မေဟာသဓာအပိုင္း- ၂၁
ျပႆနာေလးခ်က္ အေျဖေလးခ်က္
မင္းႀကီးသည္ မေဟာသဓာ၏ စကားကို ၾကားရေသာအခါ ေလးစားျမတ္ႏိုးသြားသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ မေဟာသဓာအား ထီးျဖဴစိုက္ထားေသာ ရာဇပလႅင္ေပၚ၌ ထိုင္ေစသည္။ မိမိမူကား ၾကမ္းျပင္ေပၚ၌ ထိုင္သည္။ ထို႔ေနာက္ နတ္သမီးေမးေသာ ျပႆနာေလးခ်က္ကို တစ္ခ်က္စီေမးသည္။ မေဟာသဓာကလည္း ပိုင္ႏိုင္စြာျဖင့္ တစ္ခ်က္စီ ေျဖဆိုျပသည္။
"သုခမိန္၊ ပထမျပႆနာမွာ လက္၊ ေျခတို႔ျဖင့္ မ်က္ႏွာကို ပုတ္ခတ္၏။ သူ႔ကို ယင္းသို႔ပုတ္ခတ္သည့္ အတြက္ ခ်စ္ေနရသည္။ သူကား မည္သူနည္း"
"အရွင္မင္းႀကီး၊ ႏို႔စို႔အရြယ္ ရင္ေသြးငယ္ကို ဆိုျခင္းျဖစ္ပါသည္။ ႏို႔စို႔အရြယ္ ရင္ေသြးငယ္သည္ မိခင္က ရင္ခြင္ပိုက္၍ ေခ်ာ့ျမွဴေသာအခါ ျမဴးရႊင္လ်က္ လက္၊ ေျခတို႔ျဖင့္ မိခင္ကို ပုတ္ခတ္ ကန္ေက်ာက္သည္။ ဆံပင္ကို ဆြဲသည္။ လက္သီးဆုပ္ကေလးျဖင့္ မိခင္၏ မ်က္ႏွာကို ထုသည္။ ယင္းသို႔ ပုတ္ခတ္သည့္ အတြက္ မိခင္တို႔က ခ်စ္မဝႏိုင္ေအာင္ ျဖစ္ေနရပါသည္"
"သုခမိန္၊ ဒုတိယျပႆနာမွာ ႏႈတ္ကဆဲေရး၏။ သို႔ရာတြင္ သူမလာမည္ကိုလည္း စိုးရိမ္သည္။ သူ႔ကိုပင္ ခ်စ္ေနရသည္။ သူကား မည္သူနည္း"
"အရွင္မင္းႀကီး၊ ဤျပႆနာမ်ာ ခုနစ္ႏွစ္၊ ရွစ္ႏွစ္အရြယ္ရွိေသာ သားကေလးကို ဆိုျခင္းျဖစ္ပါသည္။ ခုနစ္ႏွစ္၊ ရွစ္ႏွစ္အရြယ္ရွိေသာ သားသည္ မိခင္ျဖစ္သူက လယ္ေတာသုိ႔ ျဖစ္ေစ၊ ေစ်းဆိုင္သို႔ ျဖစ္ေစ အသြားခိုင္းလွ်င္ မုန္႔ေပးမွ သြားမည္ဟု ေျပာပါသည္။ မုန္႔ေပးလိုက္ေသာအခါ ခိုင္းရာသို႔ မသြား၊ ေတာ္ရာတြင္ အျခားကေလးမ်ားႏွင့္ ကစားေနၿပီး ေနာက္မွ ျပန္လာပါသည္။ မိခင္က ထပ္၍ သြားခိုင္းေသာအခါ ေျပာင္ျပၿပီး ထြက္ေျပးပါသည္။ ထိုအခါ မိခင္က ျမည္တြန္ ဆဲေရးၿပီး တုတ္ကိုင္၍ လိုက္ပါသည္။ ယင္းသို႔ ႏႈတ္က ဆဲေရးေသာ္လည္း စိတ္ထဲက မပါပါ။ ေနဝင္၍ အိမ္ျပန္မလာလွ်င္ 'ငါ့သားသည္ ငါဆဲေရး ၿခိမ္းေျခာက္ေသာေၾကာင့္ အိမ္မွ ထြက္ေျပးရွာသည္။ ယခု အခ်ိန္တန္ေသာ္လည္း ျပန္မေရာက္လာေသး။ အဘယ္အရပ္၌ ရွိေနပါသနည္း' ဟု စိုးရိမ္ပူပန္စြာ လွည့္လည္ ရွာေဖြပါသည္။ ေနာက္ဆံုး ေဆြမ်ိဳးအိမ္တြင္ သားငယ္ကို ေတြ႔ျမင္ေသာအခါ မ်က္ရည္က်လ်က္ သားငယ္၏ နဖူးဆံစတို႔ကို နမ္းရႈပ္ပါသည္။ "ခ်စ္သား၊ မိခင္ ဆဲေရးသည္ကို စိတ္ဆိုးသေလာ" ဟု ဆိုကာ ေခ်ာ့ေမာ့၍ အိမ္သို႔ေခၚေဆာင္သြားပါသည္"
