( ၈ ) အမိအဖတို႔ကို ေကာင္းစြာလုပ္ေကၽြးျခင္း။
အမိအဖတို႔ကို ေကာင္းစြာလုပ္ေကၽြးျခင္းသည္ မဂၤလာတပါး ျဖစ္သည္။
တနည္းအားျဖင့္-ႀကီးပြားျခင္း၏ အေၾကာင္းရင္းတရပ္ျဖစ္သည္။
လြန္ေလျပီးေသာအခါ ဗာရာဏသီျပည္၌ လုလင္ပ်ိဳတေယာက္ ရွိသည္။ သူသည္ အမိအဖတို႔ကို လြန္စြာခ်စ္ျမတ္ႏိုး၏။ နတ္သိၾကားကဲ့သို႔ အမွတ္ျပဳ၍ ရိုေသစြာလုပ္ေကၽြး၏။ ျပဳစုေစာင့္ေရွာက္၏။ ထို႔ေၾကာင့္ ထိုလုလင္သည္ မာတုေပါသက ပိတုေပါသက-ဟူ၍ အမည္တြင္ေလသည္။
တေန႔ေသာအခါ ထိုလုလင္သည္ အမိအဖတို႔ကို ခ်မ္းသာစြာထားႏိုင္ရန္ အခေၾကးေငြရလို၍ သေဘၤာျဖင့္ စြန္႔စားလိုက္ပါေလသည္။ ထိုသေဘၤာသည္ သီဟိုဠ္ကၽြန္း (သီရိလကၤာ)သို႔ ဆိုက္ကပ္သည္။ ထိုအခ်ိန္မွာ သီဟိုဠ္ကၽြန္း၌ သဲမိုးတို႔ အဆက္မျပတ္ရြာကာ လူအမ်ား အတိဒုကၡေရာက္ေနၾကသည္။ လယ္ယာစိုက္ခင္းမ်ား ပ်က္စီးၾကသည္။
သီဟိုဠ္ (သီရိလကၤာ) မင္းလည္း သဲမိုးရြာေသာကပ္မွ လြတ္ေျမာက္ရန္ မည္သို႔ျပဳရမည္ကို သမားျဖဴ၊ သမားညိဳတို႔ကိုေခၚ၍ ေမးျမန္းသည္။ သမားျဖဴ သမားညိဳတို႔က -အရွင္မင္းႀကီး ဤသဲမိုးရြာေသာကပ္သည္ အလြန္ထူးျခားေသာ သစၥာကို ျပဳလွ်င္ ေပ်ာက္ပါလိမ့္မည္-ဟူ၍ ေလွ်ာက္တင္ၾကသည္။
အဘယ္သစၥာကို အဘယ္သူအား ျပဳေစရမည္နည္း-ဟူ၍ မင္းက ေမးျမန္း၏။
အရွင္မင္းႀကီး၊ အမိအဖတို႔ကို နတ္သိၾကားကဲ့သို႔ ယူမွတ္၍ လုပ္ေကၽြးေသာသူကို သစၥာျပဳေစရပါမည္-ဟူ၍ သမားျဖဴ၊ သမားညိဳတို႔ကို ေလွ်ာက္၏။
မင္းကလည္း-အမိအဖတို႔ကို နတ္သိၾကားကဲ့သို႔ ယူမွတ္၍ ရိုေသစြာ လုပ္ေကၽြးသူကို မ်ားစြာဆုလာဘ္ေပးမည္။ ေမာင္းခတ္၍ ရွာေလ-ဟူ၍ အမိန္႔ေတာ္ရွိ၏။
မွဴးမတ္တို႔လည္း ေမာင္းေၾကးနင္းခတ္၍ ရွာၾကသည္။ တျပည္လံုးတြင္ တေယာက္မွ် မရွိ။ အခက္ေတြ႔ေနၾကသည္။
