ဆြမ္း၊ေရခ်မ္း၊ ဆီမီး ကပ္လွဴၿခင္း ဆိုရာဝယ္…
ဗုဒၶဘာသာေတြရဲ့ ေန့စဥ္လုပ္ငန္းတစ္ခုၿဖစ္တဲ့ ဘုရားရွင္ရဲ့ ဂုဏ္ေတာ္ေတြကို ရြတ္ဖတ္ပူေဇာ္ရွိခိုးၿပီးတဲ့အခါ မနက္ေစာေစာ အာရုဏ္တက္ခ်ိန္ဆိုလွ်င္ ဆြမ္း၊ ေရခ်မ္း၊ ပန္းနဲ့ ဆီမီး ကပ္လွဴပူေဇာ္ၾကပါတယ္။ ညအိပ္ရာဝင္ ဘုရားရွိခိုးၿပီးရင္ေတာ့ ပန္း၊ ဆီမီးနဲ့ ေရခ်မ္းပဲ ဆက္ကပ္ပါတယ္။
ရုပ္ပြား ဆင္းတုေတာ္နဲ့ ေစတီေတာ္ေတြဟာ ဆြမ္း၊ သစ္သီးနဲ့ ေရခ်မ္းေတြကို တကယ္မဘုဥ္းေပး မသံုးေဆာင္ဘဲ ဘာေၾကာင့္ လွဴဒါန္းဆပ္ကပ္ေနၾကပါသလဲဆိုလွ်င္ ဗုဒၶဘာသာဝင္တို့သည္ ရုပ္ပြား၊ ဆင္းတုေတာ္ေတြနဲ့ ေစတီေတာ္ေတြကို ဆပ္ကပ္လွဴဒါန္းတာ မဟုတ္ပါဘူး။ အဲဒီ ရုပ္ပြား၊ ဆင္းတုေတာ္ေတြက ကိုယ္စားၿပဳထားတဲ့ သက္ေတာ္ထင္ရွား ဘုရားရွင္ကို ရည္မွန္းဆပ္ကပ္ၿခင္းသာ ၿဖစ္ပါတယ္။ သက္ေတာ္ထင္ရွား ဘုရားရွင္ကို ရည္မွန္း ကိုးကြယ္ဆည္းကပ္မွုဟာ ဗုဒၶသရဏဂံုၿဖစ္သလို သက္ေတာ္ထင္ရွားဘုရားရွင္ကို ရည္မွန္းဆက္ကပ္တဲ့ ဆြမ္း၊ ေရခ်မ္းအလွဴဟာလဲ အလွဴဒါနေၿမာက္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဗုဒၶဘာသာဝင္ေတြဟာ ဆြမ္းေတာ္တင္ၾကၿခင္းၿဖစ္ပါတယ္။
ဘုရားရွင္ကို ဆြမ္းေတာ္၊ ေရေတာ္ကပ္တာနဲ့ ပတ္သက္လို့ ပိဋကတ္ပါဠိေတာ္မွာေတာ့ မေတြ့ရပါဘူး။ ပရိနိဗၺာန္စံၿပီးတဲ့ ဘုရားရွင္ကို ရည္စူး၍ ဓာတုေစတီ စသည္ကို ပစၥည္းေလးပါးနဲ့ ပူေဇာ္တာဟာ ဘုရားရွင္ကို ပူေဇာ္ရာေရာက္တယ္လို့ အဂုၤတၳိဳရ္အ႒ကထာမွာ ဖြင့္ၿပထားပါတယ္။ တိ႒ေႏၱ နိဗၺဳေတစာပိ၊ သေမစိေတၱ သမံ ဖလံ = သက္ေတာ္ထင္ရွား ဘုရားရွင္နဲ့ ပရိနိဗၺာန္စံၿပီး ဘုရားရွင္ကို ထပ္တူထပ္မွ် ၾကည္ညိဳေလးစားတဲ့ စိတ္ေစတနာနဲ့ ၿပဳလုပ္တဲ့ ကုသိုလ္ေကာင္းမွုဟာ တူမွ်တဲ့ အက်ိဳးကိုေပးတယ္လို့ ဝိမာနဝတၳဳပါဠိေတာ္မွာလဲ ၿပဆိုထားပါတယ္။
