ကံ ကံ၏အက်ိဳး ( ၆၇ )
( ေစတနာအက်ိဳး သိန္းဆုတိုး )
ဦးေပြးသည္ ကန္႔ဘလူျမိဳ႔နယ္ ကၽြန္းပင္ကုန္းရြာသား ျဖစ္သည္။ လမ္းေဘးတြင္ အေၾကာ္ဆိုင္ႏွင့္ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ ဖြင့္ျပီး အသက္ေမြး၀မ္းေက်ာင္း ျပဳေနသည္။ ေဆာင္းပိုင္း-ေႏြပိုင္းေရာက္လာလွ်င္ ဦးေပြး၏ အေရာင္းဆိုင္မွာ ၾကက္ပ်ံမက် စည္ကားလွသည္။
အနယ္နယ္အရပ္ရပ္မွ ၀ါးခုတ္သူ၊ ထင္းေခြသူ၊ မွန္သမၽွ ဦးေပြး၏ဆိုင္တြင္သာ စားၾက ေသာက္ၾကသည္။ ဦးေပြး၏ ေစတနာထားပံုကလည္း စံထားေလာက္စရာ ျဖစ္သည္။
ထင္းေခြ ၀ါးခုတ္ အလုပ္လုပ္သူတို႔အတြက္ အဆင္ေျပေစရန္ အေၾကာ္ဆိုင္နားတြင္ ေရတြင္းတူးထားသည္။
လွည္းသမားတို႔ ႏြားေရတိုက္ရန္၊ ခ်ိဳးရန္ ျဖစ္သည္။ စားေသာက္ျပီးေသာ ပန္းကန္ခြက္ေယာက္မ်ားကိုလည္း ေဆးေၾကာရန္ျဖစ္သည္။
ထို႔အျပင္ လယ္သမားမ်ား နားခိုရန္ တဲတခုကိုလည္း ေဆာက္ေပးထားသည္။ ေရေသာက္သံုးရန္လည္း တဲေဘးပတ္လည္တြင္ ေရအိုးစင္မ်ား သပ္ရပ္စြာတည္ေပးထားသည္။ ေရေအး မေသာက္လိုသူမ်ားအတြက္ ေရေႏြးၾကမ္းအိုး ထည့္ေပးထားသည္။
ဦးေပြးသည္ သူ႔ဆိုင္တြင္ ၀ယ္သည္ျဖစ္ေစ၊ မ၀ယ္သည္ျဖစ္ေစ ႀကိဳဆိုဧည့္ခံသည္။ မိမိဆိုင္တြင္ ေခတၱခဏ တည္းခို၍ စားေသာက္ေနေသာ လွည္းသမားမ်ား ေတြ႔လွ်င္လည္း ဆိုင္ရွိဟင္းက်န္ ထမင္းက်န္မ်ားကို ခူးခပ္ ထည့္ေပးသည္။
ထို႔အတူ ဦးေပြးက ေစတနာထားသလို လွည္းသမားမ်ားကလည္း ျပန္လွန္၍ ေစတနာတုံ႔ျပန္ၾကသည္။ ထင္းတန္-ထင္း၊ ၀ါးတန္-၀ါး၊ စသည္ ေပးခဲ့ၾကသည္။ ဆန္-ဆီမ်ား က်န္လွ်င္လည္း ေပးထားခဲ့ၾကသည္။
ဦးေပြးသည္ ထိုကဲ့သို႔ ေစတနာႏွင့္ ေရာင္း၀ယ္ေဖာက္ကားေနထိုင္ခဲ့ရာ တရိပ္ရိပ္ႏွင့္ ႀကီးပြားခ်မ္းသာလာသည္။ ထို႔ျပင္ ထူးျခားေသာ ျဖစ္ရပ္တခုကား သူ၏ေစတနာႏွင့္ ထိုက္တန္ေသာ အက်ိဳးေပးေကာင္းတခု ျဖစ္သည္။ ထိုအက်ိဳးေပးကား မဂၤလာစံုတြဲ ၅-သိန္းဆုႀကီး ေပါက္ျခင္းျဖစ္သည္။
သို႔ျဖင့္ ဦးေပြးသည္ ေရႊဘိုျမိဳ႔သို႔ ေျပာင္းေရြ႔ခဲ့သည္။ ယခုအခါ ေရႊဘိုျမိဳ႔တြင္ ဗီြဒီယိုျပသျခင္း၊ အေၾကာ္ဆိုင္ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ ဖြင့္လွစ္ေရာင္းခ်ျခင္းျဖင့္ ခ်မ္းသာစြာ ေနထိုင္လ်က္ ရွိသည္။
( ကန္႔ဘလူ ကံတင္ေအာင္-ပထ၀ီ )
( ျမတ္မဂၤလာ ၁၉၉၉-ခု ဇန္န၀ါရီလ )