"သုခမိန္၊ တတိယျပႆနာမွာ မဟုတ္မမွန္ စြပ္စြဲေျပာဆို၏။ မခံခ်င္ေအာင္ မဟုတ္မမွန္ ေျပာတတ္၏။ ယင္းသို႔ ေျပာသည့္အတြက္ပင္ သူ႔ကို ခ်စ္ေနရသည္။ သူကားမည္သူနည္း"
"အရွင္မင္းႀကီး၊ ဤျပႆနာကား ညားခါစ ဇနီးေမာင္ႏွံကို ဆိုျခင္းျဖစ္ပါသည္။ ညားခါစ ဇနီးေမာင္ႏွံတို႔သည္ သင္သည္ ငါ့အေပၚ၌ ခ်စ္စိတ္ မရွိ၊ အျခားသူတစ္ေယာက္အေပၚ၌သာ ခ်စ္စိတ္ေရာက္ေနသည္ စသည္ျဖင့္ မဟုတ္မမွန္ စြပ္စြဲကာ မခံခ်င္ေအာင္ ေျပာဆိုတတ္ၾကသည္။ ဤသို႔ ေျပာဆိုလ်က္ႏွင့္ပင္ အခ်င္းခ်င္း အလြန္ခ်စ္ေနၾကရပါသည္"
"သုခမိန္၊ စတုတၳျပႆနာမ်ာ ထမင္း၊ အေဖ်ာ္၊ အဝတ္အစား၊ အိပ္ရာေနရာ စသည္တို႔ကို ယူေဆာင္၏။ ယင္းသို႔ ယူေဆာင္သြားသည့္အတြက္ပင္ သူ႔ကို ခ်စ္ခင္ျမတ္ႏိုး ေလးစားေနရသည္။ သူကားမည္သူနည္း"
"အရွင္မင္းႀကီး၊ ဤျပႆနာကား အက်င့္သီလရွိေသာ ရဟန္း ပုဏၰားတို႔ကို ဆိုျခင္းျဖစ္ပါသည္။ သဒၶါတရားရွိေသာ သူတို႔သည္ ရဟန္း ပုဏၰားတို႔ကို မိမိတို႔အား ဆြမ္းေဘာဇဥ္ စသည္ကို အလွဴခံလွ်င္လည္း ဝမ္းသာၾကသည္။ ေပးလွဴၾကသည္။ အကယ္၍ အလွဴမခံဘဲ မိမိဘာသာ လွဴေသာ ပစၥည္းတို႔ကို ထိုရဟန္း ပုဏၰားတို႔က သံုးေဆာင္လွ်င္လည္း ဝမ္းသာၾကပါသည္"
ဤသို႔လွ်င္ ထီးခ်က္ေစာင့္ နတ္သမီးေမးေသာ ျပႆနာတစ္ခ်က္စီကို မင္းႀကီးက ျပန္ေမးသည္။ မေဟာသဓာသုခမိန္ကလည္း တစ္ခ်က္စီကို ေသခ်ာစြာ ရွင္းလင္းေျဖၾကားသည္။ ျပႆနာတစ္ခ်က္ ေျဖၿပီးတိုင္း ထီးခ်က္ေစာင့္နတ္သမီးသည္ ကိုယ္တစ္ပုိင္းျပလ်က္ မေဟာသဓာအား ေကာင္းခ်ီးေပးသည္။ နတ္ပန္းနံ႔သာတို႔ျဖင့္ ပူေဇာ္သည္။ ေနာက္ဆံုးျဖစ္သည့္ စတုတၳျပႆနာကို ေျဖၿပီးေသာအခါ၌ကား ထီးခ်က္ေစာင့္နတ္သမီးသည္ မေဟာသဓာကို ေကာင္းခ်ီးလည္းေပးသည္။ ရတနာ ခုႏွစ္ပါးကိုလည္း ရတနာကလပ္ျဖင့္ ထည့္၍ ပူေဇာ္ေလသည္။
မင္းႀကီးသည္လည္း မေဟာသဓာသုခမိန္အား ေရွးကထက္တိုး၍ ပူေဇာ္သည္။ စစ္သူႀကီးအရာကိုလည္း ေပးလိုက္ေလသည္။
(မေဟာသဓာအပိုင္း- ၂၂ "သုခမိန္ငါးဦး ျပႆနာ" ဆက္တင္ပါမည္)
0 comments:
Post a Comment