တခါကလည္း မိလိႏၵမင္းၾကီးက ရွင္နာဂသိန္ကို “ဘုရားရွင္ဟာ ပရိနိဗၺာန္ စံသြားတာမွန္ရင္ ပူေဇာ္မွုကို မသာယာႏိုင္၊ မသာယာေသာ ဘုရားရွင္အား ၿပဳအပ္ေသာ ကုသိုလ္သည္ အက်ိဳးတစ္စံုတစ္ရာ မရႏိုင္ဘူးလို့ တိတၳိေတြက ေၿပာေနၾကတယ္၊ ဒီၿပႆနာကို ေၿဖရွင္းေပးပါဘုရားလို့ ” ေလွ်ာက္ေတာ္မူတယ္။
ရွင္နာဂသိန္က “မင္းၾကီး၊ ဘုရားရွင္ဟာ သက္ေတာ္ထင္ရွား ရွိစဥ္ကပင္ ပူေဇာ္မွုေတြကို မသာယာဘူး။ ေဗာဓိပင္ႏွင့္ ေရႊပလႅင္မွာကတည္းက သာယာတက္မက္မွုကို ပယ္စြန့္ခဲ့ၿပီးၿပီ။ အခုပရိနိဗၺာန္စံသြားၿပီးမွဆိုေတာ့ သာယာမွုဟာ ပိုေဝးတာေပါ့။ မသာယာသည္သာၿဖစ္တဲ့ ၿမတ္စြာဘုရားရဲ့ ဓါတ္ေတာ္ေတြကို တည္မွီရာၿပဳၿပီး ဘုရားရွင္ဉာဏ္ေတာ္ရတနာကို အာရံုၿပဳကာ ကုသိုလ္ေကာင္းမွုၿပဳၿခင္းၿဖင့္ လူ နတ္ နိဗၺာန္ သံုးတန္ေသာ ခ်မ္းသာကို ရရွိႏိုင္ပါတယ္။
ဥပမာၿပရရင္ ေတာက္ေလာင္ေနတဲ့ မီးပံုၾကီးဟာ ၿမက္၊ ထင္းစတဲ့ ေလာင္စာေတြကို မသာယာပါဘူး။ မသာယာတဲ့ မီးပံုၾကီးကို ၿမက္ထင္းစတဲ့ ေလာင္စာေတြကိုထည့္ၿပီး အဲဒီမီးေတာက္နဲ့ ထမင္းဟင္း စသည္ခ်က္ၿပဳတ္ကာ အက်ိဳးရွိေအာင္ လုပ္ႏိုင္ၾကသလို မသာယာတဲ့ ဘုရားရွင္မွာ ၿပဳလုပ္တဲ့ ပူေဇာ္မွုဟာလဲ အက်ိဳးရွိႏိုင္ပါတယ္။ မသာယာတဲ့ ဘုရားရွင္မွာ ၿပဳတဲ့ ပူေဇာ္တဲ့ ကုသိုလ္ေကာင္းမွဳဟာလဲ လူ နတ္ နိဗၺာန္ သံုးတန္ေသာ ခ်မ္းသာအက်ိဳးကို ခံစားရမယ္”လို့ ရွင္နာဂသိန္ ေဟာၾကားေတာ္မူပါတယ္။ အဲဒီအခ်က္ကိုၾကည့္ရင္ ဆင္းတုေစတီေတာ္မွာ ဆြမ္း ေရခ်မ္းကပ္လွဴတာဟာ ဘုရားရွင္သံုးေဆာင္သည္ၿဖစ္ေစ၊ မသံုးေဆာင္သည္ၿဖစ္ေစ ဆက္ကပ္လွဴဒါန္းတဲ့သူရဲ့ ေစတနာဟာ ထက္သန္ရင့္သန္သေလာက္ အက်ိဳးကို ရရွိခံစားႏုိင္တယ္လို့ ယံုၾကည္ႏိုင္ပါတယ္။