ထိုအခါ မာတုေပါသက ပိတုေပါသက လုလင္သည္ သေဘၤာထက္ကေန၍ အို-အခ်င္းတို႔၊ ငါသည္ အမိအဖတို႔ကို နတ္သိၾကားကဲ့သို႔ ယူမွတ္၍ ရိုေသစြာ လုပ္ေကၽြးသူတည္း-ဟု လွမ္းေအာ္ေျပာသည္။
မွဴးမတ္တို႔လည္း မင္းႀကီးအား ထိုအေၾကာင္းကို ေလွ်ာက္ထားသည္။ ထိုအခါ မင္းႀကီးက-ထိုသူကိုေခၚ၍ သစၥာဆိုေစေလာ့-ဟူ၍ မိန္႔ေတာ္မူလိုက္သည္။
မွဴးမတ္တို႔သည္ လုလင္ထံသြား၍ သူတို႔၏ဒုကၡကို ေျပာျပၾကသည္။ ထိုဒုကၡမွ လြတ္ေျမာက္ေအာင္ သစၥာဆိုပါရန္လည္း ပန္ၾကားၾကသည္။
ထိုအခါ မာတုေပါသက ပိတုေပါသက လုလင္လည္း သေဘၤာဦးသို႔တက္ျပီးလွ်င္ -ငါသည္ လူလားေျမာက္ကာ သိျမင္လိမၼာသည္မွစ၍ အမိအဖႏွစ္ပါးတို႔၏ ေက်းဇူးကို ေအာက္ေမ့ဆင္ျခင္ခဲ့သည္။ ၾကည္ညိဳျမတ္ႏိုးမဆံုး ရွိခဲ့သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ အမိအဖႏွစ္ပါးတို႔ကို မငတ္မမြတ္၊ မႏြမ္းနယ္ေစရန္ အိမ္ဦးနတ္ကဲ့သို႔၄င္း၊ သိၾကားမင္း၊ ျဗဟၼာမင္းကဲ့သို႔၄င္း၊ အမွတ္ထား၍ ရိုေသစြာ လုပ္ေကၽြးေမြးျမဴသူ မွန္ပါသည္။ ဤသစၥာအတိုင္း မွန္ပါက ဤသဲမိုးသည္ ခ်က္ခ်င္းရပ္ပါေစသတည္း။ ဤသဲမိုး ရပ္သျဖင့္ ျပည္သူျပည္သား၊ မင္း၊ မွဴးမတ္၊ ပုဏၰား၊ သူေဌး၊ သူၾကြယ္၊ ကုန္သည္၊ လယ္လုပ္မွစ၍ သတၱ၀ါအားလံုး ခ်မ္းသာၾကပါေစသတည္း-ဟူ၍ သစၥာျပဳသည္။
ထိုသို႔ သစၥာျပဳေသာ ခဏမွာပင္ သဲမိုးသည္ ရပ္ေလ၏။ အားလံုး ခ်မ္းသာရာ ရၾကေလသည္။
ထိုအခါ မင္းႏွင့္တကြ မွဴးမတ္၊ ပုဏၰား၊ သူေဌး၊ သူၾကြယ္၊ ကုန္သည္၊ လယ္လုပ္မွစ၍ ျပည္သူျပည္သားတို႔သည္ လုလင္အား မ်ားျပားလွစြာေသာ ပစၥည္းဥစၥာတို႔ျဖင့္ ပူေဇာ္ၾကသည္။ လုလင္သည္ ထိုပစၥည္းတို႔ကို သေဘၤာငါးစင္းျဖင့္တင္၍ အိမ္သို႔ျပန္ခဲ့သည္။ ေရာက္ေသာ္ အမိအဖတို႔အား အက်ိဳးအေၾကာင္းေျပာျပကာ ရရွိေသာပစၥည္းမ်ားျဖင့္ ပူေဇာ္ေလသည္။ သူတို႔ ၃-ဦးသည္ ဒါနေကာင္းမႈ စသည္မ်ားကို ျပဳ၍ ခ်မ္းေျမ႔စြာ ေနထိုင္သြားၾကသည္။ စုေတေသာအခါ နတ္ျပည္သို႔ လားၾကေလသတည္း။
