သက္ေသာ တပ္မက္မႈ (တဏွာ) နိကႏၱိလည္း ျဖစ္ေပၚလာတတ္ပါတယ္။
ဤတရားမ်ိဳး ျဖစ္လာတဲ႔အခါ တရား႐ႈမွတ္ေနတဲ႔ ေယာဂီသည္ တဏွာမွန္းပင္ မသိပဲ၊ မိမိကုိယ္ကုိ “ငါဟာ ၀ိပႆနာမွာ ေမြ႕ေလွ်ာ္ေနတာပဲ” စသည့္ (၀ိပႆနာ)အေပၚမွာ တပ္မက္မႈမ်ိဳး ျဖစ္ျခင္းပါ။
ဤကဲ႔သုိ႔ ခံစားမႈမ်ိဳးစသည္ ျဖစ္လာတဲ႔အခါ မိမိတုိ႔က အရင္က မျဖစ္ဘူးတဲ႔အတြက္ မိမိကုိယ္ကုိ အထင္ႀကီး စိတ္ႀကီး၀င္ကာ “ငါ႔မွာ အရင္က ဤကဲ႔သုိ႔ေသာ ကုိယ္ေရာင္ ကုိယ္၀ါမ်ိဳး၊ ပီတိမ်ိဳး၊ သုခမ်ိဳးစသည္ မျဖစ္ဘူး ဘူး၊ ယခုကဲ႔သုိ႔ ခံစားမႈမ်ိဳးကား မဂ္စိတ္/ ဖုိလ္စိတ္ပင္ ျဖစ္မွာပဲ၊ ငါမဂ္/ ဖုိလ္ရၿပီ”ဟု မွတ္ထင္ကာ ၀ိႆနာလမ္းလြဲတတ္ပါတယ္။ စိတ္ႀကီး ၀င္ကာ စိတ္မႏွံ႕တဲ႔သူ ဘ၀မ်ိဳး ေရာက္တတ္ပါတယ္။ (ဤကဲ႔သုိ႔ေသာ အျဖစ္မ်ိဳး လျပည့္၀န္းေလး ၾကားဘူးသလုိ႔၊ ျမန္မာျပည္ ဓမၼရံသီမဂၢဇင္းမွာလည္း ဖတ္ဘူးပါတယ္။)
တကယ္က ဤကဲ႔သုိ႔ေသာ ၀ိပႆနာဉာဏ္စဥ္ရဲ႕ အေႏွာင္႔အယွက္မ်ား ၀င္လာတဲ႔အခါ ယင္းတရားမ်ားကုိလည္း အ႐ႈခံအေနႏွင္႔ ထားကာ ဆက္လက္႐ႈပြားရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ အထက္ပါ တရား (၁၀)ပါးသည္လည္း အ႐ႈခံတရားမ်ားသာ ျဖစ္ပါတယ္။ ၀ိပႆနာဉာဏ္စဥ္ဆုံးေအာင္ ဆက္လက္႐ႈပြားရမွာလုိ႔ ဆုိလုိတာ ျဖစ္ပါတယ္။ ၀ိပႆနာဉာဏ္စဥ္သည္ (၁၀)ပါး ရွိပါတယ္။ ဤကဲ႔သုိ႔ မိမိ႐ႈပြားေနတဲ႔ ၀ိပႆနာလမ္းေၾကာင္းမွာ အေႏွာင္႔အယွက္မ်ား ထင္လာတတ္တဲ႔ ဉာဏ္အဆင္႔ကေတာ႔ နံပါတ္ (၂)ျဖစ္တဲ႔ (ဥဒယဗၺယဉာဏ္=႐ုပ္+နာမ္တုိ႔အေပၚ အျဖစ္+အပ်က္အေနအားျဖင္႔ ထင္ရွားစြာသိလာတဲ႔) ဉာဏ္စဥ္အဆင္႔မွာ ျဖစ္လာတတ္ပါတယ္။
((၀ိပႆနာဉာဏ္စဥ္-၁၀-ပါး ဆက္လက္ေရးသား ပါမည္။))
တကယ္ေတာ႔ ဗုဒၶတရားေတာ္ကုိ ႐ႈမွတ္လုိ႔ အထက္မွာ ေျပာခဲ႔တဲ႔အတုိင္း ရူးသြပ္မႈမ်ိဳး မျဖစ္ေစ သလုိ၊ မုိက္မဲမႈမ်ိဳးကုိလည္း မျဖစ္ေစပါဘူး။ ဗုဒၶတရားေတာ္က ယင္းကဲ႔သုိ႔ေသာ စိတ္သဘာ၀လြန္မ်ားကုိ ေပ်ာက္ကင္းေစႏုိင္ပါတယ္။
ဗုဒၶေဟာခဲ႔တဲ႔ တရားေတာ္ေတြထဲက အဂုၤလိမာလလုိ (လူဆုိးဘ၀မ်ိဳး)၊ မိဘ+လင္+သားသမီး ေသဆုံးလုိ႔ ႐ူးသြပ္သြားတဲ႔ ပဋာစာရီလုိ (အမ်ိဳးသမီးဘ၀မ်ိဳး)စတဲ႔ ထင္ရွားတဲ႔ သာဓကမ်ားကုိ ေလ႔လာျခင္းျဖင္႔ သိသာႏုိင္ပါတယ္။
၀ိပႆနာ႐ႈမွတ္ရင္း လမ္းစဥ္အတုိင္း ဉာဏ္စဥ္မ်ား ေျဖာင္႔တန္းစြာ အားထုတ္ ႐ႈမွတ္ႏုိင္ၾကပါေစ...
ဤစာတမ္းသည္လည္း အဘိဓမၼာရဲ႕ အခန္းဆက္ပင္ ျဖစ္ပါတယ္။ အဘိဓမၼာအပုိင္း (၉) ကမၼ႒ာန္းပုိင္းကုိ ကုိးကားၿပီး ေရးသားထားျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။
0 comments:
Post a Comment