*မီးနီေပ်ာက္တဲ့ေန႔*
ၾကာေတာ့ ၾကာခဲ့ပါၿပီ၊ အဲဒီေန႔က ဘုန္းဘုန္း ဦးေလာက နာထနဲ႔ စကားေလး ေျပာျဖစ္တယ္..။ အဲလို ေျပာရင္းနဲ႔ ဘုန္းဘုန္းက ရုတ္တရက္ “မီးနီေပ်ာက္တဲ့ေန႔” လို႔ သံုးသြားတယ္..။ ကၽြန္ေတာ္ ကလည္း နဂို ကတည္းက အေတြးသမား ဆိုေတာ့ အဲဒီ စကားေလးကို ေတြ႔လိုက္တယ္ ဆိုရင္ပဲ (ဘုန္းဘုန္းနဲ႔က စာရိုက္ရင္း ေျပာျဖစ္ခဲ့ၾက တာပါ။) အေတြးေတြက ခ်က္ခ်င္း ၾကြယ္သြားတာေပါ့..။
ခုမွ ျပန္စဥ္းစား ၾကည့္ေတာ့ အေတြးထဲမွာသာ ေတြးစရာေတြ မ်ားသြားတာ…။ ခုလို စာနဲ႔ ျပန္ခ်ေရးမယ္ ဆိုေတာ့ မလြယ္ျပန္ဘူး..။ ဘာလို႔လဲ ဆိုေတာ့ အေတြးထဲမွာ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ သေဘာေပါက္ နားလည္ေပမယ့္ ခုလို သူတစ္ပါး နားလည္ေအာင္ ေျပာျပရတာ မလြယ္ဘူးေလ..။ စာေရးဖူးသူတိုင္း ဒါကို သေဘာ ေပါက္ၾကမယ္ ထင္ပါတယ္..။ ဒါေပမယ့္လည္း ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ကၽြန္ေတာ္ ေတြးမိသလို စာရွဳသူေတြကို သိေစခ်င္တဲ့ ေစတနာေၾကာင့္ ၾကိဳးစားၿပီးေတာ့ ေရးလိုက္ပါတယ္..။ အေတြး အေခၚေလးေတြ လြဲမွား သြားခဲ့ရင္လည္း ျပန္လည္လို႔ ျပဳျပင္ေပးဖို႔ ေတာင္းဆိုပါရေစ။
“မီးနီေပ်ာက္တဲ့ေန႔” တဲ့.. အဲဒီ စာသားေလး ေတြ႔ေတြ႔ခ်င္း ခ်က္ခ်င္း ေျပးျမင္လိုက္ တာက မီးပြိဳင့္မွာ သံုးေနတဲ့ မီးနီ၊ ေနာက္ တစ္ဆက္တည္း သတိရမိတာက ကၽြန္ေတာ္တို႔ Gtalk မွာ သံုးေနတဲ့ အနီေရာင္ busy သေကၤတ..။
အားလံုး သိတဲ့ အတိုင္းပါပဲ.. မီးနီ ဆိုတာသည္ အတားအဆီး သေကၤတ၊ အႏၱရာယ္ သေကၤတ၊ မီးစိမ္းကေတာ့ အႏၱရာယ္ မရွိေတာ့တဲ့ သေကၤတ၊ လြတ္ေျမာက္ ထြက္ေျမာက္ႏိုင္တဲ့ အမွတ္အသား..။ ဒီလုိပါပဲ Gtalk မွာ အနီေရာင္ သေကၤတ ျပထားၿပီ ဆိုရင္ ဒီ Gtalk ပိုင္ရွင္သည္ အလုပ္မ်ားေနတာ၊ အလုပ္မ်ားေနတဲ့ အတြက္ေၾကာင့္ သူ႔ဆီကို ဘယ္သူမွ မဆက္သြယ္ေအာင္၊ မ chat ေအာင္ ဟန္႔တားထားတဲ့ အတားအဆီး သေကၤတ..။ ဒီေလာက္ဆိုရင္ စာရွဳသူေတြ ကၽြန္ေတာ္ ဘာေတြးမိလဲ ဆိုတာ ရိပ္မိတဲ့သူ ရိပ္မိေလာက္ပါၿပီ..။ ဒါေပမယ့္လည္း မရိပ္မိေသး၊ မသိေသး သူမ်ား အတြက္ ကၽြန္ေတာ္ ေတြးမိတာေလးကို ဆက္ေျပာပါ့မယ္..။
ကၽြန္ေတာ္.. ဒီမီးနီနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ ဘ၀ေတြကို ထပ္တူျပဳလို႔ ေတြးလိုက္မိတယ္၊ ခံစားၾကည့္ လိုက္တယ္…။ ဘာလို႔လဲ ဆိုေတာ့ သေဘာ တရားေတြ တူေနတာကိုး..။ ဘယ္လုိ သေဘာတရားေတြ ပါလိမ့္…။
