ဓမၼစၾကာတရားေဟာေတာ္မူရာျဖစ္ေပၚလာ ေသာနိမိတ္ၾကီး(၃၂)ပါး
ဘုရားေလာင္း ဖြားျမင္ခါစ၌ရုပ္လကၡဏာၾကည္႕ရႈ႕စစ္ေဆးၾကေသာ ပုေရာဟိတ္ပုဏၰားတို႔တြင္(၇)ေယာက္ေသာပုဏၰားတို႕က“လူ႕ေဘာင္မွာနန္းစံလွ်င္စၾကာမင္း၊ေတာထြက္ေတာ္မူလွ်င္ကားဘုရား
ျဖစ္လိမ္႔မည္ဟုေဟာေသာ္လည္း အညာသိေကာ႑ညမေထရ္ေလာင္းျဖစ္ေသာအငယ္ဆံုးပုဏၰား
ကမူ“ဧကန္မုခ်ဗုဒၶျဖစ္လိမ္႕မည္”ဟုေဟာေလသည္။ထိုအထဲမွငါးေယာက္ေသာပုဏၰားတို႕သည္ဘု
ရားဧကန္ျဖစ္မည္ဟုယံုၾကည္ေသာေၾကာင္႕ရေသ႔၊ရဟန္းျပဳႏွင္႕ၾကေလသည္။
ဘုရားေလာင္းေတာ္သည္သူအို၊သူနာ၊သူေသ၊ရဟန္းအစဥ္အတိုင္းနိမိတ္ၾကီီးေလးပါးကိုျမင္ေတာ္မူ
ျပီးသံေ၀ဂျဖစ္ေတာ္မူကာ သက္ေတာ္(၂၉)ႏွစ္တြင္ ေတာထြက္လာေသာအခါ ရေသ႕၊ရဟန္းျပဳႏွင္႔
ၾကေသာပုဏၰားငါးေယာက္တို႕ကေရပူ၊ေရခ်မ္းကမ္းလွမ္းျပဳစုၾကေလသည္။
ဘုရားေလာင္းေတာ္သည္ ရဟန္းျပဳျပီးေနာက္ ဒုကၠရစရိယာအက်င္႕ကိုေျခာက္ႏွစ္တိုင္ေအာင္က်င္႕
ေတာ္မူေသာ္လည္း တရားထူးကိုမရႏိုင္ေသာေၾကာင္႔ အတိုင္းထက္အလြန္ခႏၶာကိုယ္ကိုအပင္ပန္းခံ
ျခင္းသည္ သမာဓိရဖို႕ရန ္နည္းလမ္းမဟုတ္ဟု ဆင္ျခင္မိသျဖင္႔ ဆြမ္းအဟာရဘုဥ္းေပးသည္ကိုျမင္
ေတာ္မူ၍ရေသ႔ငါးဦးကဘုရားျဖစ္ေတာ႕မည္မဟုတ္ဟုထင္ေသာေၾကာင္႔ဘုရားေလာင္းထံမွခြဲခြာ၍
ဗာရာဏသီအနီးမိဂါဒါ၀ုုန္ေတာ၌ေနၾကေလသည္။
ျမတ္စြာဘုရားရွင္သည္ ဘုရားျဖစ္ေတာ္မူျပီးေနာက္ တရားဦးေဟာထိုက္သူမ်ားကိုၾကည္႕ရႈ႕ေတာ္မူ
ေသာအခါထိုရေသ႔ငါးဦး၏ရင္႔သန္ေသာဥာဏ္ကိုျမင္ေတာ္မူကာမဟာေဗာဓိပင္မွတစ္ဆယ္႕ရွစ္ယူဇ
နာေ၀းကြာေသာမိဂါဒါ၀ုန္ေတာသို႕ၾကြေတာ္မူျပီးလွ်င္၀ါဆိုလျပည္႕ေန႔ေနမ၀င္မီအခ်ိန္တြင္ထိုပဥၥ၀ဂၢီ
ငါးဦးအားဓမၼစၾကာတရားဦးကို ေဟာေတာ္မူေလရာတစ္ဆယ္႔ရွစ္ကုေ႗ကုန္ေသာနတ္ျဗဟၼာတို႕ႏွင္႔
အတူအရွင္ေကာ႑ညေသာတာပန္တည္ေလသည္။
ထိုဓမၼစၾကာတရားေဟာေတာ္မူရာ ၀ါဆိုလျပည္႕ေန႕တြင္ထူးျခားေသာနိမိတ္ၾကီး(၃၂)ပါးျဖစ္ေတာ္မူ
