ရတနာ (၂)

အိႏၵိယ ေ၀သာလီတ၀ုိက္က ကုလားေတြ စုရုံးစုရုံးနဲ႔
ရတနာငါးမ်ဳိးအေၾကာင္းေျပာဆုိေနတုန္း ဘုရားရွင္ေရာက္သြားပါတယ္။

သူတုိ႔ေျပာဆုိေနတာေတြကုိ ဘုရားရွင္သိေတာ့
“မင္းတုိ႔ေျပာေနတဲ့ ဆင္ေတြ ျမင္းေတြက တကယ့္ရတနာအစစ္မဟုတ္ဘူး၊
ေရႊ ေငြ ေက်ာက္သံ ပတၱျမားေတြကလဲ တကယ့္ရတနာ ဘယ္ဟုတ္ရမတုန္း၊
သူေဌးဆုိတာကလဲ အလကားပါ။ မိန္းမမ်ား ရတနာတဲ့၊ အံ့ပါရဲ႕၊
တကယ့္ရတနာအစစ္က ဒါေတြကြ” ဆုိၿပီး ဆက္လက္ရွင္းျပပါတယ္။

ဘုရားရွင္ရွင္းျပတဲ့ ရခဲတဲ့ ရတနာငါးမ်ဳိးထဲမွာ
နံပါတ္(၁) ရတနာက ဘုရားျဖစ္တယ္။
ေလာကႀကီးထဲမွာ ဘုရားရွင္ တစ္ဆူနဲ႔တစ္ဆူ ပြင့္ထြန္းေပၚေပါက္ဖုိ႔
အင္မတန္ခဲရင္းတဲ့အတြက္ ဘုရားရွင္ဟာ ရတနာျဖစ္တယ္။
ဘုရားရတနာျဖစ္တယ္။

ဘုရားရွင္ပြင့္ထြန္းေပၚေပါက္ဖုိ႔ ဘယ္ေလာက္ၾကာေအာင္ ေစာင့္ရတယ္၊
ဘယ္ေလာက္ၾကာေအာင္ ပါရမီျဖည့္က်င့္ရတယ္ဆုိတာ အားလုံးသိၿပီးသားျဖစ္လုိ႔
ရွင္းျပဖြယ္မလုိေတာ့ဘူး။

နံပါတ္ (၂) ရတနာက
ဘုရားရွင္ရဲ႕ တရားေတာ္ေတြကုိ တရားေတာ္အတုိင္း
ျပန္လည္ေဟာၾကားေပးမည့္သူျဖစ္တယ္။
ဒီလုိလူကလည္း ေတြ႔ရခဲတယ္တဲ့။

စဥ္းစားၾကည့္လုိက္ရင္
ဘုရားရွင္ရဲ႕ တရားေတာ္ေတြကို တရားေတာ္အတုိင္း ျပန္လည္ေဟာၾကားေပးတဲ့သူ ဆုိတာ
ဘုန္းႀကီးေတြပဲ။

ဆုိေတာ့ ေမးစရာရွိတာေပါ့။
“အရွင္ဘုရားကလဲ၊ ဘုန္းႀကီးေတြ ေပါမွေပါ၊
ဒါ့ေၾကာင့္ အရွင္ဘုရားေျပာတယ္။ (ေတြ႔) ရခဲမွ ရတနာ တဲ့။
ေန႔တုိင္းေတြ႔ေနရတဲ့ ဒီဘုန္းႀကီးေတြကုိ ဘယ္လုိလုပ္
ရတနာစာရင္းထဲ ထည့္ထားရတာလဲ” လုိ႔။

