ဦးေကာ၀ိဒႏွင့္ စကားေျပာျဖစ္ျခင္း

ကြန္ပ်ဴတာကုိ စသင္ေပးျဖစ္္ခဲ့ တာေတာ့ ၾကာၿပီ။ ၾကာၿပီဆုိတာက မႏွစ္က ၂၀၀၈ ခုႏွစ္ လဆန္းပုိင္းေလာက္ကေန စၿပီး သင္ျဖစ္ခဲ့တယ္။ စသင္တယ္ဆုိတာက နီးစပ္ရာ အကူအညီလာေတာင္းတဲ့ သူေတြကုိ စသင္ေပးျဖစ္တယ္။

သင္တန္းလုိ႔ အမည္တပ္ျဖစ္လုိက္တာက ၂၀၀၈ ခုႏွစ္ ဇူလုိင္လ (၉) ရက္ေန႔မွာ ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီေနာက္ပုိင္းစၿပီး သင္တန္းကုိ ဆက္ပုိ႔ခ်ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ အေျခခံသင္တန္းကေန စၿပီး ပုိ႔ခ်ျဖစ္ခဲ့တယ္။ အဲဒီေနာက္ကေနစၿပီး photo shop ရယ္ Video Edit ေတြရယ္ သင္ေပးျဖစ္တယ္။ A+ သင္တန္း ဆုိၿပီး နာမည္ မခံေသးဘူး။ စက္ေတြ ပ်က္တာေတြ window ျပင္တာေတြ Software ေတြ install ေတြကုိ လုိက္ၾကည့္ခုိင္းၿပီး သင္ေပးခဲ့တယ္။ အဲဒီေနာက္မွာ မႏၱေလးက ၃၅ လမ္း ၆၉ × ၇၀ လမ္းၾကားမွာ ဆရာဦးရဲ၀င္းေနာင္ရဲ႕ Pro-Tech Center ႀကီး ဖြင့္ျဖစ္ခဲ့တယ္။

အဲဒီအခ်ိန္မွာ ဦးဇင္းရဲ႕ ရည္ရြယ္ခ်က္ေလးကုိ အေကာင္အထည္ေဖာ္ဖို႔ အခ်ိန္ေရာက္ၿပီလုိ႔ ေျပာရမွာပဲ။ ဘာျဖစ္လုိ႔လည္း ဆုိေတာ့ မႏၱေလးမွာ ဦးဇင္းတုိ႔ အင္တာနက္ေတြ ကြန္ပ်ဴတာေတြ အသံုးျပဳေနၾကေပမယ့္ Offline မွာ ကြန္ပ်ဴတာကုိ မျမင္ဖူးတဲ့ သံဃာေတြ အမ်ားႀကီးပဲ။ ဦးရဲ၀င္းေနာင္ကုိလည္း ဦးဇင္းရဲ႕ ရည္ရြယ္ခ်က္ကုိ MICT မီးမေလာင္ခင္ ကတည္းက ေျပာခဲ့ဖူးတယ္။ သံဃာေတြကုိ ျပန္သင္ေပးဖုိ႔ ဆုိတဲ့ရည္ရြယ္ခ်က္နဲ႔ ဦးဇင္း ဒီမွာ ကြန္ပ်ဴတာသင္တန္းလာတက္ရျခင္းျဖစ္ေၾကာင္း ဆရာကုိ ေျပာခဲ့ဖူးတယ္။ အဲဒီ MICT မွာတုန္းက စစ္ကုိင္းကေန မႏၲေလးကုိ Casing ပံုးကုိ ပခံုးေပၚတင္ ဗုဒၶတကၠသုိလ္အနီးကေန ကုိးေပမွတ္တုိင္အထိ လမ္းေလွ်ာက္ၿပီး စစ္ကုိင္းကား ေခါင္မုိးေပၚကေန မႏၲေလးကုိ သြားခဲ့ရတယ္။ ဒါေတြကုိ ဦးရဲ၀င္းေနာင္က ပုိသိပါတယ္။ အဲဒီ အျဖစ္အပ်က္ေတြကုိ အသိဆံုးကေတာ့ အခု အိႏၵိယႏုိင္ငံမွာ ေရာက္ေနတဲ့ ဦးညာဏဒီပ အသိဆံုးေပ့ါ။ ဘာျဖစ္လုိ႔လည္းဆုိေတာ့ ဦးဇင္းရဲ႕ ဒကာ ဒကာမေတြက ဦးဇင္းကုိ အိႏၵိယမွာ BA တက္ဖုိ႔ တြန္းအားေပးေနတဲ့ အခ်ိန္ေပါ့။ ဒါေပမယ့္ ဦးဇင္းရဲ႕ စိတ္ထဲမွာ အဲဒီကုိ BA သြားတက္ဖုိ႔ အစီအစဥ္ မရွိဘူး။ ေဒါက္တာဘြဲ႕လည္း မယူခ်င္ဘူး။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ေဒါက္တာဘြဲ႕ရတဲ့လူေတြကုိ ၾကည့္မိတယ္။ ဒီနည္းပညာကုိ ဘယ္သူမွ ျဖန္႔ျဖဴးဖုိ႔ အစီအစဥ္ မရွိဘူး။ ဒီအတုိင္းဆုိရင္ ဒီနည္းပညာကုိ ကုိယ္မလုပ္ရင္ ဘယ္သူ႔မွ လုပ္မွာ မဟုတ္ဘူးဆုိတဲ့ အသိေလး ေခါင္းထဲ ၀င္လာတယ္။ ဒါနဲ႔ ဆရာ့ကုိ အကူအညီေတာင္းတယ္။ ေတာင္းတာက မႏၱေလးကသံဃာေတြကုိ Free သင္ေပးခ်င္တယ္ ဆုိၿပီး ေတာင္းခဲ့တယ္။ ဦးရဲ၀င္းေနာင္အေနနဲ႔ စက္အင္အားေတြ ခ်ိန္ရေသးတယ္။ ေနာက္ၿပီး စက္ေလးလံုး နဲ႔ ဦးဇင္းေတြ ေလးပါးနဲ႔ သင္ေပးဖုိ႔ ဦးရဲ၀င္းေနာင္က ေျပာခဲ့တယ္။ ဒါေပမယ့္ အဆင္မေျပခဲ့ဘူး။ မျဖစ္ႏုိင္ဘူးေလ။ ဦးဇင္းျဖစ္ခ်င္တာက သံဃာေတြအတြက္ အခ်ိန္သီးသန္႔ ျဖစ္ခ်င္ခဲ့တာ။ အဲဒီမွာ ဦးရဲ၀င္းေနာင္က သူ႔ရဲ႕ Center ထပ္ခုိးေလးကုိ ေပးခဲ့တယ္။ ဦးဇင္းကလည္း ထပ္ခုိးေလးမွာ သံဃာေတြ က်ဥ္းက်ဥ္းၾကပ္ၾကပ္နဲ႔ သင္မေပးခ်င္ဘူး။ Air Con ခန္းမွာ သင္ေပးခ်င္တာ။ ဒါကလည္း ဦးရဲ၀င္းေနာင္ရ႕ဲ စီးပြားေရး တစ္စိတ္တစ္ေဒသျဖစ္ေနတာ ဆုိေတာ့ အေတာ္ေလး အၾကပ္ရုိက္ပါတယ္။ ၂၀၀၈ ၾသဂုတ္လဆန္းေလာက္ကေပါ့။ ဒါေပမယ့္ ဦးရဲ၀င္းေနာင္က သူ႔ရ႕ဲစီးပြားေရးကုိ ပဓာန မထားဘဲ ဦးဇင္းရဲ႕ ဆႏၵကုိ လုိက္ေလ်ာခဲ့တယ္။ အဲဒီ ၾသဂုတ္လ ၁၈ ရက္ေန႔မွာ သင္တန္း စဖြင့္ျဖစ္ခဲ့တယ္။