သည္။ထိုနိမိတ္ၾကီး(၃၂)ပါးမွာ-
(၁)ေလာကဓာတ္တစ္ေသာင္းတုန္လႈပ္ျခင္း၊
(၂)အပူအေအးမွ်တျခင္း။
(၃)တစ္ေသာင္းေသာေလာကဓာတ္၌ရုတ္တရက္အသံတိတ္၍ျငိိမ္သက္သြားျခင္း။
(၄)ေလျပင္းမုန္တိုင္းမလာျခင္း။
(၅)ေလျပည္ေလညင္းတိုက္ခိုက္ျခင္း။
(၆)ျမစ္အေပါင္းတို႕၌ေရမစီးဘဲတန္႔ရပ္ျခင္း။
(၇)ပန္းသစ္ပင္အေပါင္းတို႔တစ္ျပိဳက္နက္ပြင္႔ျခင္း။
(၈)ေကာင္းကင္၌တည္ေသာအကာသ႒ရတနာတို႕ေရာင္၀ါျဖင္႔ကြန္႔ျမဴးျခင္း။
(၉)လူ႕ျပည္နတ္ျပည္တို႕၌ရိွသာရိွေသာတူရိယာအေပါင္းတို႕တစ္ျပိဳက္နက္အလိုလိုျမည္ျခင္း။
(၁၀)ေကာင္းကင္မွနတ္ပန္းမိုးရြာခ်ျခင္း။
(၁၁)တစ္ျပိဳင္နက္ပဲ႔တင္ဟီးျခင္း။
(၁၂)ငရဲၾကီးရွစ္ထပ္၌ငရဲမီးျငိမ္းျခင္း။
(၁၃)အညစ္အေၾကးကင္းစင္လ်က္ေကာင္းကင္ကေန၀န္းအထူးသျဖင္႕ထြန္းလင္းျခင္း။
(၁၄)ေန႔အခါ၌ၾကယ္တာရာတို႕ကိုျမင္ရျခင္း။(၁၅)မိုးမရြာဘဲေကာင္းကင္မွနတ္ေရစင္သြန္းခ်ျခင္း။
(၁၆)ျဂိဳဟ္ၾကီးခုႏွစ္လံုးတို႔ၾကည္လင္ထင္ရွားစြာေပၚလာျခင္း။
(၁၇)သတၲာဗီသနကၡတ္မ်ားလည္းထင္ရွားစြာေပၚလာျခင္း။
(၁၈)လ၀န္းသည္ျပဳဗၺာသဠ္နကၡတ္နွင္႕ယွဥ္၍ေပၚလာျခင္း။
(၁၉)တြင္း၊ဂူ၊လိုဏ္ေခါင္းေအာင္း၍ေနေသာသတၱ၀ါတို႕ထြက္လာျခင္း။
(၂၀)လူအေပါင္းတို႔အလိုခပ္သိမ္းျငိမ္း၍ေရာင္႕ရဲျခင္း။
(၂၁)ကိုးဆယ္႔ေျခာက္ျဖာေ၀ဒနာစြဲကပ္သူတို႔ေပ်ာက္ကင္းျခင္း။
(၂၂)ဆာေလာင္မြတ္သိပ္မႈေျပျခင္း။
(၂၃)ျပိတၱာအေပါင္း၀ေျပာျခင္း။
(၂၄)ကိေလသာတရားျငိမ္းျခင္း။
(၂၅)အပါယ္ေလးပါး၌ဒုကၡေဘးကင္းျခင္း။
(၂၆)တစ္ေလာကလံုး၌ျမဴအညစ္အေၾကးကင္း၍သန္႕ရွင္းၾကည္လင္ျခင္း။
(၂၇)မေကာင္းေသာအနံ႔ေပ်ာက္ျခင္း။
(၂၈)နတ္ပန္းနံ႔သာၾကိဳင္လိႈင္ျခင္း။
(၂၉)နတ္ျပည္ေျခာက္ဘံုတို႕ႏွင္႔ရူပျဗဟၼာ (၁၆)ဘံုကိုအကုန္ျမင္ရျခင္း။
(၃၀)ငရဲၾကီးရွစ္ထပ္၌ခံေနၾကရေသာသတၱ၀ါအလံုးစံုကိုအကုန္ျမင္ရျခင္း။
(၃၁)ျမိဳ႕တံခါး၊အိမ္တံခါးမွစ၍ပိတ္ထားသမွ်အလံုးစံုပြင္႔ျခင္း။