ဥပရိကပဏၰာသ အ႒ကထာမွာ ဘုရားရွင္ ပရိနိဗၺာန္စံၿပီးတဲ့ေနာက္ ဘုရားအမွုးရွိတဲ့ သံဃာေတာ္မ်ားအား ဆြမ္းကပ္လို့ ရပါသလားဟုေမးရာ၊ “ရပါတယ္၊ ေနရာကိုခင္းၿပီး ဆင္းတုေတာ္ကိုခ်ကာ ရဟန္းေတာ္ေတြ ဆြမ္းမကပ္ခင္ ဘုရားရွင္ကို ဆြမ္းတစ္ပြဲကပ္ရမယ္။ ၿပီးမွ သံဃာေတာ္ေတြကို ကပ္ရမယ္လို့ၿပထားပါတယ္။ အဲဒီဆြမ္းပြဲကို ဘုရား၊ ဆင္းတု၊ ေစတီ ဝတ္ၾကီး၊ ဝတ္ငယ္ၿပဳရတဲ့ ရဟန္းရွိရင္ အဲဒီ့ရဟန္းကို ကပ္ရမယ္၊ မရွိဘူးဆိုရင္ သံဃာေတာ္ေတြကို ၿပန္ကပ္ႏိုင္တယ္လို့ ၿပထားပါတယ္။
ဝိနည္းမဟာဝါ စီဝရကၡႏၶက အ႒ကထာမွာ ေစတီရုပ္ပြားေတာ္ေရွ့မွာ ဆြမ္းစသည္တင္ထားၿပီး ဘုရားရွင္တို့အား လွဴဒါန္းပါ၏ဟု ေၿပာလွဴရမည္။ လွဴၿပီးေသာ ဆြမ္းေတာ္ပြဲကို ဘုရား ဝတ္ၾကီး၊ ဝတ္ငယ္ၿပဳတဲ့ လူ၊ ရဟန္းက စားႏိုင္တယ္။ အၿမဲဝတ္ၿပဳသူမရွိရင္ တံၿမက္လွည္းၿခင္းစတဲ့ ဝတ္တစ္ခုခုကိုၿပဳလုပ္ၿပီး ဆြမ္းေတာ္ပြဲကို စားႏိုင္တယ္လို့ ၿပထားပါတယ္။
ဒီအ႒ကထာ ၂-ခု အရ ေစတီ၊ ရုပ္ပြားေတာ္ကို ဆြမ္းေတာ္တင္ေကာင္းတယ္။ ဆြမ္းေတာ္ပြဲက်ကို ဝတ္တစ္ခုခုၿပဳၿပီးမွ စားေကာင္းတယ္လို့မွတ္ပါ။ ဘုရားပစၥည္းကို လူတိုင္း မစားသံုးေကာင္းပါဘူး။ ဗုဒၶေဝယ်ာဝစၥတစ္ခုခုကို လုပ္ၿပီးမွ စားသံုးေကာင္းတယ္လို့ မွတ္ႏိုင္ပါတယ္။ ဘုန္းၾကီးပစၥည္း၊ ေက်ာင္းပစၥည္း ထိုနည္း၎ပါပဲ။
တခ်ိဳ့က ဘုရားဆြမ္းေတာ္က်စားရင္ အႏၱရာယ္ကင္းတာေပါ့။ တခ်ိဳ့က ဘုရားပစၥည္း မစားေကာင္းတာတို့ စသၿဖင့္ ကုိယ့္ယံုၾကည္မွုနဲ့ ကိုယ္ရွိၾကပါတယ္.. မည္သို့ပင္ၿဖစ္ေစ… ကိုယ့္တင္တဲ့ဆြမ္းေတာ္ကို ကိုယ္ၿပန္စြန့္ၿပီး မစားတာကေတာ့ ပိုေကာင္းပါတယ္။ ပရိစၥာဂ လကၡဏံ ဒါနံ = အလွဴဒါနဆိုတာ လွဴဖြယ္ဝတၳဳကို ႏွေၿမာတြယ္တာမွု ငဲ့ကြက္မွုမရွိဘဲ လြတ္လြတ္ စြန့္ၾကဲလွဴဒါန္းၿခင္း လကၡဏာရွိရတယ္။ ဆြမ္းေတာ္တင္တယ္ဆိုတာက နာမည္ေလာက္ပဲ၊ ၿပီးေတာ့ ငါပဲ စြန့္စားမွာပဲဆိုတဲ့ အသိဝင္ေရာက္လာတက္တယ္။ ဒီအခါမွာ ကိုယ္တင္တဲ့ ဆြမ္းေတာ္ရဲ့ လွဴဖြယ္ကို လုံးဝ အာလယၿပတ္ မစြန့္လႊတ္ႏုိင္တဲ့အတြက္ ဒါနအၿမတ္စား မၿဖစ္ႏိုင္ဘူး။
လံုဝလြတ္လြတ္ ေပးလွဴစြန့္လြတ္တဲ့ ဒါနလကၡဏာေၿမာက္ဖို့အတြက္ ဒီဆြမ္း၊ ဒီမုန့္၊ ဒီသစ္သီးကို ဘုရားရွင္ကို ဆက္ကပ္မယ္။ ဆြမ္းေတာ္စြန့္ၿပီးရင္ ကုသိုလ္အဆင့္ဆင့္ပြားဖို့အတြက္ အၿခားပုဂၢိဳလ္တစ္ဦး (သို့မဟုတ္) ခ်ိဳ့တဲ့သူေတြကို ေပးကမ္းလွဴဒါန္း စြန့္ၾကဲမယ္လို့ စိတ္မွာထားသင့္ပါတယ္။ ဒီပစၥည္းဝတၳဳေပၚမွာ တပ္မက္စြဲလမ္းမွုကို လံုးဝကင္းစင္ဖို့အတြက္ အၿခားသူ တစ္ဦးတစ္ေယာက္ကို လံုးဝေပးလွဴလိုက္တာဟာ အေကာင္းဆံုးၿဖစ္ပါတယ္ ဆိုတဲ့အေၾကာင္း ဗုဒၶဘာသာဝင္တုိ့ သိမွတ္ဖြယ္ရာ တင္ၿပလိုက္ရပါတယ္…
(ဆရာေသာင္းလြင္- ဘီေအ)
ရုပ္ပြား ဆင္းတုေတာ္နဲ့ ေစတီေတာ္ေတြဟာ ဆြမ္း၊ သစ္သီးနဲ့ ေရခ်မ္းေတြကို တကယ္မဘုဥ္းေပး မသံုးေဆာင္ဘဲ ဘာေၾကာင့္ လွဴဒါန္းဆပ္ကပ္ေနၾကပါသလဲဆိုလွ်င္ ဗုဒၶဘာသာဝင္တို့သည္ ရုပ္ပြား၊ ဆင္းတုေတာ္ေတြနဲ့ ေစတီေတာ္ေတြကို ဆပ္ကပ္လွဴဒါန္းတာ မဟုတ္ပါဘူး။ အဲဒီ ရုပ္ပြား၊ ဆင္းတုေတာ္ေတြက ကိုယ္စားၿပဳထားတဲ့ သက္ေတာ္ထင္ရွား ဘုရားရွင္ကို ရည္မွန္းဆပ္ကပ္ၿခင္းသာ ၿဖစ္ပါတယ္။ သက္ေတာ္ထင္ရွား ဘုရားရွင္ကို ရည္မွန္း ကိုးကြယ္ဆည္းကပ္မွုဟာ ဗုဒၶသရဏဂံုၿဖစ္သလို သက္ေတာ္ထင္ရွားဘုရားရွင္ကို ရည္မွန္းဆက္ကပ္တဲ့ ဆြမ္း၊ ေရခ်မ္းအလွဴဟာလဲ အလွဴဒါနေၿမာက္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဗုဒၶဘာသာဝင္ေတြဟာ ဆြမ္းေတာ္တင္ၾကၿခင္းၿဖစ္ပါတယ္။
