ေၾကာက္... ေၾကာက္...
ပါပဘိကၡဳသုတ္ - (ပါပ= မေကာင္းေသာ၊ ယုတ္ေသာ၊ သူယုတ္မာ)
ငါ့သွ်င္ ငါသည္ ဂိဇၥ်ကုဋ္ေတာင္မွ ဆင္းသက္လတ္ေသာ္ ေကာင္းကင္၌ သြားေသာ ရဟန္းၿပိတၱာကုိ ျမင္ရ၏၊ ထုိရဟန္းၿပိတၱာ၏ ဒုကုဋ္, သပိတ္, ခါးပန္းႀကိဳး, ကုိယ္တို႔သည္ ေျပာင္ေျပာင္ ေတာက္ေလာင္ကုန္၏၊ ထက္ဝန္းက်င္ အလွ်ံႏွင့္တကြ အေရာင္အလင္းႏွင့္တကြ အလွ်ံထ၏၊ ထုိရဟန္းၿပိတၱာသည္ နာက်င္ေသာ အသံကုိ ျပဳ၏။
ငါ့သွ်င္ ထုိငါ့အား ''အခ်င္းတို႔ အံ့ဖြယ္ ႐ိွစြတကား၊ အခ်င္းတို႔ မျဖစ္ဖူးျမဲ ျဖစ္စြတကား၊ ဤကဲ႕သို႔ေသာ သတၱဝါဟု ႐ိွရတံုဘိ၏၊ ဤကဲ့သို႔ေသာ ၿပိတၱာ ဟု ႐ိွရတံုဘိ၏၊ ဤကဲ့သို႔ေသာ အလွ်ံထ၍ မီးေလာင္ေနသူဟု ႐ိွရတံုဘိ၏ ဟု အၾကံ ျဖစ္ခဲ့ပါသည္ ဟု ေျပာဆုိ၏။
ထုိအခါ ျမတ္စြာဘုရားသည္ ရဟန္းတို႔ကုိ မိန္႔ေတာ္မူ၏-
''ရဟန္းတို႔ တပည့္သာဝကတို႔သည္ စင္စစ္ မ်က္စိအျမင္႐ိွကုန္သည္ ျဖစ္၍ ေနၾကေပသည္တကား၊ ရဟန္းတို႔ တပည့္သာဝကတို႔သည္ ဉာဏ္ အျမင္႐ိွသည္ ျဖစ္၍ ေနၾကေပသည္တကား၊ အၾကင္သို႔ေသာ တပည့္သာဝကစင္လ်က္ ဤသို႔ေသာ သတၱဝါကုိ သိလည္း သိႏုိင္တံုဘိ၏၊ ျမင္လည္း ျမင္ႏုိင္တံုဘိ၏၊ သက္ေသကုိေသာ္လည္း ျပဳႏုိင္တံုဘိ၏။
ရဟန္းတို႔ ေရွးကပင္ ထုိသတၱဝါကုိ ငါ ျမင္ခဲ့ဖူးၿပီ၊ သို႔ေသာ္လည္း ငါသည္ မေျပာဆုိခဲ့ေပ၊ ငါသည္ ထုိအေၾကာင္းကုိ ေျပာဆုိခဲ့ပါမူ သူတစ္ပါးတို႔သည္ ငါ့အား မယံုၾကည္ႏုိင္ၾကေပရာ၊ ငါ့ကုိ မယံုၾကည္သူတို႔အား ထုိမယံုၾကည္ျခင္းသည္ ၾကာျမင့္စြာေသာ ကာလပတ္လံုး စီးပြားမဲ့ျခင္းငွါ ဆင္းရဲျခင္းငွါ ျဖစ္ေလရာ၏။
ရဟန္းတို႔ ဤရဟန္းသည္...
ကႆပျမတ္စြာဘုရား၏ သာသနာေတာ္၌ ရဟန္းယုတ္ ျဖစ္ခဲ့ဖူးၿပီ။ 218
၇ - ပါပဘိကၡဳသုတ္၊ ဒုတိယဝဂ္၊ နိဒါနဝဂၢသံယုတ္ပါဠိေတာ္။
ကုသိုလ္ေကာင္းမႈ၌ သာဓုေခၚျခင္းသည္ ကုသိုလ္တခုျဖစ္ေပ၏။
သာဓု... သာဓု... သာဓု...။
0 comments:
Post a Comment