မီးဆိုကတည္းက အပူဓါတ္ရွိၿပီ..။ ဒါကိုေတာ့ လူတိုင္း သိၿပီးသားပါ..။ အဲသလိုပါပဲ.. ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ ခႏၶာကိုယ္မွာလည္း မီးရွိေနတယ္.. တကယ့္ကို ပူတဲ့မီး..၊ တဏွာေလ.. တဏွာမီးေလ.. ဒီတဏွာမီးနီက ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ အပါအ၀င္ သံသရာက မကၽြတ္မလြတ္ ေသးတဲ့ ၃၁-ဘံုသား သတၱ၀ါေတြရဲ႕ ခႏၶာကိုယ္မွာ ရွိေနတယ္…။ ပူလိုက္တာလည္း မေျပာပါနဲ႔.. ဒီတဏွာက..၊ ေျပာရရင္ေတာ့ ကား နဲ႔တူတဲ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ ခႏၶာကိုယ္ကို သံသရာလမ္းရဲ႕ ဟိုဘက္ကို မေရာက္ေအာင္၊ မကူးႏိုင္ေအာင္ ဒီ တဏွာမီးနီက ဟန္႔တားထား တာေပါ့..။ နီလိုက္တာ မွလည္း ရဲေနတာပဲ..။
ဟုတ္ၿပီ.. အဲဒီေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဒီမီးနီကို ေပ်ာက္ခ်င္ၿပီ၊ ဘယ္လိုလုပ္မလဲ…။ မီးပိြဳင့္မွာေတာ့ အခ်ိန္တန္ရင္ မီးနီးကေန မီး၀ါ၊ ေနာက္ မီးစိမ္း အလိုလို ေျပာင္းသြားတယ္..။ ဒါကို ကားေမာင္းတဲ့ လူက ရပ္ေစာင့္ေနရံုပဲ.. အခ်ိန္တန္လို႔ စိမ္းရင္ သူက ကားကေလးကို ၀ူးကနဲဆို ေမာင္းထြက္ၿပီး ကိုယ္လိုရာကို ခရီးဆက္ရံုပဲ…။ အဲ ဒါေပမယ့္ လူ႔ဘ၀ၾကီး မွာေကာ.. ဒီလို ရပ္ေစာင့္ေနရံုနဲ႔ ဒီတဏွာ မီးနီက ေအာ္တို စိမ္းပါ့မလား..။ ေအာ္တို ေပ်ာက္ၿပီး လြတ္ေျမာက္ ၿငိမ္းခ်မ္းရာ အမွတ္အသား မီးစိမ္း ျဖစ္လာပါ့မလား..၊ စိတ္ထဲက ေပ်ာက္ခ်င္ရံု၊ ဘုရားေရွ႕ထိုင္ ဆုေတာင္းေနရံုနဲ႔ ေပ်ာက္ပါ့မလား…။ မေပ်ာက္.. မေပ်ာက္ေရးခ် မေပ်ာက္…။
အဲေတာ့ ေပ်ာက္ေအာင္ ဘယ္လို လုပ္မလဲ…။ ရွင္းေနတာပဲေလ.. ေဖ်ာက္မွ ေပ်ာက္မွာေပါ့..။ ေပ်ာက္တယ္ ဆိုတဲ့ အက်ိဳးကို လိုလားရင္၊ လိုခ်င္ရင္ ေဖ်ာက္မယ္ဆိုတဲ့ အေၾကာင္းကို လုပ္ရမယ္ေလ.. မဟုတ္ဘူးလား.. ဒါကို မေဖ်ာက္ဘဲ ဒီတဏွာ မီးနီကို ေပ်ာက္ခ်င္ ပါတယ္၊ ေပ်ာက္ခ်င္ ပါတယ္ ေအာ္ေနလို႔ ကေတာ့… ခႏၶာကိုယ္ ေတြသာ အသြင္ အမ်ိဳးမ်ိဳး ေျပာင္းသြားမယ္.. ဒီ လက္သည္ တဏွာမီး ကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ဘ၀ေတြမွာ လွလွပပ ၾကြၾကြရြရြ နီျပေနဦးမွာပဲ..။ နက္နက္နဲနဲ ခ်ယ္လွယ္ေန ဦးမွာပဲ…။ သူၾကိဳးဆြဲရာ ကေနရဦးမွာပဲ.. ဘာတဲ့ ဟိုတစ္ညကေတာင္ တရား တစ္ပုဒ္ထဲ ဒီ တဏွာနဲ႔ ပတ္သတ္တဲ့ ကဗ်ာေလး နာလုိက္ရေသး…
“ငါတို႔ေနရာ ဤကမၻာ တဏွာ အုပ္စိုးသည္၊ တဏွာ ေစရာ မေနသာ ေဖြရွာဆက္ရသည္” ဆိုတာ…
ရွင္းပါတယ္ေနာ ကဗ်ာေလးက တဏွာက ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဘ၀ေတြကို စိုးမိုးေနလို႔ ဒီ တဏွာ ဇာတ္ဆရာ အလုိက် ဘ၀ ဇာတ္ခံုမွာ ကေနရတယ္ ဆိုတဲ့ အဓိပၸါယ္၊ သူခိုင္းသမွ် လုပ္ေနရတယ္ ဆိုတဲ့ သေဘာ…
ေနာက္ ရွိပါေသးတယ္.. ဘုန္းဘုန္း ဦးေကာသလႅရဲ႕ တရားသိမ္းထဲမွာ.. ဒီ တဏွာမီးနီ အေၾကာင္း..