Free သင္တန္းဖြင့္မယ္ဆုိေတာ့ ဒီသတင္းကုိ သတင္းစာထဲ ထည့္လုိ႔ မျဖစ္ဘူး။ မျဖစ္ဘူးဆုိတာက မႏၱေလးသံဃာ့အင္အားနဲ႔ ဦးရဲ၀င္းေနာင္ ခြင့္ျပဳတဲ့ ကြန္ပ်ဴတာ ၁၀ လံုးနဲ႔ မျဖစ္ႏုိင္ဘူး။ ဒီေတာ့ ဦးဇင္းနဲ႔ နီးစပ္တဲ့ ေက်ာင္းေတြမွာ တကယ္ ကြန္ပ်ဴတာ တတ္ခ်င္တဲ့ ဦးဇင္းေတြကုိ လုိက္ၿပီး အေၾကာင္းၾကားခဲ့တယ္။ အဲဒီရဟန္းသံဃာေတြနဲ႔ပဲ သင္တန္းကုိ စျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။

ဒီ အခမဲ့ သင္တန္းကုိ ပုိျဖစ္ခ်င္တာကလည္း ဂဇဲ(လ္) မွာ သံဃာေတြ Free သင္ေပးတယ္ ဆုိေပမယ့္လည္း ျဖစ္ေျမာက္ေအာင္ျမင္လာတာကုိ မေတြ႕ရဘူး။ ဦးဇင္းျဖစ္ခ်င္တာက သံဃာေတြ ကြန္ပ်ဴတာကုိ တကယ့္ Professional ပံုစံမ်ိဳး ျဖစ္ေစခ်င္ခဲ့တယ္။ Professional ဆုိလုိ႔ စီးပြားပညာရွင္ ပံုစံမ်ဳးိ မဟုတ္ပါဘူး။ တကယ့္ သာသနာပုိင္းမွာ အသံုး၀င္မည့္ နည္းပညာေတြကုိ သိေစခ်င္ တတ္ေစခ်င္တာပါ။ အဲဒီမွာ ဆရာရဲ၀င္းေနာင္ကုိ အကူအညီေတာင္းတယ္။ ဦးဇင္းသင္မယ့္ Course ကုိ သင္ခ်င္ရာသင္မယ္။ Basic ရယ္လို႔ DTP ရယ္လုိ႔ မသတ္မွတ္ဘူး။ သံဃာေတြအတြက္ လိုအပ္တာေတြ လံုလံုေလာက္ေလာက္ သိသြားေအာင္ တတ္သြားေအာင္ သင္မယ္။ ကာလကုိလည္း ဘယ္ႏွစ္လလုိ႔ မသတ္မွတ္ဘဲ သင္ေပးမယ္။ အဓိကကေတာ့ တတ္ကၽြမ္းမႈေပၚမူတည္ၿပီး သင္တန္းဆင္းေပးမယ္။ အဲဒီမွာ ဆရာဦးရဲ၀င္းေနာင္က စဥ္းစားတယ္။ အဓိက လုိအပ္ခ်က္က လွ်ပ္စစ္မီး။

သင္တန္းစဖြင့္ေတာ့မယ္ လုပ္ခ်ိန္မွာ မီးကမွန္ေနတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဖြင့္လုိက္ပါတယ္။ ဖြင့္ၿပီး ၂ ရက္ေလာက္လည္းေရာက္ေရာ။ မီးက စပ်က္ေတာ့တာပဲ။ အဲအခ်ိန္ကစၿပီး ေခါင္းက်ိန္းေတာ့တာပဲ။ ဒါေပမယ့္ ဖြင့္ၿပီးၿပီဆုိေတာ့ ပိတ္ဖုိ႔ မစဥ္းစားႏုိင္ေတာ့ဘူး။ ဆက္လုပ္မယ္ဆုိတဲ့ စိတ္နဲ႔ သီတဂူမွာ ေက်ာင္းတက္ရင္း တန္းလန္း ေက်ာင္းတက္တဲ့ စားရိတ္ေလးနဲ႔ ဆက္လုပ္ရေတာ့တာပဲ။ အလႉရွင္လည္း မရွိဘူး။ ဒီလုိနဲ႔ သင္တန္းတစ္ခု ၿပီးေအာင္ သင္ေပးႏုိင္ခဲ့တယ္။ အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက ဂ်ာနယ္ေတြက