အကိုး။ ။ မဂၤလာသာရ ဒီပနီက်မ္းမူေဟာင္း (၁၉၂၀-ျပည့္ႏွစ္)
( မင္းယုေ၀)
(ျမတ္မဂၤလာ ၂၀၀၂-ခု ဇြန္လ)
တနည္းအားျဖင့္-ႀကီးပြားျခင္း၏ အေၾကာင္းရင္းတရပ္ျဖစ္သည္။
လြန္ေလျပီးေသာအခါ ဗာရာဏသီျပည္၌ လုလင္ပ်ိဳတေယာက္ ရွိသည္။ သူသည္ အမိအဖတို႔ကို လြန္စြာခ်စ္ျမတ္ႏိုး၏။ နတ္သိၾကားကဲ့သို႔ အမွတ္ျပဳ၍ ရိုေသစြာလုပ္ေကၽြး၏။ ျပဳစုေစာင့္ေရွာက္၏။ ထို႔ေၾကာင့္ ထိုလုလင္သည္ မာတုေပါသက ပိတုေပါသက-ဟူ၍ အမည္တြင္ေလသည္။
တေန႔ေသာအခါ ထိုလုလင္သည္ အမိအဖတို႔ကို ခ်မ္းသာစြာထားႏိုင္ရန္ အခေၾကးေငြရလို၍ သေဘၤာျဖင့္ စြန္႔စားလိုက္ပါေလသည္။ ထိုသေဘၤာသည္ သီဟိုဠ္ကၽြန္း (သီရိလကၤာ)သို႔ ဆိုက္ကပ္သည္။ ထိုအခ်ိန္မွာ သီဟိုဠ္ကၽြန္း၌ သဲမိုးတို႔ အဆက္မျပတ္ရြာကာ လူအမ်ား အတိဒုကၡေရာက္ေနၾကသည္။ လယ္ယာစိုက္ခင္းမ်ား ပ်က္စီးၾကသည္။
သီဟိုဠ္ (သီရိလကၤာ) မင္းလည္း သဲမိုးရြာေသာကပ္မွ လြတ္ေျမာက္ရန္ မည္သို႔ျပဳရမည္ကို သမားျဖဴ၊ သမားညိဳတို႔ကိုေခၚ၍ ေမးျမန္းသည္။ သမားျဖဴ သမားညိဳတို႔က -အရွင္မင္းႀကီး ဤသဲမိုးရြာေသာကပ္သည္ အလြန္ထူးျခားေသာ သစၥာကို ျပဳလွ်င္ ေပ်ာက္ပါလိမ့္မည္-ဟူ၍ ေလွ်ာက္တင္ၾကသည္။
အဘယ္သစၥာကို အဘယ္သူအား ျပဳေစရမည္နည္း-ဟူ၍ မင္းက ေမးျမန္း၏။
အရွင္မင္းႀကီး၊ အမိအဖတို႔ကို နတ္သိၾကားကဲ့သို႔ ယူမွတ္၍ လုပ္ေကၽြးေသာသူကို သစၥာျပဳေစရပါမည္-ဟူ၍ သမားျဖဴ၊ သမားညိဳတို႔ကို ေလွ်ာက္၏။
မင္းကလည္း-အမိအဖတို႔ကို နတ္သိၾကားကဲ့သို႔ ယူမွတ္၍ ရိုေသစြာ လုပ္ေကၽြးသူကို မ်ားစြာဆုလာဘ္ေပးမည္။ ေမာင္းခတ္၍ ရွာေလ-ဟူ၍ အမိန္႔ေတာ္ရွိ၏။
မွဴးမတ္တို႔လည္း ေမာင္းေၾကးနင္းခတ္၍ ရွာၾကသည္။ တျပည္လံုးတြင္ တေယာက္မွ် မရွိ။ အခက္ေတြ႔ေနၾကသည္။