(၃၂)သတၱ၀ါအေပါင္းတို႕၌ေသမႈ၊ပ႗ိသေႏၶမႈ၊ဖြားျမင္မႈမရိွျခင္း။
တို႕ျဖစ္ပါသည္။
သတၱ၀ါအားလံုးက်န္းမာခ်မ္းသာၾကပါေစ။
ျဖစ္လိမ္႔မည္ဟုေဟာေသာ္လည္း အညာသိေကာ႑ညမေထရ္ေလာင္းျဖစ္ေသာအငယ္ဆံုးပုဏၰား
ကမူ“ဧကန္မုခ်ဗုဒၶျဖစ္လိမ္႕မည္”ဟုေဟာေလသည္။ထိုအထဲမွငါးေယာက္ေသာပုဏၰားတို႕သည္ဘု
ရားဧကန္ျဖစ္မည္ဟုယံုၾကည္ေသာေၾကာင္႕ရေသ႔၊ရဟန္းျပဳႏွင္႕ၾကေလသည္။
ဘုရားေလာင္းေတာ္သည္သူအို၊သူနာ၊သူေသ၊ရဟန္းအစဥ္အတိုင္းနိမိတ္ၾကီီးေလးပါးကိုျမင္ေတာ္မူ
ျပီးသံေ၀ဂျဖစ္ေတာ္မူကာ သက္ေတာ္(၂၉)ႏွစ္တြင္ ေတာထြက္လာေသာအခါ ရေသ႕၊ရဟန္းျပဳႏွင္႔
ၾကေသာပုဏၰားငါးေယာက္တို႕ကေရပူ၊ေရခ်မ္းကမ္းလွမ္းျပဳစုၾကေလသည္။
ဘုရားေလာင္းေတာ္သည္ ရဟန္းျပဳျပီးေနာက္ ဒုကၠရစရိယာအက်င္႕ကိုေျခာက္ႏွစ္တိုင္ေအာင္က်င္႕
ေတာ္မူေသာ္လည္း တရားထူးကိုမရႏိုင္ေသာေၾကာင္႔ အတိုင္းထက္အလြန္ခႏၶာကိုယ္ကိုအပင္ပန္းခံ
ျခင္းသည္ သမာဓိရဖို႕ရန ္နည္းလမ္းမဟုတ္ဟု ဆင္ျခင္မိသျဖင္႔ ဆြမ္းအဟာရဘုဥ္းေပးသည္ကိုျမင္
ေတာ္မူ၍ရေသ႔ငါးဦးကဘုရားျဖစ္ေတာ႕မည္မဟုတ္ဟုထင္ေသာေၾကာင္႔ဘုရားေလာင္းထံမွခြဲခြာ၍
ဗာရာဏသီအနီးမိဂါဒါ၀ုုန္ေတာ၌ေနၾကေလသည္။
ျမတ္စြာဘုရားရွင္သည္ ဘုရားျဖစ္ေတာ္မူျပီးေနာက္ တရားဦးေဟာထိုက္သူမ်ားကိုၾကည္႕ရႈ႕ေတာ္မူ
ေသာအခါထိုရေသ႔ငါးဦး၏ရင္႔သန္ေသာဥာဏ္ကိုျမင္ေတာ္မူကာမဟာေဗာဓိပင္မွတစ္ဆယ္႕ရွစ္ယူဇ
နာေ၀းကြာေသာမိဂါဒါ၀ုန္ေတာသို႕ၾကြေတာ္မူျပီးလွ်င္၀ါဆိုလျပည္႕ေန႔ေနမ၀င္မီအခ်ိန္တြင္ထိုပဥၥ၀ဂၢီ
ငါးဦးအားဓမၼစၾကာတရားဦးကို ေဟာေတာ္မူေလရာတစ္ဆယ္႔ရွစ္ကုေ႗ကုန္ေသာနတ္ျဗဟၼာတို႕ႏွင္႔
အတူအရွင္ေကာ႑ညေသာတာပန္တည္ေလသည္။
ထိုဓမၼစၾကာတရားေဟာေတာ္မူရာ ၀ါဆိုလျပည္႕ေန႕တြင္ထူးျခားေသာနိမိတ္ၾကီး(၃၂)ပါးျဖစ္ေတာ္မူ
သည္။ထိုနိမိတ္ၾကီး(၃၂)ပါးမွာ-
(၁)ေလာကဓာတ္တစ္ေသာင္းတုန္လႈပ္ျခင္း၊
(၂)အပူအေအးမွ်တျခင္း။
(၃)တစ္ေသာင္းေသာေလာကဓာတ္၌ရုတ္တရက္အသံတိတ္၍ျငိိမ္သက္သြားျခင္း။