ဘုရားရွင္ကို ဆြမ္းေတာ္၊ ေရေတာ္ကပ္တာနဲ့ ပတ္သက္လို့ ပိဋကတ္ပါဠိေတာ္မွာေတာ့ မေတြ့ရပါဘူး။ ပရိနိဗၺာန္စံၿပီးတဲ့ ဘုရားရွင္ကို ရည္စူး၍ ဓာတုေစတီ စသည္ကို ပစၥည္းေလးပါးနဲ့ ပူေဇာ္တာဟာ ဘုရားရွင္ကို ပူေဇာ္ရာေရာက္တယ္လို့ အဂုၤတၳိဳရ္အ႒ကထာမွာ ဖြင့္ၿပထားပါတယ္။ တိ႒ေႏၱ နိဗၺဳေတစာပိ၊ သေမစိေတၱ သမံ ဖလံ = သက္ေတာ္ထင္ရွား ဘုရားရွင္နဲ့ ပရိနိဗၺာန္စံၿပီး ဘုရားရွင္ကို ထပ္တူထပ္မွ် ၾကည္ညိဳေလးစားတဲ့ စိတ္ေစတနာနဲ့ ၿပဳလုပ္တဲ့ ကုသိုလ္ေကာင္းမွုဟာ တူမွ်တဲ့ အက်ိဳးကိုေပးတယ္လို့ ဝိမာနဝတၳဳပါဠိေတာ္မွာလဲ ၿပဆိုထားပါတယ္။
တခါကလည္း မိလိႏၵမင္းၾကီးက ရွင္နာဂသိန္ကို “ဘုရားရွင္ဟာ ပရိနိဗၺာန္ စံသြားတာမွန္ရင္ ပူေဇာ္မွုကို မသာယာႏိုင္၊ မသာယာေသာ ဘုရားရွင္အား ၿပဳအပ္ေသာ ကုသိုလ္သည္ အက်ိဳးတစ္စံုတစ္ရာ မရႏိုင္ဘူးလို့ တိတၳိေတြက ေၿပာေနၾကတယ္၊ ဒီၿပႆနာကို ေၿဖရွင္းေပးပါဘုရားလို့ ” ေလွ်ာက္ေတာ္မူတယ္။
ရွင္နာဂသိန္က “မင္းၾကီး၊ ဘုရားရွင္ဟာ သက္ေတာ္ထင္ရွား ရွိစဥ္ကပင္ ပူေဇာ္မွုေတြကို မသာယာဘူး။ ေဗာဓိပင္ႏွင့္ ေရႊပလႅင္မွာကတည္းက သာယာတက္မက္မွုကို ပယ္စြန့္ခဲ့ၿပီးၿပီ။ အခုပရိနိဗၺာန္စံသြားၿပီးမွဆိုေတာ့ သာယာမွုဟာ ပိုေဝးတာေပါ့။ မသာယာသည္သာၿဖစ္တဲ့ ၿမတ္စြာဘုရားရဲ့ ဓါတ္ေတာ္ေတြကို တည္မွီရာၿပဳၿပီး ဘုရားရွင္ဉာဏ္ေတာ္ရတနာကို အာရံုၿပဳကာ ကုသိုလ္ေကာင္းမွုၿပဳၿခင္းၿဖင့္ လူ နတ္ နိဗၺာန္ သံုးတန္ေသာ ခ်မ္းသာကို ရရွိႏိုင္ပါတယ္။