ဘုန္းႀကီးေပါတာေတာ့ ဟုတ္ပါတယ္။
တရားေဟာတဲ့ဘုန္းႀကီးေတြ ေပါတာလဲ ဟုတ္ပါတယ္။
ဒါေပမဲ့ ဘုရားရွင္ေဟာၾကားေတာ္မူခဲ့တဲ့တရားေတာ္ေတြကို တရားေတာ္အတုိင္း
တိတိက်က် မွန္မွန္ကန္ကန္ ေဟာၾကားေပးတဲ့ ဘုန္းႀကီးကုိ
ေတြ႔ရခဲတယ္လုိ႔ ေျပာတာပါ။

ဒီလုိဘုန္းႀကီးမ်ဳိးမွ ရတနာနဲ႔ တြဲစပ္ၿပီး ဘုန္းႀကီးရတနာလုိ႔ ေခၚရမွာပါ။
ဒီလုိ မဟုတ္ရင္ ဘုန္းႀကီးေတာ့ ဘုန္းႀကီးပဲ။ ဘုန္းႀကီးရတနာ မဟုတ္ဘူးေပါ့။

သိၿပီးျဖစ္တဲ့အတုိင္း တရားေဟာဘုန္းႀကီးေတြ အမ်ားႀကီးပဲ။
တရားေဟာပလႅင္ေပၚေရာက္တာနဲ႔ သူေျပာခ်င္ရာ စြပ္ေျပာေတာ့တာပဲ။

ၾကားဘူးတာေလး ေျပာရအုံးမယ္။
တစ္ေနရာမွာ ညတရားပြဲေတြ က်င္းပတယ္တဲ့။
ေၾကျငာတာ ေၾကာ္ျငာတာကေတာ့ အထူးတရားပြဲ တဲ့။

ဘယ္လုိတရားပြဲေတြက ထူးတဲ့ ရွယ္တဲ့ တရားပြဲ၊
ဘယ္လုိတရားပြဲေတြက မထူးတဲ့ မရွယ္တဲ့ တရားပြဲဆုိတာ ခုထိ
ကိုယ္ေတာ့ သေဘာမေပါက္ေသးဘူး။
ထား။

အဲ့တရားပြဲမွာ တကယ္နာမည္ႀကီးတဲ့ဆရာေတာ္ေတြေရာ၊
သူ႔နည္းသူ႔ဟာနဲ႔ နာမည္ႀကီးတဲ့ဆရာေတာ္ေတြေရာ၊ မ်ဳိးစုံေပါ့။ ေဟာၾကတာ။
တစ္ညက်ေတာ့ ခပ္ရႊင္ရႊင္ နာမည္အေတာ္အသင့္ရ
တရားေဟာဆရာေတာ္ေလး ပလႅင္ေပၚတက္ေဟာတာေပါ့။
သီလယူၿပီး သူ႔တရားပြဲအဖြင့္ ႏႈတ္ခြန္းဆက္စကားက
“ကဲ၊ ပရိသတ္ႀကီး၊ မေန႔ညက ေဟာသြားတဲ့ဘုန္းႀကီးနဲ႔
အခုေဟာမဲ့ဘုန္းႀကီး ဘယ္ဘုန္းႀကီးက ပုိေခ်ာသတုန္း “ တဲ့။
ပရိသတ္ေတြကလဲ ၿပဳံးၿပဳံး ၿပဳံးၿပဳံးနဲ႔တဲ့။
ဒါမ်ဳိးေျပာတဲ့ ေဟာတဲ့ဘုန္းႀကီးေတြကုိ သေဘာက်ေနဟန္တူပါရဲ႕၊
ဒီလုိေဟာေနတဲ့ဘုန္းႀကီးမ်ဳိးကေတာ့ (ေတြ႔) ရခဲတဲ့ဘုန္းႀကီး
ဘုန္းႀကီးရတနာလုိ႔ ေျပာဘုိ႔ ခက္မယ္ထင္ပါတယ္။