(၄)ေလျပင္းမုန္တိုင္းမလာျခင္း။
(၅)ေလျပည္ေလညင္းတိုက္ခိုက္ျခင္း။
(၆)ျမစ္အေပါင္းတို႕၌ေရမစီးဘဲတန္႔ရပ္ျခင္း။
(၇)ပန္းသစ္ပင္အေပါင္းတို႔တစ္ျပိဳက္နက္ပြင္႔ျခင္း။
(၈)ေကာင္းကင္၌တည္ေသာအကာသ႒ရတနာတို႕ေရာင္၀ါျဖင္႔ကြန္႔ျမဴးျခင္း။
(၉)လူ႕ျပည္နတ္ျပည္တို႕၌ရိွသာရိွေသာတူရိယာအေပါင္းတို႕တစ္ျပိဳက္နက္အလိုလိုျမည္ျခင္း။
(၁၀)ေကာင္းကင္မွနတ္ပန္းမိုးရြာခ်ျခင္း။
(၁၁)တစ္ျပိဳင္နက္ပဲ႔တင္ဟီးျခင္း။
(၁၂)ငရဲၾကီးရွစ္ထပ္၌ငရဲမီးျငိမ္းျခင္း။
(၁၃)အညစ္အေၾကးကင္းစင္လ်က္ေကာင္းကင္ကေန၀န္းအထူးသျဖင္႕ထြန္းလင္းျခင္း။
(၁၄)ေန႔အခါ၌ၾကယ္တာရာတို႕ကိုျမင္ရျခင္း။(၁၅)မိုးမရြာဘဲေကာင္းကင္မွနတ္ေရစင္သြန္းခ်ျခင္း။
(၁၆)ျဂိဳဟ္ၾကီးခုႏွစ္လံုးတို႔ၾကည္လင္ထင္ရွားစြာေပၚလာျခင္း။
(၁၇)သတၲာဗီသနကၡတ္မ်ားလည္းထင္ရွားစြာေပၚလာျခင္း။
(၁၈)လ၀န္းသည္ျပဳဗၺာသဠ္နကၡတ္နွင္႕ယွဥ္၍ေပၚလာျခင္း။
(၁၉)တြင္း၊ဂူ၊လိုဏ္ေခါင္းေအာင္း၍ေနေသာသတၱ၀ါတို႕ထြက္လာျခင္း။
(၂၀)လူအေပါင္းတို႔အလိုခပ္သိမ္းျငိမ္း၍ေရာင္႕ရဲျခင္း။
(၂၁)ကိုးဆယ္႔ေျခာက္ျဖာေ၀ဒနာစြဲကပ္သူတို႔ေပ်ာက္ကင္းျခင္း။
(၂၂)ဆာေလာင္မြတ္သိပ္မႈေျပျခင္း။
(၂၃)ျပိတၱာအေပါင္း၀ေျပာျခင္း။
(၂၄)ကိေလသာတရားျငိမ္းျခင္း။
(၂၅)အပါယ္ေလးပါး၌ဒုကၡေဘးကင္းျခင္း။
(၂၆)တစ္ေလာကလံုး၌ျမဴအညစ္အေၾကးကင္း၍သန္႕ရွင္းၾကည္လင္ျခင္း။
(၂၇)မေကာင္းေသာအနံ႔ေပ်ာက္ျခင္း။
(၂၈)နတ္ပန္းနံ႔သာၾကိဳင္လိႈင္ျခင္း။
(၂၉)နတ္ျပည္ေျခာက္ဘံုတို႕ႏွင္႔ရူပျဗဟၼာ (၁၆)ဘံုကိုအကုန္ျမင္ရျခင္း။
(၃၀)ငရဲၾကီးရွစ္ထပ္၌ခံေနၾကရေသာသတၱ၀ါအလံုးစံုကိုအကုန္ျမင္ရျခင္း။
(၃၁)ျမိဳ႕တံခါး၊အိမ္တံခါးမွစ၍ပိတ္ထားသမွ်အလံုးစံုပြင္႔ျခင္း။
(၃၂)သတၱ၀ါအေပါင္းတို႕၌ေသမႈ၊ပ႗ိသေႏၶမႈ၊ဖြားျမင္မႈမရိွျခင္း။
တို႕ျဖစ္ပါသည္။
သတၱ၀ါအားလံုးက်န္းမာခ်မ္းသာၾကပါေစ။
0 comments:
Post a Comment