“အရွည္တြင္ သံသရာ၊ အေျခကေတာ့ တဏွာ၊ သံသရာကို တိုေအာင္ျဖတ္၊ တဏွာကုိ ေသေအာင္သတ္” ဆိုတာေလး…
လူ႔ေလာက မွာေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ အထင္ သံသရာ ဆက္ခ်င္တဲ့လူနဲ႔ ျပတ္ခ်င္တဲ့သူ.. ျပတ္ခ်င္တဲ့သူ မ်ားမယ္ ထင္ပါတယ္.. မျပတ္ခ်င္ေသးတဲ့ သူေတြကေတာ့ အရိယာ မျဖစ္ေသးသေရြ႕ နတ္သမီး နတ္သား ဘြားခနဲ ျဖစ္လိုက္၊ ငရဲအိုးထဲ ကားခနဲသြားလိုက္၊ ပုတ္ေဟာင္ ညစ္ပတ္လွတဲ့ လူ႔ဗိုက္ထဲ ေရာက္လိုက္၊ ငတ္မြတ္ဆင္းရဲ ျပိတၱာျဖစ္လိုက္၊ ေမာဟမ်ားတဲ့ တိရစၦာန္ ျဖစ္လိုက္ ဒီလိုနဲ႔ပဲ စုန္ခ်ည္ ဆန္ခ်ည္၊ အထက္ ေမ်ာလိုက္ ေအာက္ေလွ်ာလိုက္ က်င္လည္ေနရ ဦးမွာ.. ဒီလိုဘ၀မွာ ေပ်ာ္ေနတဲ့ သူေတြကလည္း အမ်ားသား ဆိုေတာ့ မေျပာလိုပါဘူး.. သြားၾကေပါ့.. တားခြင့္ မရွိဘူးေလ.. ကၽြန္ေတာ္ ကိုယ္တိုင္ေတာင္ မေခၚဘဲ လာမိၿပီး မႏွင္ဘဲ ျပန္ရဦးမွာ… ဒါကို ထိုင္ေစာင့္ေနရတဲ့ ဘ၀ဆိုေတာ့…။
ဒါေပမယ့္ ဒီလို သြားတဲ့လူေတြ သြားၾကသလို၊ ျပတ္ခ်င္တဲ့ သူေတြကလည္း ရွိေသးေတာ့.. ျပတ္ေအာင္ ဘယ္လို လုပ္ၾကမလဲ… ဒီေနရာမွာလည္း လာျပန္ပါၿပီ.. စကား ကပ္တာေတာ့ မဟုတ္ပါ.. ဒီ တဏွာ မီးနီကို ေပ်ာက္ဖို႔က ျပတ္ခ်င္ရံုနဲ႔ မရေသးပါ… ျပတ္ေအာင္ ျဖတ္ရပါမည္… ျပတ္ခ်င္တဲ့ အက်ိဳးကို လိုခ်င္ရင္ ျဖတ္ေနတဲ့ အေၾကာင္းတရား ရွိရမည္… ရွိကို ရွိေနရမည္…
ျဖတ္ေနတဲ့ အေၾကာင္းတရား… သိတဲ့သူ ေတာ္ေတာ္မ်ားပါတယ္ ၀ိပႆနာ အလုပ္ဆိုတာ… ၀ိပႆနာ အေၾကာင္းေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ သိပ္မေျပာခ်င္.. ကၽြန္ေတာ္ ကိုယ္တိုင္လည္း ေယာင္၀ါး၀ါး အသိမို႔လို႔.. အဓိကက ကၽြန္ေတာ္ မီးနီေပ်ာက္ေအာင္ ေဖ်ာက္ဖို႔ပဲ တိုက္တြန္းခ်င္ တာပါ… အဲလို ေပ်ာက္ၿပီး အၿငိမ္းဓါတ္ (အၿငိမ္ဓါတ္ မဟုတ္၊ သတိထားပါ..) ရေအာင္ ျဖတ္ေပးႏိုင္တဲ့ ၀ိပႆနာ အလုပ္ကို လုပ္ေစခ်င္တာပါ…
ကၽြန္ေတာ္ သိေတာ့ သိပါတယ္.. သတၱ၀ါ ေတြဟာ သံသရာ အဆက္ဆက္က မသိမႈေတြ စိုးမိုးလာေတာ့ ဒီဓါတ္ေတြက အျမစ္တြယ္ေန ၿပီဆိုတာ… ဒီ အျမစ္မွာလည္း တဏွာ ေရေသာက္ျမစ္က အား အေကာင္းဆံုးေပါ့.. ဒီ ေရေသာက္ျမစ္ကို ျဖတ္ပါလို႔ ေျပာရင္လည္း ေျပာေနတဲ့သူသာ အာေညာင္းသြားမယ္.. ျဖတ္မယ့္သူ မေျပာနဲ႔၊ ျဖစ္ခ်င္တဲ့ စိတ္ ေပၚလာမယ့္ သူေတာင္ ခပ္ရွားရွား… ဒါေပမယ့္လည္း မေျပာျပန္ ရင္လည္း ေမ်ာရရံုမွ တစ္ပါး အျခား မရွိေတာ့ သိသေလာက္ေတာ့ ေျပာလိုက္ပါဦးမယ္..