ဦးေပြးသည္ ကန္႔ဘလူျမိဳ႔နယ္ ကၽြန္းပင္ကုန္းရြာသား ျဖစ္သည္။ လမ္းေဘးတြင္ အေၾကာ္ဆိုင္ႏွင့္ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ ဖြင့္ျပီး အသက္ေမြး၀မ္းေက်ာင္း ျပဳေနသည္။ ေဆာင္းပိုင္း-ေႏြပိုင္းေရာက္လာလွ်င္ ဦးေပြး၏ အေရာင္းဆိုင္မွာ ၾကက္ပ်ံမက် စည္ကားလွသည္။
အနယ္နယ္အရပ္ရပ္မွ ၀ါးခုတ္သူ၊ ထင္းေခြသူ၊ မွန္သမၽွ ဦးေပြး၏ဆိုင္တြင္သာ စားၾက ေသာက္ၾကသည္။ ဦးေပြး၏ ေစတနာထားပံုကလည္း စံထားေလာက္စရာ ျဖစ္သည္။
ထင္းေခြ ၀ါးခုတ္ အလုပ္လုပ္သူတို႔အတြက္ အဆင္ေျပေစရန္ အေၾကာ္ဆိုင္နားတြင္ ေရတြင္းတူးထားသည္။
လွည္းသမားတို႔ ႏြားေရတိုက္ရန္၊ ခ်ိဳးရန္ ျဖစ္သည္။ စားေသာက္ျပီးေသာ ပန္းကန္ခြက္ေယာက္မ်ားကိုလည္း ေဆးေၾကာရန္ျဖစ္သည္။
ထို႔အျပင္ လယ္သမားမ်ား နားခိုရန္ တဲတခုကိုလည္း ေဆာက္ေပးထားသည္။ ေရေသာက္သံုးရန္လည္း တဲေဘးပတ္လည္တြင္ ေရအိုးစင္မ်ား သပ္ရပ္စြာတည္ေပးထားသည္။ ေရေအး မေသာက္လိုသူမ်ားအတြက္ ေရေႏြးၾကမ္းအိုး ထည့္ေပးထားသည္။
ဦးေပြးသည္ သူ႔ဆိုင္တြင္ ၀ယ္သည္ျဖစ္ေစ၊ မ၀ယ္သည္ျဖစ္ေစ ႀကိဳဆိုဧည့္ခံသည္။ မိမိဆိုင္တြင္ ေခတၱခဏ တည္းခို၍ စားေသာက္ေနေသာ လွည္းသမားမ်ား ေတြ႔လွ်င္လည္း ဆိုင္ရွိဟင္းက်န္ ထမင္းက်န္မ်ားကို ခူးခပ္ ထည့္ေပးသည္။
ထို႔အတူ ဦးေပြးက ေစတနာထားသလို လွည္းသမားမ်ားကလည္း ျပန္လွန္၍ ေစတနာတုံ႔ျပန္ၾကသည္။ ထင္းတန္-ထင္း၊ ၀ါးတန္-၀ါး၊ စသည္ ေပးခဲ့ၾကသည္။ ဆန္-ဆီမ်ား က်န္လွ်င္လည္း ေပးထားခဲ့ၾကသည္။
ဦးေပြးသည္ ထိုကဲ့သို႔ ေစတနာႏွင့္ ေရာင္း၀ယ္ေဖာက္ကားေနထိုင္ခဲ့ရာ တရိပ္ရိပ္ႏွင့္ ႀကီးပြားခ်မ္းသာလာသည္။ ထို႔ျပင္ ထူးျခားေသာ ျဖစ္ရပ္တခုကား သူ၏ေစတနာႏွင့္ ထိုက္တန္ေသာ အက်ိဳးေပးေကာင္းတခု ျဖစ္သည္။ ထိုအက်ိဳးေပးကား မဂၤလာစံုတြဲ ၅-သိန္းဆုႀကီး ေပါက္ျခင္းျဖစ္သည္။
သို႔ျဖင့္ ဦးေပြးသည္ ေရႊဘိုျမိဳ႔သို႔ ေျပာင္းေရြ႔ခဲ့သည္။ ယခုအခါ ေရႊဘိုျမိဳ႔တြင္ ဗီြဒီယိုျပသျခင္း၊ အေၾကာ္ဆိုင္ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ ဖြင့္လွစ္ေရာင္းခ်ျခင္းျဖင့္ ခ်မ္းသာစြာ ေနထိုင္လ်က္ ရွိသည္။
( ကန္႔ဘလူ ကံတင္ေအာင္-ပထ၀ီ )
( ျမတ္မဂၤလာ ၁၉၉၉-ခု ဇန္န၀ါရီလ )
0 comments:
Post a Comment