လမင္းေလးလို ခ်စ္ေနမွာ...

ဓမၼေမာင္ႏွမတို ့ေရ....

ဒီရက္ပိုင္းထဲ လ ႏွစ္စင္းျမင္ရမယ္ ဆိုတဲ့သတင္းေတြ ပတ္၀န္းက်င္မွာ ေျပာေနၾက၊ အင္တာနက္မွာ ဖတ္ရျဖစ္ေနေတာ့ ႏွစ္ေတာ္ေတာ္ၾကာၾကာက ဖတ္ဖူးခဲ့တဲ့ လ ႏွင့္ပတ္သတ္တဲ့ ဓမၼအေၾကာင္းအရာေလးတစ္ခု ေခါင္းထဲ ေရာက္လာပါတယ္။

ဘယ္စာေရးဆရာေရးမွန္းေတာ့ မမွတ္မိေတာ့ပါဘူး။ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားဘ၀ ဘာသာေရးစာအုပ္ေတြ ေလ့လာရင္း ဖတ္ျဖစ္ခဲ့တာပါ။ ျမတ္စြာဘုရားရွင္က ရဟန္းေတာ္ေတြကို လူေတြႏွင့္ ဆက္ဆံရာမွာ ထားရွိရမယ့္ သေဘာထားကို လ ႏွင့္ ဥပမာ ေပးျပီး ေဟာထားတဲ့ အေၾကာင္းကို စာေရးဆရာက သုတၱန္တစ္ခုကို ကိုးကားျပီး ေရးထားတာပါ။

ကၽြန္ေတာ္ မွတ္မိသေလာက္ ျပန္ေျပာရရင္ေတာ့ ရဟန္းေတာ္ေတြဟာ ဒကာ၊ ဒကာမေတြႏွင့္ ဆက္ဆံရာမွာ လ လို က်င့္ရမယ္။ လ ဟာ ညဘက္မွာ ေကာင္းကင္ကေနျပီး ကမၻာေလာကကို ေအးျမတဲ့ အလင္းေရာင္ေပးတယ္။ အခ်ိန္တန္လို ့ မိုးလင္းရင္ သူ ့ဖာသာသူ မိုးကုတ္စက္၀ိုင္းထဲ ဝင္ေရာက္ေပ်ာက္ကြယ္သြားတယ္။ သူဟာ ညဘက္ သူ ့အလင္းေရာင္ ျဖန္ ့က်က္ေနတဲ့ အခ်ိန္မွာ ေလာကမွာ ရွိတဲ့ ဘယ္အရာႏွင့္မွ ျငိတြယ္ေနတာမရွိဘူး။ အခ်ိန္တန္လို ့ ေပ်ာက္ကြယ္သြားခ်ိန္မွာလည္း ဘာေျခရာ လက္ရာမွ ခ်န္မထားခဲ့ဘူး။

ေလာက လူသားေတြကလည္း သူ ့ရဲ ့အလင္းေရာင္အေပၚမွာ မေက်မနပ္ႏွင့္ ေျပာၾကတဲ့သူ တစ္ေယာက္မွ မရွိဘူး။ သူ ့ရဲ ့အလင္းေရာင္ ရွိေနတဲ့အတြက္ အားလံုးရဲ ့စိတ္ထဲမွာ ႏွစ္သက္မႈ၊ ေက်နပ္မႈကိုသာ ျဖစ္ေနေစတယ္။ ဒီလိုမ်ိဳး လ လိုဘဲ ရဟန္ေတာ္ေတြဟာ ဒကာ၊ ဒကာမေတြႏွင့္ ဆက္ဆံတဲ့အခါမွာ ျငိတြယ္ကပ္ေရာက္မႈ မရွိဘဲ ဆက္ဆံၾကဖို ့၊ မိမိကို အေၾကာင္းျပဳျပီး ဒကာ၊ ဒကာမေတြမွာ စိတ္ေအးခ်မ္းမႈကိုသာ ျဖစ္ေစဖို ့၊ ျမတ္စြာဘုရားရွင္က ရဟန္းေတာ္ေတြကို ဆံုးမတဲ့အေၾကာင္း ကို စာေရးဆရာက ေရးထားတာပါ။