ဥပမာၿပရရင္ ေတာက္ေလာင္ေနတဲ့ မီးပံုၾကီးဟာ ၿမက္၊ ထင္းစတဲ့ ေလာင္စာေတြကို မသာယာပါဘူး။ မသာယာတဲ့ မီးပံုၾကီးကို ၿမက္ထင္းစတဲ့ ေလာင္စာေတြကိုထည့္ၿပီး အဲဒီမီးေတာက္နဲ့ ထမင္းဟင္း စသည္ခ်က္ၿပဳတ္ကာ အက်ိဳးရွိေအာင္ လုပ္ႏိုင္ၾကသလို မသာယာတဲ့ ဘုရားရွင္မွာ ၿပဳလုပ္တဲ့ ပူေဇာ္မွုဟာလဲ အက်ိဳးရွိႏိုင္ပါတယ္။ မသာယာတဲ့ ဘုရားရွင္မွာ ၿပဳတဲ့ ပူေဇာ္တဲ့ ကုသိုလ္ေကာင္းမွဳဟာလဲ လူ နတ္ နိဗၺာန္ သံုးတန္ေသာ ခ်မ္းသာအက်ိဳးကို ခံစားရမယ္”လို့ ရွင္နာဂသိန္ ေဟာၾကားေတာ္မူပါတယ္။ အဲဒီအခ်က္ကိုၾကည့္ရင္ ဆင္းတုေစတီေတာ္မွာ ဆြမ္း ေရခ်မ္းကပ္လွဴတာဟာ ဘုရားရွင္သံုးေဆာင္သည္ၿဖစ္ေစ၊ မသံုးေဆာင္သည္ၿဖစ္ေစ ဆက္ကပ္လွဴဒါန္းတဲ့သူရဲ့ ေစတနာဟာ ထက္သန္ရင့္သန္သေလာက္ အက်ိဳးကို ရရွိခံစားႏုိင္တယ္လို့ ယံုၾကည္ႏိုင္ပါတယ္။
ဥပရိကပဏၰာသ အ႒ကထာမွာ ဘုရားရွင္ ပရိနိဗၺာန္စံၿပီးတဲ့ေနာက္ ဘုရားအမွုးရွိတဲ့ သံဃာေတာ္မ်ားအား ဆြမ္းကပ္လို့ ရပါသလားဟုေမးရာ၊ “ရပါတယ္၊ ေနရာကိုခင္းၿပီး ဆင္းတုေတာ္ကိုခ်ကာ ရဟန္းေတာ္ေတြ ဆြမ္းမကပ္ခင္ ဘုရားရွင္ကို ဆြမ္းတစ္ပြဲကပ္ရမယ္။ ၿပီးမွ သံဃာေတာ္ေတြကို ကပ္ရမယ္လို့ၿပထားပါတယ္။ အဲဒီဆြမ္းပြဲကို ဘုရား၊ ဆင္းတု၊ ေစတီ ဝတ္ၾကီး၊ ဝတ္ငယ္ၿပဳရတဲ့ ရဟန္းရွိရင္ အဲဒီ့ရဟန္းကို ကပ္ရမယ္၊ မရွိဘူးဆိုရင္ သံဃာေတာ္ေတြကို ၿပန္ကပ္ႏိုင္တယ္လို့ ၿပထားပါတယ္။
ဝိနည္းမဟာဝါ စီဝရကၡႏၶက အ႒ကထာမွာ ေစတီရုပ္ပြားေတာ္ေရွ့မွာ ဆြမ္းစသည္တင္ထားၿပီး ဘုရားရွင္တို့အား လွဴဒါန္းပါ၏ဟု ေၿပာလွဴရမည္။ လွဴၿပီးေသာ ဆြမ္းေတာ္ပြဲကို ဘုရား ဝတ္ၾကီး၊ ဝတ္ငယ္ၿပဳတဲ့ လူ၊ ရဟန္းက စားႏိုင္တယ္။ အၿမဲဝတ္ၿပဳသူမရွိရင္ တံၿမက္လွည္းၿခင္းစတဲ့ ဝတ္တစ္ခုခုကိုၿပဳလုပ္ၿပီး ဆြမ္းေတာ္ပြဲကို စားႏိုင္တယ္လို့ ၿပထားပါတယ္။
