*ေသျခင္းတရားႏွင့္ ေမတၱာ-၃*

၀ိပႆနာ က်င့္စဥ္ တစ္ခုလံုးသည္ ေလာကတြင္ ျဖစ္ပ်က္ေနေသာ ရုပ္နာမ္ ဓမၼတို႔အား ဘယ္ပံုဘယ္နည္း ျဖစ္ပ်က္ ေနၾကသည္ကို ဟုတ္တိုင္းမွန္စြာ သိျမင္ေအာင္ ရႈရံုသာ ရႈေနၾကျခင္း ျဖစ္ပါသည္။ ထို အျဖစ္အပ်က္တို႔ အေပၚမွာ ကပ္ၿငိၿပီး တုန္လႈပ္ေသာ စိတ္ျဖစ္ဖို႔ မဟုတ္ပါ။ မတုန္လႈပ္ေသာ စိတ္ျဖင့္ ျဖစ္ပ်က္ေနေသာ မ်က္ေမွာက္ကာလကို ရင္ဆိုင္ရန္သာ ျဖစ္ပါသည္။ အိႏၵိယမွ ကမၼ႒ာနာ စရိယတစ္ဦးက ေျပာပါသည္။ သင္လုပ္ရမွာကေတာ့ ထိုင္ေနရံုပါပဲ၊ အဲဒီလို သိေနရင္ တရားအားလံုး အလိုလို ေပၚလာလိမ့္မယ္၊ သဘာ၀တရားရဲ႕ နိယာမေတြ ေပၚလြင္ ထင္ရွားလာတာကို သင္ကိုယ္တိုင္ ထင္ထင္ရွားရွား ျမင္ရမယ္၊ ဒီအခါ တရားဟာ သင့္ကိုယ္မွာ ရွိတယ္ဆိုတာ အမွန္အကန္ သိသြားလိမ့္မယ္ဟု ဆိုပါသည္။

ဤ ကိုယ္ကာယပိုင္း ဆိုင္ရာ ဆင့္ကဲ ျဖစ္ေပၚမႈ ျဖစ္စဥ္တြင္ ဟန္ခ်က္ညီမႈႏွင့္ အတြယ္အတာ ကင္းပ်က္သြားမႈ သေဘာေပါက္ လာသည္ႏွင့္ တစ္ၿပိဳင္နက္ လွပေသာ လြတ္ေျမာက္ေသာ စိတ္၏ အရည္အေသြးမ်ားလည္း စတင္၍ ေပၚထြက္လာပါ ေတာ့သည္။ ထိုစိတ္ အရည္အေသြးမ်ား အနက္ တစ္ခုမွ ေမတၱာပင္ ျဖစ္ပါသည္။ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ခ်စ္ခင္ ျမန္ႏိုးျခင္း သေဘာသည္ ျဖစ္ေပၚလာပါ ေတာ့သည္။ ဤေမတၱာကား တစ္စံုတစ္ခုေသာ အေၾကာင္းေၾကာင့္ အေၾကာင္းအားေလ်ာ္စြာ ျဖစ္ေပၚလာေသာ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာမ်ိဳး မဟုတ္ပါ။ ထိုကဲ့သုိ႔ အေၾကာင္း တိုက္ဆိုင္၍ အေၾကာင္း အားေလ်ာ္စြာ ျဖစ္ေသာ ခ်စ္ျခင္း ေမတၱာမ်ိဳးက ခိုင္ျမဲေသာ ေမတၱာမ်ိဳး မဟုတ္ပါ။ ထိုအေၾကာင္း ေပ်ာက္သြားလွ်င္ ထိုေမတၱာလည္း ေပ်ာက္သြားႏိုင္ ပါသည္။ ဤေမတၱာကား အေရာင္း၀ယ္ သမားမ်ား ထားေသာ မင္းငါ့ကိုခ်စ္ရင္ ငါကလည္း မင္းကို ခ်စ္မွာပဲ ဆိုေသာ ေမတၱာမ်ိဳး မဟုတ္ပါ။

ပညာကို အေၾကာင္းခံ၍ ၀ိပႆနာဉာဏ္ ျဖစ္ေပၚလာေသာ ေမတၱာကား အေၾကာင္းေၾကာင့္ ျဖစ္ေသာ အက်ဳိးေမတၱာ မဟုတ္ပါ။ ဤကား တစ္ေလာကလံုးကို ျဖန္႔က်က္၍ ထားအပ္ေသာ ေမတၱာမ်ိဳးသာ ျဖစ္ပါသည္။ သတၱ၀ါအားလံုး၏ အက်ဳိးကို လိုလားေသာ စိတ္သေဘာထား မ်ိဳးသာ ျဖစ္ပါသည္။ ဘယ္သူ ဘယ္၀ါအတြက္ဟု သတ္မွတ္ ရည္စူးထားေသာ ေမတၱာမ်ိဳးမဟုတ္၊ အမွန္စင္စစ္ အကန္႔အသတ္ မထားေသာ ေမတၱာမ်ိဳးသာ ျဖစ္၏။ ျပည့္စံုေစမႈ၊ ၿပီးျပတ္ေစမႈ အတြက္ သူတစ္ပါးကိုလည္း ေမွ်ာ္မၾကည့္၊ တစ္စံုတစ္ရာ လိုလားမႈျဖင့္လည္း မဆက္စပ္၊ အကန္႔အသတ္ မရွိ ျဖာထြက္ေသာ ေမတၱာမ်ိဳးသာလွ်င္ ျဖစ္ပါသည္။