ဒီရက္ပိုင္း အဲဒီ လ ဥပမာ အဆံုးအမေလးကို သတိတရ ရွိေနတာႏွင့္ မူရင္းသုတ္ေတာ္ကို ရွာဖတ္ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ နိဒါနသံယုတ္ပါဠိေတာ္ျမန္မာျပန္မွာပါတဲ့ ကႆပသံယုတ္ မွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ျမတ္စြာဘုရားရွင္က အရွင္မဟာကႆပ ကိုယ္ေတာ္ၾကီးကို အေၾကာင္းျပဳျပီး လ ႏွင့္ ဥပမာေပး ေဟာၾကားခဲ့တာ ျဖစ္ပါတယ္။

အဲဒီအေၾကာင္းအရာေလး ဖတ္အျပီးမွာ ကၽြန္ေတာ့္ စိတ္ထဲမွာ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ရဲ ့ ဆံုးမမႈအေပၚ ေတာ္ေတာ္ေလးကို ၾကည္နဴးမႈျဖစ္ရပါတယ္။ ျမတ္စြာဘုရားရဲ ့ ထင္သာျမင္သာျဖစ္ေအာင္ ဥပမာေဆာင္ျပမႈက စိတ္ထဲမွာ ကြင္းကြင္းကြက္ကြက္ႏွင့္ နားလည္သေဘာေပါက္ေစပါတယ္။

ေအာ္...ေကာင္းလိုက္တဲ့ အဆံုးအမေတာ္ပါလား။ ဒီအဆံုးအမဟာ ရဟန္းေတာ္ေတြကို ဦးတည္ဆံုးမတယ္လို ့ ဆိုေပမယ္လို ့ ကၽြန္ေတာ္တို ့လို လူဝတ္ေၾကာင္ေတြအတြက္လည္း လူမႈေပါင္းသင္း ဆက္ဆံေရး သေဘာတရားတစ္ခုကို လမ္းညႊန္ျပလိုက္သလို ရွိေနတာဘဲ မဟုတ္လား။

ဒီ လ ဥပမာ အေၾကာင္းအရာႏွင့္ စပ္ဆက္ျပီးေတြးရင္းက ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ကိုလည္း သြားျပီး သတိရမိပါတယ္။ အဲဒီကဗ်ာက ကၽြန္ေတာ္အထက္တန္းေက်ာင္းသားဘဝ အဂၤလိပ္ကဗ်ာေတြသင္ေတာ့ စဖတ္လိုက္ကတည္းက ၾကိဳက္ခဲ့တဲ့ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ပါ။ ေနာက္ပိုင္း အေၾကာင္းတိုက္ဆိုင္လို ့ ျပန္ဖတ္ျဖစ္တိုင္း၊ ညီ ညီမငယ္ေတြကို စာရွင္းျပျဖစ္တိုင္းလည္း အျမဲသေဘာက် ႏွစ္သက္ေနမိတတ္တဲ့ ကဗ်ာလို ့ေျပာလို ့ရပါတယ္။ တျခားသူေတြကေတာ့ ၾကိဳက္ခ်င္မွ ၾကိဳက္ၾကပါလိမ့္မယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ဒီကဗ်ာကို အဓိပၸါယ္ ရွင္းျပေတာ့ တခ်ိဳ ့ကေျပာတယ္။ ဒီလိုဘဝမ်ိဳးၾကီးက ပ်င္းစရာၾကီးပါ...တဲ့။ ကဗ်ာကို ဒီဘက္ေခတ္လူငယ္ႏွင့္ ၊ လူလတ္ပိုင္းေတြ အားလံုးသိၾကမွာပါ။ ကဗ်ာနာမည္က The Quiet Life ။

The Quiet Life

by Alexander Pope (1688 - 1744)

Happy the man whose wish and care

A few paternal acres bound,

Content to breathe his native air

In his own ground.