ဒီအ႒ကထာ ၂-ခု အရ ေစတီ၊ ရုပ္ပြားေတာ္ကို ဆြမ္းေတာ္တင္ေကာင္းတယ္။ ဆြမ္းေတာ္ပြဲက်ကို ဝတ္တစ္ခုခုၿပဳၿပီးမွ စားေကာင္းတယ္လို့မွတ္ပါ။ ဘုရားပစၥည္းကို လူတိုင္း မစားသံုးေကာင္းပါဘူး။ ဗုဒၶေဝယ်ာဝစၥတစ္ခုခုကို လုပ္ၿပီးမွ စားသံုးေကာင္းတယ္လို့ မွတ္ႏိုင္ပါတယ္။ ဘုန္းၾကီးပစၥည္း၊ ေက်ာင္းပစၥည္း ထိုနည္း၎ပါပဲ။
တခ်ိဳ့က ဘုရားဆြမ္းေတာ္က်စားရင္ အႏၱရာယ္ကင္းတာေပါ့။ တခ်ိဳ့က ဘုရားပစၥည္း မစားေကာင္းတာတို့ စသၿဖင့္ ကုိယ့္ယံုၾကည္မွုနဲ့ ကိုယ္ရွိၾကပါတယ္.. မည္သို့ပင္ၿဖစ္ေစ… ကိုယ့္တင္တဲ့ဆြမ္းေတာ္ကို ကိုယ္ၿပန္စြန့္ၿပီး မစားတာကေတာ့ ပိုေကာင္းပါတယ္။ ပရိစၥာဂ လကၡဏံ ဒါနံ = အလွဴဒါနဆိုတာ လွဴဖြယ္ဝတၳဳကို ႏွေၿမာတြယ္တာမွု ငဲ့ကြက္မွုမရွိဘဲ လြတ္လြတ္ စြန့္ၾကဲလွဴဒါန္းၿခင္း လကၡဏာရွိရတယ္။ ဆြမ္းေတာ္တင္တယ္ဆိုတာက နာမည္ေလာက္ပဲ၊ ၿပီးေတာ့ ငါပဲ စြန့္စားမွာပဲဆိုတဲ့ အသိဝင္ေရာက္လာတက္တယ္။ ဒီအခါမွာ ကိုယ္တင္တဲ့ ဆြမ္းေတာ္ရဲ့ လွဴဖြယ္ကို လုံးဝ အာလယၿပတ္ မစြန့္လႊတ္ႏုိင္တဲ့အတြက္ ဒါနအၿမတ္စား မၿဖစ္ႏိုင္ဘူး။
လံုဝလြတ္လြတ္ ေပးလွဴစြန့္လြတ္တဲ့ ဒါနလကၡဏာေၿမာက္ဖို့အတြက္ ဒီဆြမ္း၊ ဒီမုန့္၊ ဒီသစ္သီးကို ဘုရားရွင္ကို ဆက္ကပ္မယ္။ ဆြမ္းေတာ္စြန့္ၿပီးရင္ ကုသိုလ္အဆင့္ဆင့္ပြားဖို့အတြက္ အၿခားပုဂၢိဳလ္တစ္ဦး (သို့မဟုတ္) ခ်ိဳ့တဲ့သူေတြကို ေပးကမ္းလွဴဒါန္း စြန့္ၾကဲမယ္လို့ စိတ္မွာထားသင့္ပါတယ္။ ဒီပစၥည္းဝတၳဳေပၚမွာ တပ္မက္စြဲလမ္းမွုကို လံုးဝကင္းစင္ဖို့အတြက္ အၿခားသူ တစ္ဦးတစ္ေယာက္ကို လံုးဝေပးလွဴလိုက္တာဟာ အေကာင္းဆံုးၿဖစ္ပါတယ္ ဆိုတဲ့အေၾကာင္း ဗုဒၶဘာသာဝင္တုိ့ သိမွတ္ဖြယ္ရာ တင္ၿပလိုက္ရပါတယ္…
(ဆရာေသာင္းလြင္- ဘီေအ)
0 comments:
Post a Comment