အင္တာဗ်ဴးေတြ မ်ားခဲ့တယ္။ အဲဒီ အင္တာဗ်ဴးေတြေၾကာင့္ ဦးဇင္းကုိ အထင္ႀကီးၾကတယ္။ ဦးဇင္း ကိုယ့္န၀ကမၼေလးနဲ႔ကုိယ္ ျခစ္ျခဳပ္လုပ္ခဲ့ရတာကုိ ဘယ္သူမွ မသိပါဘူး။ မႏၱေလးသြားဖုိ႔ ပုိက္ဆံေခၽြတာတဲ့အေနနဲ႔ ကုိးေပအထိ လမ္းေလွ်ာက္ခဲ့ရတာေတြ အမ်ားႀကီးပဲ။ စစ္ကုိင္းကား စီးရတာေတာင္မွ အမုိးေပၚမွာပဲ စီးခဲ့ရတယ္။ သင္တန္းဆရာပဲ ဆုိၿပီး ေရွ႕ခန္းမွာ အခန္႔သား မထုိင္ႏုိင္ပါဘူး။ ဒီလိုနဲ႔ သင္တန္းသားေတြကုိ အင္တာနက္ သင္မေပးလုိက္ရဘဲ အမွတ္စဥ္ (၁) သင္တန္းေလး ၿပီးဆံုးသြားခဲ့ပါတယ္။ အေၾကာင္းကေတာ့ အာဏာပုိင္အဖြဲ႕အစည္းမ်ားနဲ႔ ကေတာက္ကဆေလးတစ္ခု ျဖစ္ခဲ့တယ္။ စက္တင္ဘာတစ္ႏွစ္ျပည့္ Case ေၾကာင့္ပါ။ အဲဒီ Case ကုိေျပလည္ေအာင္ မႏၱေလးတုိင္း ဗဟုိသံဃာမဟာနာယကခ်ဳပ္ဆီ သြားၿပီး ေလွ်ာက္ထားခဲ့တယ္။ ဆရာေတာ္ သူ႔တပည့္ေတြကုိပါ သင္ၾကားေပးဖုိ႔ ေျပာရင္း လက္မွတ္ ထုိးေပးခဲ့ပါတယ္။ ဆရာေတာ္ရ႕ဲ လက္မွတ္ေၾကာင့္ သင္တန္းကုိ ဆက္သင္ခြင့္ရခဲ့ပါတယ္။ ဆရာေတာ္သာ မကူညီခဲ့ရင္ ဦးရဲ၀င္းေနာင္လည္း ခြင့္ျပဳရဲမွာ မဟုတ္ဘူး။

အမွတ္စဥ္ (၁) ၿပီးဆံုးၿပီးတဲ့ေနာက္ အမွတ္စဥ္ (၂) အတြက္ စဥ္းစားရပါၿပီ။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ဦးဇင္းမွာလည္း ဘတ္ဂ်က္အခက္အခဲ ျဖစ္ေနပါၿပီ။ ေနာက္ႏွစ္အတြက္ ေက်ာင္းစရိတ္ေလးကေတာ့ မ်က္ခံုးလႈပ္ၿပီ။ စစ္ကုိင္းမွာလည္း သင္တန္းေတြ သင္ေနၿပီေလ။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ blog ေတြကုိ ၀င္ကလိရင္း blogger ေတြကုိ အကူအညီေတာင္းျဖစ္ခဲ့တယ္။ Multiply က ရြက္၀ါ ဆုိတဲ့ blogger တစ္ဦးက သင္တန္းအတြက္ စရိတ္ကုိ စိတ္မပူပါနဲ႔။ သူရွာေပးမယ္ ဆုိၿပီးမွ ေထရ၀ါဒဗုဒၶဘာသာ လူငယ္မ်ားအသင္း (ရုရွား) နဲ႔ ခ်ိတ္ဆက္ေပးခဲ့တယ္။ အသင္း၀င္တစ္ဦးကေန ညႀကီး ဦးဇင္းဆီ ဖုန္းဆက္တယ္။ ဦးဇင္းကုိယ္တုိင္က