ဇရာလႊမ္းလဲ ႏြမ္းလုိ႔မေႂကြ
ဉာဏ္ဦးေမာင္
ေက်ာင္းစာသင္ခန္းမ်ားရဲ့ ေနာက္ဆုံးရာသီက တခုခု ထူးျခားေနသလုိ ထင္မိတယ္။ သုံးႏွစ္ေက်ာ္ေက်ာ္မွ် လႈပ္ ရွားသြားလာခဲ့တဲ့ ပတ္ဝန္းက်င္ တစ္ခုကုိ ႏႈတ္ဆက္ခြဲခြါ ထားခဲ့ရမွာမုိ႔ေလလား၊ ေဆာင္းဦးရာသီရဲ့ ရြက္ေႂကြစ ေတြကပဲ လြမ္းခ်င့္ဖြယ္ ရသတစ္ခုကုိ ဖန္တီးေနသမုိ႔ေလလား။ ဒါမွမဟုတ္ ဘဝအသိကပဲ ရင့္ေရာ္ျခင္းနိမိတ္ ေတြ ပုိမုိေပၚထင္ေအာင္ ေခၚေဆာင္ခဲ့လုိ႔ေလလားေတာ့ တိတိက်က် ေဝခြဲမရႏုိင္ပါဘူး။ ႀကီးရင့္ျခင္း၊ အရြယ္ လြန္ျခင္းဆုိတာနဲ႔စပ္တဲ့ အေတြးတစ္ခုကုိေတာ့ မၾကာခဏပဲ ေတြးေနမိတယ္။
0 comments:
Post a Comment