မုိးကုတ္ဆရာေတာ္ဘုရားၾကီး-၂၀

Published by at 5:17 am under မုိးကုတ္ဆရာေတာ္ဘုရားၾကီး

ထူးျခားေသာ အျဖစ္အပ်က္မ်ား စတင္ျခင္း
မဂၤလာမဂၢင္ရိပ္သာအတြင္းရွိ ဦးခ်စ္ေဆြ-ေဒၚမမတုိ႔ ေဆာက္လွဴထားေသာ ဓမၼာရုံၾကီးေတာင္ဘက္တြင္ မန္က်ည္းပင္ၾကီး တစ္ပင္ ကပ္လ်က္ေပါက္ကာ တည္ေနပါသည္။ ထုိမန္က်ည္းပင္ၾကီးေပၚတြင္ စာကေလးေပါင္းေျမာက္ျမားစြာ ညစဥ္ အိပ္တန္းတက္ေလ့ရွိသည္။ မည္သူမွ် မပစ္မခတ္ရန္ ဆရာေတာ္ မိန္႔ထားၿပီး ေဘးမဲ့ေပးထားေသာ ငွက္ကေလးမ်ားျဖစ္သည္။ ၁၃၂၄-ခု၊ သီတင္းကၽြတ္လဆန္း(၁၃)ရက္ (၁၁၊၁၀၊၁၉၆၂) ၾကာသပေတးေန႔ ညသန္းေခါင္ယံအခ်ိန္တြင္ ထူးကဲစြာ ဆူညံေသာ အသံၾကီးျမည္ဟည္းလာၿပီး ေကာင္းကင္တစ္ခုလုံး ၿပဳိလဲသလုိ ျဖစ္လာသည္။ အိပ္တန္း၀င္ေနၾကေသာ စာကေလးမ်ား လန္႔ဖ်ပ္ၿပီး တစ္ၿပဳိင္နက္တည္း ထပ်ံကုန္ၾကသည္။ ထုိအခ်ိန္မွစ၍ ေနာက္ရက္မ်ားတြင္ အိပ္တန္းတက္ရန္ မလာၾကေတာ့ေပ။ ျဖစ္ပြားသြားသည္မ်ားကုိ သတိၿပဳမိသျဖင့္ ဒကာဦးေက်ာ္သိန္းက အျပင္ကုိ ထြက္ၾကည့္ရာ- မန္က်ည္းပင္ၾကီးေပၚတြင္ အလင္းေရာင္ၾကီးတစ္ခုကုိ ၂-မိနစ္ခန္႔မွ် ျမင္ေတြ႔ရေလသည္၊ အလင္းေရာင္ၾကီးမွာ ေန႔အခ်ိန္ကဲ့သုိ႔ လင္းေနျခင္းျဖစ္သည္၊ ၾကည့္ရင္း-ၾကည့္ရင္းျဖင့္ ၾကက္သီးေမြးညင္းမ်ား ျဖန္းျဖန္းထလာရသည္၊ ဦးေက်ာ္သိန္းအဖုိ႔ တုန္လႈပ္ေခ်ာက္ခ်ားဖြယ္ၾကီး ျဖစ္ေနသည္။ အေၾကာင္းကုိေတာ့ စဥ္းစားႏုိင္စြမ္းမရွိခဲ့ေပ။

………………………………………
၁၃၂၄-ခု သီတင္းကၽြတ္လျပည့္ေက်ာ္-၁ရက္ (၁၄၊၁၀၊၁၉၆၂) တနဂၤေႏြည ၁၂-နာရီခန္႔ျဖစ္သည္။ ဒကာဦးလွဘူးမွာ ဆရာေတာ္၏ က်ိန္းစက္ရာ အခန္းျပင္ဘက္အ၀၌ အိပ္ေပ်ာ္ေနေလသည္။ ထုိအခ်ိန္တြင္ ေထရာသနေက်ာင္းေဆာင္ ဆရာေတာ္က်ိန္းစက္ရာ အခန္းတြင္း အလင္းေရာင္ၾကီးတစ္ခု “၀င္း”ခနဲေပၚလာေလသည္။ ဦးလွဘူးလည္း ဖ်တ္ခနဲ ႏုိးလာေတာ့သည္။ ဦးေက်ာ္သိန္း ျပန္ေျပာျပေသာ မန္က်ည္းပင္ေပၚက အလင္းေရာင္ၾကီးအေၾကာင္းက အေတြးထဲ ခ်က္ခ်င္းေပၚလာသည္၊ ထုိ႔ေၾကာင့္ အေျခအေနကုိ အသာ အကဲခတ္ေနေလသည္။ ဆရာေတာ္ႏွင့္ တစ္စုံတစ္ဦး စကားေျပာေနသံကုိ သဲ့သဲ့ၾကားေနရရာ၊ ဦးလွဘူးရင္ထဲတြင္ “မည္သူႏွင့္မ်ားေျပာေနပါလိမ့္”၊ “ဘယ္လုိပုဂၢဳိလ္မ်ား ဒုိ႔ဆရာေတာ္ၾကီးထံ လာပါလိမ့္” စသည္ျဖင့္ အေတြးမ်ားစြာျဖင့္ က်ပ္တည္းေနေလသည္။