ဒါ့ေၾကာင့္ နာမည္ႀကီးတရားေဟာဆရာေတာ္ႀကီးတစ္ပါးက
သူ႔တပည့္တရားေဟာေနတဲ့ ဦးဇင္းငယ္ေတြကို
“တရားေဟာပလႅင္ေပၚတက္ရင္ ပလႅင္နဲ႔ ထုိက္တန္တဲ့စကားကုိ ေျပာဆုိရမယ္”လုိ႔
ဆုံးမေလ့ရွိသတဲ့။
အေတာ္မွတ္သားစရာေကာင္းပါတယ္။
ေတြးရင္ ေတြးသေလာက္ ေလးနက္မႈရွိပါတယ္။

ဘုန္းႀကီးေတြ ေပါမ်ားတာနဲ႔ စပ္လုိ႔
ႏုိင္ငံရပ္ျခားမွာ ႏွစ္ေပါင္းေျမာက္မ်ားစြာသီတင္းသုံးသာသနာျပဳေနတဲ့
ပီနန္ဆရာေတာ္ႀကီးရဲ႕ စကားတစ္ခြန္းကလဲ အေတာ္ထိတယ္။

အရင္တုန္းကေတာ့ ႏုိင္ငံရပ္ျခားမွာ ဗမာဘုန္းႀကီး ႏွစ္ပါး သုံးပါးေလာက္သာ ရွိတာမုိ႔လား။
ဒီေတာ့ ဘုန္းႀကီးရဟန္းေတြနဲ႔ ကင္းၿပီး မေနႏုိင္တဲ့ ဗုဒၶဘာသာျမန္မာလူမ်ဳိးေတြက
ပီနန္ဆရာေတာ္ႀကီးကုိ
“ဗမာဘုန္းႀကီးကလဲ ရွားပါလုိက္တာဘုရား၊ မူးလုိ႔ေတာင္ ရွဴစရာမရွိေတာ့ဘူး”
လုိ႔ေလွ်ာက္ၾကသတဲ့။

အခု ၁၀ စုႏွစ္အေတာအတြင္း ႏုိင္ငံအသီးသီးမွာ
ဘုန္းႀကီးရဟန္းမ်ားေရာက္ကုန္ၾကပါၿပီ။
အေမရိကကုိပဲ ၾကည့္မလား၊ အဂၤလန္ကုိပဲ ၾကည့္မလား၊
အိမ္နီးခ်င္းႏုိင္ငံမ်ားျဖစ္ၾကတဲ့ မေလးရွား၊ စကၤာပူ၊ ထုိင္း စတဲ့ႏုိင္ငံေတြကိုပဲ ၾကည့္မလား။
ေပါမွေပါ။ ဘုန္းႀကီးေတြ။

ဒီေတာ့ အခန္းအနားတစ္ခုမွာ ပီနန္ဆရာေတာ္ႀကီးက အမိန္႔ရွိတယ္။
“လြန္ခဲ့တဲ့ ၁၀ ႏွစ္၀န္းက်င္တုန္းကေတာ့ ႏုိင္ငံရပ္ျခားမွာ
ဗမာဘုန္းႀကီးေတြ မူးလုိ႔ေတာင္ ရွဴစရာမရွိဘူး။
အခုမ်ားေတာ့ ရွဴရလြန္းလုိ႔ လူေတြ မူးေတာင္ မူးကုန္ၿပီ” တဲ့။

ဘယ္လုိပဲျဖစ္ျဖစ္ေလ၊
နံပါတ္ (၂) ျဖစ္တဲ့ ဘုရားရွင္ေဟာၾကားေတာ္မူခဲ့တဲ့တရားေတာ္မ်ားကို
တရားေတာ္အတုိင္း ျပန္လည္ေဟာၾကားေပးႏုိင္တဲ့သူျဖစ္ေအာင္
တနည္းအားျဖင့္ ဘုန္းႀကီးရတနာျဖစ္ေအာင္
တနည္းအားျဖင့္ ဘုန္းႀကီးေပါ မျဖစ္ေအာင္ေတာ့ ႀကဳိးစားရမွာပ။