ဒီေနရာမွာလည္း စကားေလး တစ္ခြန္း သြားသတိရ မိတယ္.. ရည္မွန္းခ်က္ မတူရင္ ပန္းတိုင္ မတူဘူး၊ ရည္မွန္းခ်က္ ကြာရင္ ပန္းတိုင္ကြာတယ္ ဆိုတဲ့ စကားေလး.. ေလာကီမွာေကာ ေလာကုတ္မွာပါ ေတာ္ေတာ္ အသံုး၀င္တဲ့ စကားေလးပါ၊ ေနာက္ တစ္ခြန္းလည္း ရွိေသးတယ္.. လမ္းခင္းေက်ာက္နဲ႔ အဖုိးတန္ ပတၱျမား ဘယ္ေက်ာက္က မ်ားသလဲ တဲ့… ကို၀င္းျမင့္ ဆံုးမသြားဖူးတဲ့ စကားေလး ေတြပါ…
ကဲ ဒီေတာ့ သင့္ ရည္မွန္းခ်က္ကို အရင္စစ္ေပါ့… ရည္မွန္းခ်က္က သူလို ကိုယ္လို ဆိုရင္ ေရာက္မယ့္ ပန္းတိုင္ကလည္း သူလို ကိုယ္လို ပန္းတိုင္ပဲ ေရာက္ပါလိမ့္မယ္.. ပတၱျမား ျဖစ္ခ်င္ရင္ေတာ့ ပတၱျမား ျဖစ္ေၾကာင္းကို လုပ္ေပေတာ့… ဆရာေတာ္ေတြ ေဟာထားတာေတြ အမ်ားၾကီးပါ ၀ိပႆနာပိုင္းနဲ႔ ပတ္သတ္လို႔… ဒါေတြကို နာၾကည့္၊ ခံယူၾကည့္၊ က်င့္သံုးၾကည့္… ဒီေနရာမွာလည္း တစ္ခု ထပ္ေျပာခ်င္ပါ ေသးတယ္… ညီေလး ေမာင္ေကာင္းရဲ႕ ဘေလာ့မွာ ဖတ္လိုက္မိတာ “ၾကည္ညိဳရာမွာ မ်ားသံဃာ၊ ကိုးကြယ္ရာမွာ ေရြးခ်ယ္ပါ” ဆိုတာ… အားကိုး လြဲရင္ေတာ့ မွားၿပီသာမွတ္… အဇာတသတ္ ကိုသာ ၾကည့္ေပေတာ့.. ဘ၀နိဂံုး ဘယ္လို ျဖစ္သြားသလဲ ဆိုတာ…
ဓမၼေမာင္ႏွမတို႔ေရ… ကၽြန္ေတာ္လည္း ေတာင္ေျပာ၊ ေျမာက္ေျပာနဲ႔ စိတ္ထဲရွိတာေတြ ေရးလိုက္တာ.. ဖတ္လို႔ ရေလာက္မယ္ လို႔ေတာ့ ထင္ပါတယ္… ဓမၼေမာင္ႏွမတို႔ ဖတ္လို႔ အဆင္မေျပ ရင္လည္း ကၽြန္ေတာ္ တင္ျပတာ နည္းမက်ေသး လို႔ပဲ သတ္မွတ္ပါ့မယ္… မွားေနတာ ေလးေတြ ရွိခဲ့ရင္လည္း ေထာက္ျပလုိ႔ သြန္သင္ေပးၾက ပါေနာ…
ဓမၼေမာင္ႏွမတို႔ အားလံုး မီးနီ ေပ်ာက္လုိ႔ မီးစိမ္း ျမင္ၿပီး လမ္းခရီးအဆံုး ပန္းတိုင္ကို တည့္တည့္မတ္မတ္ ေလွ်ာက္လွမ္း ႏိုင္ၾက ပါေစ။
++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
ေလးစားစြာျဖင့္
ဖိုးသား
7/14/2009, YUE:, 7:52:26 PM
ခုမွ ျပန္စဥ္းစား ၾကည့္ေတာ့ အေတြးထဲမွာသာ ေတြးစရာေတြ မ်ားသြားတာ…။ ခုလို စာနဲ႔ ျပန္ခ်ေရးမယ္ ဆိုေတာ့ မလြယ္ျပန္ဘူး..။ ဘာလို႔လဲ ဆိုေတာ့ အေတြးထဲမွာ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ သေဘာေပါက္ နားလည္ေပမယ့္ ခုလို သူတစ္ပါး နားလည္ေအာင္ ေျပာျပရတာ မလြယ္ဘူးေလ..