ေနာက္ထပ္ ျဖစ္ေပၚလာေသာ စိတ္၏ အရည္အေသြး တစ္ရပ္မွာ အၾကင္နာ တရား (ကရုဏာ) ျဖစ္ပါသည္။ ဤ ကရုဏာ တရားသည္ ကိုယ့္ကိုယ္ကို သနားျခင္း၊ သူတစ္ပါး အတြက္ သနား ေၾကကြဲျခင္းမ်ိဳး မဟုတ္ပါ။ မိမိ၏ ဆင္းရဲ ဒုကၡႏွင့္ သူတစ္ပါး၏ ဆင္းရဲဒုကၡကို အသိအမွတ္ ျပဳျခင္းသည္သာ ကရုဏာ ျဖစ္ပါသည္။

ပါဠိစကား “ကိေလသာ” ကုိ အဂၤလိပ္လို (deilement) ဟု ဘာသာ ျပန္ပါသည္။ ထိုစကား အရာမူ ညစ္ညမ္းမႈ၊ မသန္႔ရွင္းမႈဟုသာ အနက္ရပါသည္။ ပိုၿပီး တိတိက်က် ဘာသာ ျပန္ရလွ်င္ ကိေလသာသည္ စိတ္ကို ညစ္ညဴးေစျခင္း၊ စိတ္ကို ႏွိပ္စက္ ညႇင္းပန္းျခင္း ဟူေသာ အနက္ကိုသာ ရပါသည္။ ေဒါသ အေတြ႔အၾကံဳသည္ လည္းေကာင္း၊ ေလာဘ အေတြ႔အၾကံဳသည္ လည္းေကာင္း အလံုးစံုေသာ ကိေလသာ တရားတို႔သည္ စိတ္ကို ဆင္းရဲေအာင္ ျပဳလုပ္ေသာ သေဘာခ်ည္းသာ ျဖစ္ၾကပါသည္။ ထိုအခ်က္သည္ ထိုတရားမ်ားကို ၀ိပႆနာ ရႈေသာ အခါမွာ ပို၍ ပို၍ ေပၚလြင္ ထင္ရွားစြာ သိသာႏိုင္ပါသည္။

တရားထိုင္ေသာ အခါ ကၽြႏု္ပ္တို႔၏ ရုပ္ကို လည္းေကာင္း၊ စိတ္ကို လည္းေကာင္း ထိခိုက္ေအာင္ ျပဳတတ္ေသာ သေဘာ ရွိေၾကာင္းသည္ ပိုမို ထင္ရွား လာပါသည္။ ဓမၼ၏ သေဘာကို သိျမင္ နားလည္လာသည္ႏွင့္ အမွ် ထိုတရားမ်ား ေပၚလာေသာ အခါ ကၽြႏု္ပ္တုိ႔ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ပို၍ ကရုဏာ ျဖစ္ရပါသည္။ ကိုယ့္ကိုယ္ကို စီရင္ ဆံုးျဖတ္ဖို႔၊ အျပစ္တင္ဖို႔ထက္ ပို၍ သနားၾကင္နာဖြယ္ ေကာင္းပါေတာ့သည္။ ထို႔အတူပင္ အျခားသူတို႔ မွာလည္း တဏွာ၊ မာန၊ ဒိ႒ိ စေသာ ကိေလသာ တရားတုိ႔ ႏွိပ္စက္ ခံေနရသည္ကို ျမင္ရေသာ ကာလ တရားကို သိေသာသူ အျဖစ္ျဖင့္ ၎တို႔ကို အျပစ္တင္ရမည့္ အစား သနားၾကင္နာေသာ စိတ္ကသာ ပိုမို မ်ားျပားလာပါ ေတာ့သည္။ လူသားအားလံုး ဆင္းရဲဒုကၡ ဘံုထဲမွာ တြယ္ၿငိေနၾက ရသည့္ အျဖစ္ကို ျမင္သိေသာ အခါ အခ်င္းခ်င္း သနား ကရုဏာ ပိုလာရပါသည္။

ဆက္လက္ ေဖာ္ျပပါမည္။

>>> ဆရာဦးဆန္းလြင္ႏွင့္ ဆရာဦးဟန္ေဌးတို႔ ဘာသာ ျပန္ဆိုေသာ ဂိုးလ္စတိန္း၏ ကိုယ္ေတြ႔ ၀ိပႆနာ စာအုပ္မွ ကူးယူေဖာ္ျပ မွ်ေ၀အပ္ ပါတယ္ ခင္ဗ်ာ...။

ေလးစားစြာျဖင့္
ဖိုးသား