Whose herds with milk, whose fields with bread,

Whose flocks supply him with attire;

Whose trees in summer yield him shade,

In winter fire.

Blest who can unconcern'dly find

Hours, days, and years slide soft away

In health of body, peace of mind,

Quiet by day,

Sound sleep by night; study and ease

Together mixt, sweet recreation,

And innocence, which most does please

With meditation.

Thus let me live, unseen, unknown;

Thus unlamented let me die;

Steal from the world, and not a stone

Tell where I lie.

ကဗ်ာရြတ္သံနားဆင္ရန္

ရဟန္းသံဃာမဟုတ္တဲ့ လူဝတ္ေၾကာင္ေတြအတြက္ေတာ့ ဒီလို အထီးတည္းဆန္တဲ့ ေရာင့္ရဲတဲ့ ဘဝမ်ိဳးႏွင့္ ေနဖို ့ဆိုရင္ အေတာ္ေလးေတာ့ လြယ္မွာမဟုတ္ပါဘူးေလ။ လူေတြဆိုေတာ့လည္း လူၾကားထဲမွာ ေနရ၊ ဘဝရွင္သန္ ရပ္တည္ေရးအတြက္ လူေတြႏွင့္ ေပါင္းသင္းဆက္ဆံရ တာေတြကေတာ့ ေရွာင္လို ့မွ မရတာကိုး။

ဆရာေတာ္ တစ္ပါးကေတာ့ တခါတေလ ဒီလို သီးသီးျခားျခား လူေတာမတိုးဘဲ ကိုယ့္သီးျခားကမၻာေလးထဲမွာ တိတ္တိတ္ဆိတ္ဆိတ္ေလး ဘယ္သူႏွင့္မွ မပတ္သတ္ဘဲ ကိုယ့္စိတ္ကိုဘဲ အေဖာ္ျပဳျပီး ေနတတ္တဲ့အက်င့္ကို လုပ္ေပးျခင္းဟာ စိတ္ဓါတ္ႏွင့္ အသိဉာဏ္ကို ရင့္က်က္တိုးတက္ေစတယ္လို ့ဆံုးမထားတာေတာ့ မွတ္သားဖူးပါတယ္။

ဘာဘဲျဖစ္ျဖစ္ ကၽြန္ေတာ္အတြက္ေတာ့ အရွင္မဟာကႆပ မေထရ္ျမတ္ၾကီးရဲ ့ လတစ္စင္းလို အင္မတန္မွ ေရာင့္ရဲေအးခ်မ္းစြာျဖင့္ ေနတတ္တဲ့စိတ္ထားေတာ္၊ A Pope ရဲ ့ကဗ်ာထဲက ပုဂၢိဳလ္လို ေသတာေတာင္မွ အမွတ္အသား ေက်ာက္တိုင္ေက်ာက္တံုး တစ္ခုတစ္ေလမွ မထားဘဲ တိတ္တိတ္ေလး ေလာကကေန ထြက္သြားခ်င္တဲ့ စိတ္ထားေတြဟာ အျမဲအတုယူအားက်မိေနတဲ့ စိတ္ထားမ်ားဘဲ ျဖစ္ပါတယ္ခင္ဗ်ား။ တကယ္ျဖစ္လာဖို ့ကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ဆက္လက္ၾကိဳးစားသြားရပါအံုးမည္ ခင္ဗ်ား လို ့ဘဲ ေျပာခ်င္ပါေတာ့တယ္။

ေလးစားစြာျဖင့္
ဝိမုတၱိသုခ
(31st July အမွတ္တရ)

(တရားေတာ္ ျမန္မာျပန္ကို ကူရွာေပးေတာ္မူေသာ ဘုန္းဘုန္း ဦးတိကၡဉာဏအား ေက်းဇူးတင္စြာျဖင့္ ရွိခိုးဦးတင္ ကန္ေတာ့ပါတယ္ ဘုရား။)

Posted by The Bliss Of Emancipation at 10:28 AM