ထိုအခါ မာတုေပါသက ပိတုေပါသက လုလင္သည္ သေဘၤာထက္ကေန၍ အို-အခ်င္းတို႔၊ ငါသည္ အမိအဖတို႔ကို နတ္သိၾကားကဲ့သို႔ ယူမွတ္၍ ရိုေသစြာ လုပ္ေကၽြးသူတည္း-ဟု လွမ္းေအာ္ေျပာသည္။
မွဴးမတ္တို႔လည္း မင္းႀကီးအား ထိုအေၾကာင္းကို ေလွ်ာက္ထားသည္။ ထိုအခါ မင္းႀကီးက-ထိုသူကိုေခၚ၍ သစၥာဆိုေစေလာ့-ဟူ၍ မိန္႔ေတာ္မူလိုက္သည္။
မွဴးမတ္တို႔သည္ လုလင္ထံသြား၍ သူတို႔၏ဒုကၡကို ေျပာျပၾကသည္။ ထိုဒုကၡမွ လြတ္ေျမာက္ေအာင္ သစၥာဆိုပါရန္လည္း ပန္ၾကားၾကသည္။
ထိုအခါ မာတုေပါသက ပိတုေပါသက လုလင္လည္း သေဘၤာဦးသို႔တက္ျပီးလွ်င္ -ငါသည္ လူလားေျမာက္ကာ သိျမင္လိမၼာသည္မွစ၍ အမိအဖႏွစ္ပါးတို႔၏ ေက်းဇူးကို ေအာက္ေမ့ဆင္ျခင္ခဲ့သည္။ ၾကည္ညိဳျမတ္ႏိုးမဆံုး ရွိခဲ့သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ အမိအဖႏွစ္ပါးတို႔ကို မငတ္မမြတ္၊ မႏြမ္းနယ္ေစရန္ အိမ္ဦးနတ္ကဲ့သို႔၄င္း၊ သိၾကားမင္း၊ ျဗဟၼာမင္းကဲ့သို႔၄င္း၊ အမွတ္ထား၍ ရိုေသစြာ လုပ္ေကၽြးေမြးျမဴသူ မွန္ပါသည္။ ဤသစၥာအတိုင္း မွန္ပါက ဤသဲမိုးသည္ ခ်က္ခ်င္းရပ္ပါေစသတည္း။ ဤသဲမိုး ရပ္သျဖင့္ ျပည္သူျပည္သား၊ မင္း၊ မွဴးမတ္၊ ပုဏၰား၊ သူေဌး၊ သူၾကြယ္၊ ကုန္သည္၊ လယ္လုပ္မွစ၍ သတၱ၀ါအားလံုး ခ်မ္းသာၾကပါေစသတည္း-ဟူ၍ သစၥာျပဳသည္။
ထိုသို႔ သစၥာျပဳေသာ ခဏမွာပင္ သဲမိုးသည္ ရပ္ေလ၏။ အားလံုး ခ်မ္းသာရာ ရၾကေလသည္။
ထိုအခါ မင္းႏွင့္တကြ မွဴးမတ္၊ ပုဏၰား၊ သူေဌး၊ သူၾကြယ္၊ ကုန္သည္၊ လယ္လုပ္မွစ၍ ျပည္သူျပည္သားတို႔သည္ လုလင္အား မ်ားျပားလွစြာေသာ ပစၥည္းဥစၥာတို႔ျဖင့္ ပူေဇာ္ၾကသည္။ လုလင္သည္ ထိုပစၥည္းတို႔ကို သေဘၤာငါးစင္းျဖင့္တင္၍ အိမ္သို႔ျပန္ခဲ့သည္။ ေရာက္ေသာ္ အမိအဖတို႔အား အက်ိဳးအေၾကာင္းေျပာျပကာ ရရွိေသာပစၥည္းမ်ားျဖင့္ ပူေဇာ္ေလသည္။ သူတို႔ ၃-ဦးသည္ ဒါနေကာင္းမႈ စသည္မ်ားကို ျပဳ၍ ခ်မ္းေျမ႔စြာ ေနထိုင္သြားၾကသည္။ စုေတေသာအခါ နတ္ျပည္သို႔ လားၾကေလသတည္း။
အကိုး။ ။ မဂၤလာသာရ ဒီပနီက်မ္းမူေဟာင္း (၁၉၂၀-ျပည့္ႏွစ္)
( မင္းယုေ၀)
(ျမတ္မဂၤလာ ၂၀၀၂-ခု ဇြန္လ)
Labels: ၃၈-ျဖာ မဂၤလာ
ေလျဖတ္ရာမွ ျပန္လည္က်န္းမာလာသူ
ဦးေမာင္ေမာင္ခင္သည္ ျမိတ္ျမိဳ႔ တပ္ျပင္ရပ္ (ဦးဟန္စိန္)+ေဒၚျမၾကည္တို႔၏ သားႀကီး ျဖစ္သည္။ ၁၉၄၈-ခုႏွစ္တြင္ ဖြားျမင္သည္။ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ သမိုင္းဘာသာရပ္ျဖင့္ ဘြဲ႔ရခဲ့သည္။ သူသည္ ေသရြာျပန္ တဦးျဖစ္သည္။ ယခုကဲ့သို႔ အသက္ရွင္ေနျခင္းသည္ ၀ိပႆနာတရား အားထုတ္လာခဲ့ျခင္း၏ အက်ိဳးျဖစ္ေၾကာင္း ေျပာျပသည္။
သူသည္ ၁၉၇၄-ခုႏွစ္တြင္ ဘြဲ႔ရလူငယ္မ်ားကို ဦးေဆာင္ျပီး၊ ျမိတ္ခရိုင္၊ ကၽြန္းစုျမိဳ႔နယ္တြင္ လယ္ယာေျမ ေဖာ္ထုတ္ေရး စီမံကိန္း၌ ၁၀-ႏွစ္ခန္႔ အလုပ္လုပ္ခဲ့သည္။ ၁၉၈၄-ခုႏွစ္တြင္ တာ၀န္မွ အနားယူခဲ့သည္။ ၁၉၉၁-နို၀င္ဘာလတြင္ ဒုလႅဘရဟန္း၀တ္ခဲ့သည္။
ရဟန္း၀တ္စဥ္ ျမိတ္ျမိဳ႔ ကန္ဖ်ားရပ္ မဟာစည္သာသနာ့ရိပ္သာသို႔ သြားျပီး တရားအားထုတ္သည္။ မူလက ၂-ရက္ခန္႔ စမ္းၾကည့္ရာမွ ႏွစ္သက္ျပီး ထို႔ေနာက္ ရက္ ၄၀-အထိ အားထုတ္ျဖစ္သည္။
၁၉၉၁-ခုႏွစ္ ေဖေဖာ္၀ါရီလ ၁၀-ရက္ေန႔တြင္ မက်န္းမမာျဖစ္ျပီး ဖ်ားနာပါသည္။ အဖ်ားေပ်ာက္သြားျပီးေနာက္ ေဖေဖာ္၀ါရီလ ၁၇-ရက္ေန႔တြင္ ရာဦဥတု အလြန္ပူအိုက္ေသာေၾကာင့္ ည ၁၀-နာရီအခ်ိန္၌ ေရခ်ိဳးလိုက္သည္။
ထိုအခ်ိန္ကစ၍ သူ-ေလျဖတ္ျပီး ေမ့ေျမာသြားသည္။ ဆရာ၀န္ ေဒါက္တာ ဂင္လိုက္က ေဆးသြင္း၊ ေဆးထိုး ကုသေပးသည္။ ၄-ရက္ေျမာက္ေန႔တြင္ ျပည္လည္သတိရလာခဲ့သည္။ သူ-ေလျဖတ္ျပီး သတိလစ္ေမ့ေျမာေနစဥ္ လူမည္းႀကီး ေလးဦးက သူ႔ကို လာဆြဲေၾကာင္း ဘုန္းေတာ္ႀကီး ၂-ပါးက သူ႔ကို ျပန္ဆြဲထားေၾကာင္း၊ သူသတိရလာခ်ိန္တြင္ လက္ေမာင္းမ်ား အလြန္နာက်င္ ကိုက္ခဲေနေၾကာင္း ေျပာျပသည္။