တစ္ဆင့္ဖုန္းနဲ႔ဆုိေတာ့ စကားအၾကာႀကီး မေျပာရဘူး။ ျပန္လာခဲ့ရတယ္။ မနက္ျဖန္ ဦးဇင္းရဲ႕ ကုိယ္ပုိင္ဖုန္းျဖစ္တဲ့ ႏုိင္ငံတကာနဲ႔ ဆက္သြယ္လုိ႔ရတဲ့ G-talk ကေန ခ်ိန္းခဲ့ရတယ္။ အဲဒီလုိနဲ႔ ေနာက္ရက္ ညေနပုိင္း (၄း၀၀) နာရီေလာက္မွာ ေမးလ္အသစ္တစ္ခု Invite လုပ္လာတယ္။ အဲဒါကုိ yes လုပ္မိတာက ဦးဇင္းရ႕ဲ အမွတ္စဥ္ (၂) သင္တန္းဖြင့္ဖုိ႔ အခြင့္အလမ္းတစ္ခု ပြင့္သြားခဲ့ပါတယ္။ ႏွစ္နာရီၾကာ စကားေျပာၿပီးေနာက္ ေဒၚလာတစ္ေထာင္လႉမယ္ဆုိၿပီး သူတုိ႔က ေလွ်ာက္ထားခဲ့တယ္။ ဦးဇင္းလည္း သင္တန္းေတြအတြက္ အေတာ္ေလး ၀မ္းသာသြားပါတယ္။ အဲဒီလုိနဲ႔ သူတုိ႔ရဲ႕ အသင္းသားတစ္ဦးရဲ႕ မိသားစု၀င္တစ္ဦးက ေငြႏွစ္သိန္းကုိ မႏၲေလးသင္တန္းမွာ လာလႉတယ္။ အဲခ်ိန္မွာ သင္တန္းက ဖြင့္ဖုိ႔ အေတာ္ေလး ျပည့္စံုသြားတာေပါ့။

အဲဒီခ်ိန္ စစ္ကုိင္းမွာလည္း သင္တန္းအမွတ္စဥ္ (၂) ဖြင့္ဖုိ႔ အေတာ္ေလး ႀကိဳးစားေနရတဲ့ အခ်ိန္။ အဲဒီလုိ အသင္းက လႉမယ္ဆုိေတာ့ အေတာ္ေလး ၀မ္းသာခဲ့တာေပါ့။ ဒါေပမယ့္ အလႉေငြ ေလးသိန္းပဲ ေရာက္လာခဲ့ပါတယ္။ အဲမွာ ေက်ာင္းစရိတ္ေတြ ပါသြားၿပီေပါ့။ အဲလုိနဲ႔ စစ္ကုိင္းသင္တန္း အမွတ္စဥ္ (၂)မွာ လူေတြကုိပါ အခမဲ့ သင္ေပးဖုိ႔ စီစဥ္ခဲ့တယ္။ ဒါနဲ႔ လူတုိင္းအတြက္ လုိအပ္ေနတဲ့ နည္းပညာ ကုိ ဘေလာ့ တစ္ပုဒ္တင္ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီလုိန႔ဲ ၾကည္ညိဳရင္းစြဲ ဒကာ ဒကာမေတြနဲ႔ စိတ္၀မ္းကြဲမႈေတြလည္း ျဖစ္ေပၚခဲ့ရတယ္။ ဘာျဖစ္လုိ႔လဲဆုိေတာ့ သူတုိ႔ဆႏၵက တစ္မ်ိဳး၊ ဦးဇင္းဆႏၵက တစ္မ်ိဳးေလ။ ေနာက္ သင္တန္းေနရာပုိင္ရွင္ေတြနဲ႔လည္း သေဘာထားကြဲလြဲမႈေတြ ျဖစ္ေပၚခဲ့ရတယ္။ သူတုိ႔က လူေတြကုိ သင္ရင္ ပုိက္ဆံယူ။ သူတုိ႔ဆီက ရရ မရရ လူေတြကုိ သင္တဲ့အတြက္ သူတုိ႔ကုိ ပုိက္ဆံေပး စသျဖင့္ တစ္ပူေပၚ ႏွစ္ပူဆင့္ေတြ ျဖစ္လာခဲ့ရတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕ သင္တန္းလုိအပ္ခ်က္ ေတြကေတာ့ ကုိညီလင္းဆက္အကူအညီနဲ႔ အဆင္ေျပခဲ့ပါတယ္။ ဒီလုိနဲ႔ အြန္လုိင္းေပၚက ဘေလာ့ဂါေတြ ပုိစ့္တင္ၿပီး ကူညီေပးၾကတယ္။ ဒီလုိနဲ႔ စစ္ကုိင္း သင္တန္းအမွတ္စဥ္(၂) မွာ A+ ႏွင့္ Networking ေတြ တုိးခ်ဲ႕ သင္ေပးျဖစ္ခဲ့တယ္။ ကုဋီေနရာျပႆနာေၾကာင့္ သင္တန္းက ဖြင့္လုိက္ ပိတ္လုိက္နဲ႔ သင္တန္းကုိ ၿပီးေအာင္ ႀကိဳးစားသင္ရင္း ေအာင္ျမင္သြားခဲ့တယ္။ မႏၱေလးသင္တန္းမွာလည္း blogger ကုိပီေက (ကပ္ပါေပ့ကုိပီေကရယ္) က လာေရာက္ ကူညီ သင္ၾကားေပးခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီလုိနဲ႔ အြန္လုိင္းေပၚက အလႉရွင္ေတြ ေကာင္းမႈနဲ႔ ဆက္ႀကိဳးစားခဲ့တာ မႏၱေလး သင္တန္း အမွတ္စဥ္ (၂) ၿပီးဆံုးသြားၿပီး အမွတ္စဥ္ (၃) ကုိ စကၤာပူက ကုိႀကီး ေကာင္းမႈနဲ႔ ဆက္လက္ သင္ၾကားေပးျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ စစ္ကုိင္း သင္တန္းအမွတ္စဥ္ (၃) ကုိေတာ့ ႀကိဳးစားဆဲ ပဲေပါ့။ အဲဒီမွာ ကုဋီကိစၥက ေတာ္ေတာ္ေလး ခက္လာပါတယ္။ ဒီကိစၥကုိ ကုိရင္ၿငိမ္းက ပုိစ့္တင္ၿပီး ကူညီေပးခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ျဖစ္ေျမာက္ေအာင္ျမင္တဲ့အထိ အဆင္မေျပခဲ့ပါဘူး။ အဲဒီကုဋီကိစၥ စိတ္ညစ္ေနတဲ့ အခ်ိန္မွာပဲ http://www.dhammaransi.net က Admin ျဖစ္တဲ့ ကုိမ်ိဳးမွ ဆက္သြယ္ေပးမႈေၾကာင့္ ေမတၱာရွင္ ေရႊျပည္သာ ဆရာေတာ္ ဦးဇ၀န ရဲ႕ အကူအညီ ရခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီမွာ ကုဋီကိစၥ အဆင္ေျပသြားခဲ့ပါတယ္။ သင္တန္းကုိ အဆက္မျပတ္ေစခ်င္တာနဲ႔ ရွိတာေလး ျခစ္ျခဳပ္ၿပီး ရေအာင္ ဖြင့္ခဲ့ရျပန္ပါတယ္။ ဖြင့္ပြဲကုိ Blogger ေဂ်ဂ်ဴ၀ုိင္ႏွင့္ ညီမင္းခတုိ႔ လာေရာက္ကူညီခဲ့ပါတယ္။ ဒီလုိနဲ႔ စစ္ကုိင္းသင္တန္း အမွတ္စဥ္ (၃) ေလးကုိ တခမ္းတနား ဖြင့္ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီ သင္တန္းမွာ Auto CAD , 3D Max , A+ သင္တန္းမ်ား တုိးခ်ဲ႕ သင္ၾကားေပးခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီ သင္တန္းမွာ အခက္ခဲဆံုးက လွ်ပ္စစ္မီးျဖစ္ေနတယ္။ သင္တန္းအမွတ္စဥ္ (၂) တုန္းက မီးစက္အတြက္ Multiply က blogger ေတြ လာေရာက္ ေလ့လာၾကည့္ရႈၿပီး မီးစက္အတြက္ ကူညီမယ္ဆုိၿပီး ေလွ်ာက္သြားခဲ့ၾကပါတယ္။ ဦးဇင္းလည္း မီးစက္အတြက္ကုိ မတည္ေငြ တစ္သိန္း ထည့္ေပးခဲ့တယ္။ မီးစက္က စာရင္းေပးထားတဲ့ အလႉေငြမ်ား မျပည့္စံုေသးတဲ့ အတြက္ မီးစက္ကုိ ငွါးသံုးေနရပါတယ္။ မီးစက္ငွါးခက တစ္လကုိ ၄၅၀၀၀ က်ပ္ ကုန္က်ပါတယ္။ လုိအပ္တာေတြကုိ ေျပာျပေနရင္ ၿပီးေတာင္ ၿပီးမွာ မဟုတ္ဘူး။ ဘယ္က စေျပာလုိ႔ စေျပာရမွန္း မသိေလာက္ေအာင္ကုိ ဒီအမွတ္စဥ္ (၃) သင္တန္းမွာ ပုိခက္ခဲလုိ႔ လာပါတယ္။ ဒီအခက္အခဲေတြၾကားထဲကေန မႏၱေလး အမွတ္စဥ္ (၄) ကုိလည္း ဖြင့္ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ မႏၱေလးသင္တန္း အမွတ္စဥ္ (၄) ကုိေတာ့ သင္တန္းသားေဟာင္း ဦးပညာ၀ံသႏွင့္ ဘေလာ့ဂါ ေဂ်ဂ်ဴ၀ုိင္တုိ႔က ၀ုိင္း၀န္းထိန္းသိမ္း ကူညီေပးေနၾကဆဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ေလာေလာဆယ္ေတာ့ သင္တန္းေတြ ဆက္လက္ သင္ၾကားဆဲပါ။ ေနာက္လည္း သင္တန္းေတြ မျပတ္ေအာင္ ဒီထက္မက သင္ၾကားေပးႏုိင္ေအာင္ ေနာက္ၿပီး အျခား ၿမိဳ႕နယ္မ်ားအထိ ဒီလုိ သင္တန္းမ်ိဳးေတြ ဖြင့္ႏုိင္ေအာင္ ႀကိဳးစားေနပါတယ္။

ဒီႏွစ္ ၂၀၀၉ ခုႏွစ္၊ ဇူလုိင္လ (၉) ရက္ေန႔မွာ ဆရာေတာ္ ေမြးေန႔ပါ။ အဲဒီေမြးေန႔မွာ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ http://friendsdaygroup.ning.com က Member မ်ားစုၿပီး ရလာတဲ့ အလႉေငြကုိၾကည့္ၿပီး သင့္ေတာ္တဲ့ ကြန္ပ်ဴတာ သုိ႔မဟုတ္ လုိအပ္တဲ့ ပစၥည္းတစ္ခုခုကုိ လႉဒါန္းဖုိ႔ ရွိပါတယ္။