။ စာေရးဖူးသူတိုင္း ဒါကို သေဘာ ေပါက္ၾကမယ္ ထင္ပါတယ္..။ ဒါေပမယ့္လည္း ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ကၽြန္ေတာ္ ေတြးမိသလို စာရွဳသူေတြကို သိေစခ်င္တဲ့ ေစတနာေၾကာင့္ ၾကိဳးစားၿပီးေတာ့ ေရးလိုက္ပါတယ္..။ အေတြး အေခၚေလးေတြ လြဲမွား သြားခဲ့ရင္လည္း ျပန္လည္လို႔ ျပဳျပင္ေပးဖို႔ ေတာင္းဆိုပါရေစ။
“မီးနီေပ်ာက္တဲ့ေန႔” တဲ့.. အဲဒီ စာသားေလး ေတြ႔ေတြ႔ခ်င္း ခ်က္ခ်င္း ေျပးျမင္လိုက္ တာက မီးပြိဳင့္မွာ သံုးေနတဲ့ မီးနီ၊ ေနာက္ တစ္ဆက္တည္း သတိရမိတာက ကၽြန္ေတာ္တို႔ Gtalk မွာ သံုးေနတဲ့ အနီေရာင္ busy သေကၤတ..။
အားလံုး သိတဲ့ အတိုင္းပါပဲ.. မီးနီ ဆိုတာသည္ အတားအဆီး သေကၤတ၊ အႏၱရာယ္ သေကၤတ၊ မီးစိမ္းကေတာ့ အႏၱရာယ္ မရွိေတာ့တဲ့ သေကၤတ၊ လြတ္ေျမာက္ ထြက္ေျမာက္ႏိုင္တဲ့ အမွတ္အသား..။ ဒီလုိပါပဲ Gtalk မွာ အနီေရာင္ သေကၤတ ျပထားၿပီ ဆိုရင္ ဒီ Gtalk ပိုင္ရွင္သည္ အလုပ္မ်ားေနတာ၊ အလုပ္မ်ားေနတဲ့ အတြက္ေၾကာင့္ သူ႔ဆီကို ဘယ္သူမွ မဆက္သြယ္ေအာင္၊ မ chat ေအာင္ ဟန္႔တားထားတဲ့ အတားအဆီး သေကၤတ..။ ဒီေလာက္ဆိုရင္ စာရွဳသူေတြ ကၽြန္ေတာ္ ဘာေတြးမိလဲ ဆိုတာ ရိပ္မိတဲ့သူ ရိပ္မိေလာက္ပါၿပီ..။ ဒါေပမယ့္လည္း မရိပ္မိေသး၊ မသိေသး သူမ်ား အတြက္ ကၽြန္ေတာ္ ေတြးမိတာေလးကို ဆက္ေျပာပါ့မယ္..။
ကၽြန္ေတာ္.. ဒီမီးနီနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ ဘ၀ေတြကို ထပ္တူျပဳလို႔ ေတြးလိုက္မိတယ္၊ ခံစားၾကည့္ လိုက္တယ္…။ ဘာလို႔လဲ ဆိုေတာ့ သေဘာ တရားေတြ တူေနတာကိုး..။ ဘယ္လုိ သေဘာတရားေတြ ပါလိမ့္…။
မီးဆိုကတည္းက အပူဓါတ္ရွိၿပီ..။ ဒါကိုေတာ့ လူတိုင္း သိၿပီးသားပါ..။ အဲသလိုပါပဲ.. ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ ခႏၶာကိုယ္မွာလည္း မီးရွိေနတယ္.. တကယ့္ကို ပူတဲ့မီး..၊ တဏွာေလ.. တဏွာမီးေလ.. ဒီတဏွာမီးနီက ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ အပါအ၀င္ သံသရာက မကၽြတ္မလြတ္ ေသးတဲ့ ၃၁-ဘံုသား သတၱ၀ါေတြရဲ႕ ခႏၶာကိုယ္မွာ ရွိေနတယ္…။ ပူလိုက္တာလည္း မေျပာပါနဲ႔.. ဒီတဏွာက..၊ ေျပာရရင္ေတာ့ ကား နဲ႔တူတဲ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ ခႏၶာကိုယ္ကို သံသရာလမ္းရဲ႕ ဟိုဘက္ကို မေရာက္ေအာင္၊ မကူးႏိုင္ေအာင္ ဒီ တဏွာမီးနီက ဟန္႔တားထား တာေပါ့..။ နီလိုက္တာ မွလည္း ရဲေနတာပဲ..။