…………………………….
ေနာက္တစ္ေန႔ညတြင္ မုိးကုတ္ဆရာေတာ္ၾကီးသည္ “ရထားၾကီးကထြက္ေတာ့မယ္၊ မွီရုံပဲ ရွိေတာ့တယ္”ဟူေသာ တရားေတာ္ကုိ ေဟာၾကားေတာ္မူပါသည္။ တရားအသိမ္းတြင္ ဆရာေတာ္ၾကီးက “ရထားထြက္လုနီးၿပီ ဆုိတာ ရိပ္မိၾကၿပီလား” ဟု ပရိယာယ္ျဖင့္ မိန္႔ေတာ္မူေလသည္။ “သတိ ၀ီရိယနဲ႔ အိပ္ၾက၊ ႏုိးႏုိးၾကားၾကား အိပ္ၾက” ဟူ၍ ၀တ္ျဖည့္စဥ္က ဆရာေတာ္ၾကီး မိန္႔ထားသည္လည္းရွိ၊ မေန႔ညက အျဖစ္အပ်က္မ်ားကလည္း ႏုိးေဆာ္ထားသည္မ်ားရွိရာ ဦးလွဘူးအဖုိ႔ ဒီညတြင္လည္း တစ္ခုခုထူးအုံးမည္လားဟူ၍ ေမွ်ာ္လင့္ေနမိေပသည္။ ေမွ်ာ္လင့္သည့္အတုိင္းပင္ ည ၁၂-နာရီခန္႔တြင္ ဆရာေတာ့္အခန္းတြင္းဆီမွ ၀င္းထိန္ေနေသာ အလင္းေရာင္ၾကီးကုိ တစ္ခ်က္မွ် ျမင္လုိက္ရသည္။ မ်ားစြာသိခ်င္ေနမိသည္ျဖစ္ရာ ဦးလွဘူးလည္း ဆရာေတာ္ၾကီး၏ အိပ္ခန္းတံခါးကုိ ရုတ္တရက္ ဆြဲဖြင့္ၿပီး လွပ္ၾကည့္လုိုက္ေလသည္။ မည္သူတစ္စုံတစ္ဦးမွ် မေတြ႔ရဘဲ၊ အိပ္ခုတင္ေပၚ၌ ထုိင္လ်က္ေနေသာ ဆရာေတာ္ၾကီးကုိသာ ေတြ႔ရသည္။ သုိ႔ျဖစ္၍ ဦးလွဘူးလည္း “ဆရာေတာ္…..အခုတြင္က အလင္းေရာင္ၾကီး ျမင္လုိက္ရတယ္၊ ဆရာေတာ့္အသံလည္း ၾကားတယ္၊ ဘယ္သူနဲ႔အမိန္႔ရွိေနတာလဲဘုရား”ဟု အရဲစြန္႔ ေလွ်ာက္ထားၾကည့္သည္။ “လွဘူးရာ…..မင္း အသိသားနဲ႔” ဟူ၍သာမိန္႔သည္၊ အျခား စကားမဆက္သျဖင့္ ဦးလွဘူးလည္း ႏႈတ္ဆြ႔ံသြားေတာ့သည္။ မနက္ျဖန္ႏွင့္ သန္ဘက္ခါတြင္ အလွဴရွိသျဖင့္ အလွဴရွင္မ်ားႏွင့္ ေ၀ယ်ာ၀စၥသမားမ်ားမွာ ရိပ္သာအတြင္း ေက်ာင္းတုိင္း၊ ဇရပ္တုိင္း၌ ျပည့္ညပ္ေနပါသည္။ ယခုညတြင္ ဆရာေတာ္၏ ေက်ာင္းေခါင္မုိးေပၚသုိ႔ အလင္းေရာင္ၾကီး က်သြားသည္ေရာ၊ မၾကာခင္ပင္ အလင္းေရာင္ၾကီး ပ်ံတက္သြားသည္ပါ မအိပ္ေသးသူမ်ား သိလုိက္ရေလသည္။

…………………….
၁၃၂၄-ခု သီတင္းကၽြတ္ လျပည့္ေက်ာ္ ၃-ရက္ (၁၆၊၁၀၊၁၉၆၂) အဂၤါေန႕-ေန႔လည္တြင္ ရွင္ၿပဳအလွဴႏွင့္ ကထိန္အတြက္ ၾကဳိတင္၍ ေဟာေျပာေရစက္ခ်ေပးေတာ္မူေလသည္။ ပန္ကာေလေၾကာင့္ ဆရာေတာ္ၾကီးမွာ အေအးမိၿပီး အခုိးငုပ္သြားေတာ့သည္။ အခုိးပြင့္ေဆးကပ္ၿပီးေနာက္ ေဒၚတင္လွက- “ဆရာေတာ္ဘုရား…..ပင္ပန္းလြန္းအားၾကီးပါတယ္၊ ညပုိင္းမွာ တရားမေဟာပါနဲ႔ေတာ့ဘုရား”ဟူ၍ ေလွ်ာက္ထားေသာ္လည္း ဆရာေတာ္ၾကီးက လက္မခံဘဲ ေဟာျမဲေဟာေလသည္။ ညပုိင္းတြင္ ဦးလွဘူး၊ ဦးၾကည္၊ ဦးခ်စ္စိန္၊ ဦးတင္၊ ကုိတင္ေငြ တုိ႔မွာ ဆရာေတာ္ၾကီးအား ၀ုိင္း၀န္းခ်ဳိးႏွိပ္၊ တံေတာင္ျဖင့္ေထာက္ကာ အေၾကာေလ်ာ့ေအာင္ ေျဖေပးျခင္း စေသာ ၀တ္ျဖည့္ျခင္းအမႈကုိ ၿပဳေနၾကေလသည္။ ၀တ္ျဖည့္ခံၿပီးေနာက္ ဆရာေတာ္ၾကီးက-“ေအး….နက္ျဖန္ နံနက္ ၅-နာရီအခ်ိန္ မင္းတုိ႔အားလုံးလာခဲ့ၾက၊ ၾကားလား၊ တင္ေငြ…မင္းတုိ႔လည္း အိမ္မွာ ဘာကိစၥရွိရွိ၊ ဘယ္ေလာက္ပင္အေရးၾကီးၾကီး အားလုံးလာခဲ့ၾက၊ အလုပ္ကေငြဘယ္ေလာက္ပဲ ရမွာျဖစ္ျဖစ္မသြားၾကနဲ႔၊ အေၾကာင္းရွိတယ္”ဟု ထူးထူးျခားျခား မိန္႔ေတာ္မူပါသည္။ ယခုအေတာအတြင္းတြင္ ညပုိင္းသုိ႔ေရာက္လာေလတုိင္း အားလုံးရင္ထဲ၌ ပေဟဠိဆန္ေသာ အလင္းေရာင္ၾကီးႏွင့္စပ္လ်ဥ္း၍ အထူးသျဖင့္ သိခ်င္ေနမိ၊ ေတြ႔ရန္ စိတ္ေစာေနမိၾကသည္။ တစ္ဦးကေတြ႔လွ်င္ တစ္ဦးကုိ အသိေပးစတမ္းဟု ညွိႏႈိင္းထားၾကသည္။ ႏွစ္ရက္ဆက္တုိက္ က်ေရာက္ခဲ့ေသာ အလင္းေရာင္ၾကီးသည္ ယခုညတြင္လည္ ပုံမွန္အတုိင္း ၁၂-နာရီခန္႔တြင္ပင္ ဆရာေတာ့္ေက်ာင္းေပၚသုိ႔ ဆုိက္လာေလသည္။ သတိျဖင့္ေစာင့္ေနေသာ ဦးလွဘူးလည္း ယခင္ကဲ့သုိ႔ပင္ တံခါးကုိ ဆြဲဖြင့္ၿပီး ေလွ်ာက္ထားေမးျမန္းရာ “လွဘူးရာ………မင္းကလည္း သိသားနဲ႔ ထပ္ထပ္ ေမးေနျပန္တယ္”ဟူေသာ အေျဖမွ်သာ ရရွိသျဖင့္ ပေဟဠိဆန္ေသာ အလင္းေရာင္ၾကီးႏွင့္ စကားေျပာသံသဲ့သဲ့တုိ႔မွာ ပေဟဠိဆန္စြာပင္ သမုိင္းအျဖစ္ က်န္ရစ္ခဲ့ရေတာ့သည္။