ဟုတ္ၿပီ.. အဲဒီေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဒီမီးနီကို ေပ်ာက္ခ်င္ၿပီ၊ ဘယ္လိုလုပ္မလဲ…။ မီးပိြဳင့္မွာေတာ့ အခ်ိန္တန္ရင္ မီးနီးကေန မီး၀ါ၊ ေနာက္ မီးစိမ္း အလိုလို ေျပာင္းသြားတယ္..။ ဒါကို ကားေမာင္းတဲ့ လူက ရပ္ေစာင့္ေနရံုပဲ.. အခ်ိန္တန္လို႔ စိမ္းရင္ သူက ကားကေလးကို ၀ူးကနဲဆို ေမာင္းထြက္ၿပီး ကိုယ္လိုရာကို ခရီးဆက္ရံုပဲ…။ အဲ ဒါေပမယ့္ လူ႔ဘ၀ၾကီး မွာေကာ.. ဒီလို ရပ္ေစာင့္ေနရံုနဲ႔ ဒီတဏွာ မီးနီက ေအာ္တို စိမ္းပါ့မလား..။ ေအာ္တို ေပ်ာက္ၿပီး လြတ္ေျမာက္ ၿငိမ္းခ်မ္းရာ အမွတ္အသား မီးစိမ္း ျဖစ္လာပါ့မလား..၊ စိတ္ထဲက ေပ်ာက္ခ်င္ရံု၊ ဘုရားေရွ႕ထိုင္ ဆုေတာင္းေနရံုနဲ႔ ေပ်ာက္ပါ့မလား…။ မေပ်ာက္.. မေပ်ာက္ေရးခ် မေပ်ာက္…။
အဲေတာ့ ေပ်ာက္ေအာင္ ဘယ္လို လုပ္မလဲ…။ ရွင္းေနတာပဲေလ.. ေဖ်ာက္မွ ေပ်ာက္မွာေပါ့..။ ေပ်ာက္တယ္ ဆိုတဲ့ အက်ိဳးကို လိုလားရင္၊ လိုခ်င္ရင္ ေဖ်ာက္မယ္ဆိုတဲ့ အေၾကာင္းကို လုပ္ရမယ္ေလ.. မဟုတ္ဘူးလား.. ဒါကို မေဖ်ာက္ဘဲ ဒီတဏွာ မီးနီကို ေပ်ာက္ခ်င္ ပါတယ္၊ ေပ်ာက္ခ်င္ ပါတယ္ ေအာ္ေနလို႔ ကေတာ့… ခႏၶာကိုယ္ ေတြသာ အသြင္ အမ်ိဳးမ်ိဳး ေျပာင္းသြားမယ္.. ဒီ လက္သည္ တဏွာမီး ကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ဘ၀ေတြမွာ လွလွပပ ၾကြၾကြရြရြ နီျပေနဦးမွာပဲ..။ နက္နက္နဲနဲ ခ်ယ္လွယ္ေန ဦးမွာပဲ…။ သူၾကိဳးဆြဲရာ ကေနရဦးမွာပဲ.. ဘာတဲ့ ဟိုတစ္ညကေတာင္ တရား တစ္ပုဒ္ထဲ ဒီ တဏွာနဲ႔ ပတ္သတ္တဲ့ ကဗ်ာေလး နာလုိက္ရေသး…
“ငါတို႔ေနရာ ဤကမၻာ တဏွာ အုပ္စိုးသည္၊ တဏွာ ေစရာ မေနသာ ေဖြရွာဆက္ရသည္” ဆိုတာ…
ရွင္းပါတယ္ေနာ ကဗ်ာေလးက တဏွာက ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဘ၀ေတြကို စိုးမိုးေနလို႔ ဒီ တဏွာ ဇာတ္ဆရာ အလုိက် ဘ၀ ဇာတ္ခံုမွာ ကေနရတယ္ ဆိုတဲ့ အဓိပၸါယ္၊ သူခိုင္းသမွ် လုပ္ေနရတယ္ ဆိုတဲ့ သေဘာ…
ေနာက္ ရွိပါေသးတယ္.. ဘုန္းဘုန္း ဦးေကာသလႅရဲ႕ တရားသိမ္းထဲမွာ.. ဒီ တဏွာမီးနီ အေၾကာင္း..
“အရွည္တြင္ သံသရာ၊ အေျခကေတာ့ တဏွာ၊ သံသရာကို တိုေအာင္ျဖတ္၊ တဏွာကုိ ေသေအာင္သတ္” ဆိုတာေလး…
လူ႔ေလာက မွာေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ အထင္ သံသရာ ဆက္ခ်င္တဲ့လူနဲ႔ ျပတ္ခ်င္တဲ့သူ.. ျပတ္ခ်င္တဲ့သူ မ်ားမယ္ ထင္ပါတယ္.. မျပတ္ခ်င္ေသးတဲ့ သူေတြကေတာ့ အရိယာ မျဖစ္ေသးသေရြ႕ နတ္သမီး နတ္သား ဘြားခနဲ ျဖစ္လိုက္၊ ငရဲအိုးထဲ ကားခနဲသြားလိုက္၊ ပုတ္ေဟာင္ ညစ္ပတ္လွတဲ့ လူ႔ဗိုက္ထဲ ေရာက္လိုက္၊ ငတ္မြတ္ဆင္းရဲ ျပိတၱာျဖစ္လိုက္၊ ေမာဟမ်ားတဲ့ တိရစၦာန္ ျဖစ္လိုက္ ဒီလိုနဲ႔ပဲ စုန္ခ်ည္ ဆန္ခ်ည္၊ အထက္ ေမ်ာလိုက္ ေအာက္ေလွ်ာလိုက္ က်င္လည္ေနရ ဦးမွာ.. ဒီလိုဘ၀မွာ ေပ်ာ္ေနတဲ့ သူေတြကလည္း အမ်ားသား ဆိုေတာ့ မေျပာလိုပါဘူး.. သြားၾကေပါ့.. တားခြင့္ မရွိဘူးေလ.. ကၽြန္ေတာ္ ကိုယ္တိုင္ေတာင္ မေခၚဘဲ လာမိၿပီး မႏွင္ဘဲ ျပန္ရဦးမွာ… ဒါကို ထိုင္ေစာင့္ေနရတဲ့ ဘ၀ဆိုေတာ့…။
ဒါေပမယ့္ ဒီလို သြားတဲ့လူေတြ သြားၾကသလို၊ ျပတ္ခ်င္တဲ့ သူေတြကလည္း ရွိေသးေတာ့.. ျပတ္ေအာင္ ဘယ္လို လုပ္ၾကမလဲ… ဒီေနရာမွာလည္း လာျပန္ပါၿပီ.. စကား ကပ္တာေတာ့ မဟုတ္ပါ.. ဒီ တဏွာ မီးနီကို ေပ်ာက္ဖို႔က ျပတ္ခ်င္ရံုနဲ႔ မရေသးပါ… ျပတ္ေအာင္ ျဖတ္ရပါမည္… ျပတ္ခ်င္တဲ့ အက်ိဳးကို လိုခ်င္ရင္ ျဖတ္ေနတဲ့ အေၾကာင္းတရား ရွိရမည္… ရွိကို ရွိေနရမည္…
ျဖတ္ေနတဲ့ အေၾကာင္းတရား… သိတဲ့သူ ေတာ္ေတာ္မ်ားပါတယ္ ၀ိပႆနာ အလုပ္ဆိုတာ… ၀ိပႆနာ အေၾကာင္းေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ သိပ္မေျပာခ်င္.. ကၽြန္ေတာ္ ကိုယ္တိုင္လည္း ေယာင္၀ါး၀ါး အသိမို႔လို႔.. အဓိကက ကၽြန္ေတာ္ မီးနီေပ်ာက္ေအာင္ ေဖ်ာက္ဖို႔ပဲ တိုက္တြန္းခ်င္ တာပါ… အဲလို ေပ်ာက္ၿပီး အၿငိမ္းဓါတ္ (အၿငိမ္ဓါတ္ မဟုတ္၊ သတိထားပါ..) ရေအာင္ ျဖတ္ေပးႏိုင္တဲ့ ၀ိပႆနာ အလုပ္ကို လုပ္ေစခ်င္တာပါ…
ကၽြန္ေတာ္ သိေတာ့ သိပါတယ္.. သတၱ၀ါ ေတြဟာ သံသရာ အဆက္ဆက္က မသိမႈေတြ စိုးမိုးလာေတာ့ ဒီဓါတ္ေတြက အျမစ္တြယ္ေန ၿပီဆိုတာ… ဒီ အျမစ္မွာလည္း တဏွာ ေရေသာက္ျမစ္က အား အေကာင္းဆံုးေပါ့.. ဒီ ေရေသာက္ျမစ္ကို ျဖတ္ပါလို႔ ေျပာရင္လည္း ေျပာေနတဲ့သူသာ အာေညာင္းသြားမယ္.. ျဖတ္မယ့္သူ မေျပာနဲ႔၊ ျဖစ္ခ်င္တဲ့ စိတ္ ေပၚလာမယ့္ သူေတာင္ ခပ္ရွားရွား… ဒါေပမယ့္လည္း မေျပာျပန္ ရင္လည္း ေမ်ာရရံုမွ တစ္ပါး အျခား မရွိေတာ့ သိသေလာက္ေတာ့ ေျပာလိုက္ပါဦးမယ္..
ဒီေနရာမွာလည္း စကားေလး တစ္ခြန္း သြားသတိရ မိတယ္.. ရည္မွန္းခ်က္ မတူရင္ ပန္းတိုင္ မတူဘူး၊ ရည္မွန္းခ်က္ ကြာရင္ ပန္းတိုင္ကြာတယ္ ဆိုတဲ့ စကားေလး.. ေလာကီမွာေကာ ေလာကုတ္မွာပါ ေတာ္ေတာ္ အသံုး၀င္တဲ့ စကားေလးပါ၊ ေနာက္ တစ္ခြန္းလည္း ရွိေသးတယ္.. လမ္းခင္းေက်ာက္နဲ႔ အဖုိးတန္ ပတၱျမား ဘယ္ေက်ာက္က မ်ားသလဲ တဲ့… ကို၀င္းျမင့္ ဆံုးမသြားဖူးတဲ့ စကားေလး ေတြပါ…
ကဲ ဒီေတာ့ သင့္ ရည္မွန္းခ်က္ကို အရင္စစ္ေပါ့… ရည္မွန္းခ်က္က သူလို ကိုယ္လို ဆိုရင္ ေရာက္မယ့္ ပန္းတိုင္ကလည္း သူလို ကိုယ္လို ပန္းတိုင္ပဲ ေရာက္ပါလိမ့္မယ္.. ပတၱျမား ျဖစ္ခ်င္ရင္ေတာ့ ပတၱျမား ျဖစ္ေၾကာင္းကို လုပ္ေပေတာ့… ဆရာေတာ္ေတြ ေဟာထားတာေတြ အမ်ားၾကီးပါ ၀ိပႆနာပိုင္းနဲ႔ ပတ္သတ္လို႔… ဒါေတြကို နာၾကည့္၊ ခံယူၾကည့္၊ က်င့္သံုးၾကည့္… ဒီေနရာမွာလည္း တစ္ခု ထပ္ေျပာခ်င္ပါ ေသးတယ္… ညီေလး ေမာင္ေကာင္းရဲ႕ ဘေလာ့မွာ ဖတ္လိုက္မိတာ “ၾကည္ညိဳရာမွာ မ်ားသံဃာ၊ ကိုးကြယ္ရာမွာ ေရြးခ်ယ္ပါ” ဆိုတာ… အားကိုး လြဲရင္ေတာ့ မွားၿပီသာမွတ္… အဇာတသတ္ ကိုသာ ၾကည့္ေပေတာ့.. ဘ၀နိဂံုး ဘယ္လို ျဖစ္သြားသလဲ ဆိုတာ…
ဓမၼေမာင္ႏွမတို႔ေရ… ကၽြန္ေတာ္လည္း ေတာင္ေျပာ၊ ေျမာက္ေျပာနဲ႔ စိတ္ထဲရွိတာေတြ ေရးလိုက္တာ.. ဖတ္လို႔ ရေလာက္မယ္ လို႔ေတာ့ ထင္ပါတယ္… ဓမၼေမာင္ႏွမတို႔ ဖတ္လို႔ အဆင္မေျပ ရင္လည္း ကၽြန္ေတာ္ တင္ျပတာ နည္းမက်ေသး လို႔ပဲ သတ္မွတ္ပါ့မယ္… မွားေနတာ ေလးေတြ ရွိခဲ့ရင္လည္း ေထာက္ျပလုိ႔ သြန္သင္ေပးၾက ပါေနာ…
ဓမၼေမာင္ႏွမတို႔ အားလံုး မီးနီ ေပ်ာက္လုိ႔ မီးစိမ္း ျမင္ၿပီး လမ္းခရီးအဆံုး ပန္းတိုင္ကို တည့္တည့္မတ္မတ္ ေလွ်ာက္လွမ္း ႏိုင္ၾက ပါေစ။
++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
ေလးစားစြာျဖင့္
ဖိုးသား
7/14/2009, YUE:, 7:52:26 PM
0 comments:
Post a Comment