သူသည္ ျပန္သတိရလာေသာအခါ အေမႏွင့္ အေဒၚႀကီးမ်ား၏တိုက္တြန္းခ်က္အရ ႀကိဳးစား၍ တရားထိုင္သည္။ အစတြင္ အခ်ိန္အနည္းငယ္သာ ထိုင္ႏိုင္သည္။ ထို႔ေနာက္ အားမေလွ်ာ့ဘဲ ႀကိဳးစားထိုင္ရာ တျဖည္းျဖည္း တိုး၍တိုး၍ ထိုင္ႏိုင္လာသည္။ ထမင္းကို ခြံံ႔ေကၽြးရာမွ ကိုယ္တိုင္ ဇြန္းႏွင့္ စားလို႔ရလာသည္။
၁၉၉၆-ခုႏွစ္၌ ျမိတ္ျမိဳ႔ ကန္ဖ်ားရပ္ မဟာစည္သာသနာ့ရိပ္သာ၊ ျမိတ္ျမိဳ႔ဖြားသုခ မိုးကုတ္၀ိပႆနာ တရားရိပ္သာ၊ ျမိတ္ျမိဳ႔ တပ္ျပင္ရပ္ လွည္းဘီးေက်ာင္း မဟာစည္သာသနာ့ရိပ္သာ၊ ျမိတ္ျမိဳ႔ ေလးကၽြန္းဆီမီး ေစတီေတာ္ႀကီး မိုးကုတ္ဓမၼရိပ္သာတို႔က ဖြင့္လွစ္ခဲ့ေသာ ၁၀-ရက္တရားစခန္းမ်ားတြင္ ၁၁-ႀကိမ္ ၀င္ေရာက္အားထုတ္ခဲ့သည္။
သူသည္ တရားရိပ္သာမ်ားမွ အိမ္သို႔ျပန္ေရာက္ေသာအခါ ဆက္လက္ တရားထိုင္ခဲ့သည္။ ဦးေမာင္ေမာင္ခင္က ၁၉၉၇-ခုႏွစ္ကစျပီး မိမိေနအိမ္မွာ အခ်ိန္ဇယားခ်ျပီး တရားထိုင္ ရႈမွတ္ခဲ့ပါတယ္။
နံနက္ ၄-နာရီမွ နံနက္ ၅-နာရီအထိ။
နံနက္ ၆း၃၀-နာရီမွ နံနက္ ၇း၃၀-နာရီအထိ။
နံနက္ ၁၀-နာရီမွ နံနက္ ၁၁-နာရီအထိ
ည ၁၀-နာရီမွ ၁၂-နာရီအထိ။
တေန႔လွ်င္ ၄-ႀကိမ္ မပ်က္မကြက္ အခ်ိန္မွန္မွန္ တရားထိုင္လာခဲ့ပါသည္။ က်န္အားလပ္ခ်ိန္မ်ားမွာ ဘာသာေရးစာအုပ္မ်ား ဖတ္ရႈေလ့လာရင္း အခ်ိန္ကို ကုန္လြန္ေစခဲ့ပါတယ္။ တရားထိ္ုင္တဲ့ အေလ့အက်င့္မ်ားကို အခ်ိန္ၾကာျမင့္စြာ ေဆာင္ရြက္ခဲ့တဲ့အတြက္ မထိုင္ရမေနႏိုင္သလို ျဖစ္လာပါတယ္။ မိမိစိတ္ကို သန္႔ရွင္းစင္ၾကယ္စြာထားျပီး ၀ိပႆနာအလုပ္ကို တစိုက္မတ္မတ္လုပ္လာလို႔ ထင္ပါတယ္။ စား၊ ၀တ္၊ ေနမႈ၊ ပူပင္ေၾကာင့္ၾကမႈ ကင္းပါတယ္။ ယခု ဒီအေျခအေနအထိ ျပန္လည္ က်န္းမာလာျခင္းဟာ ၀ိပႆနာတရား အားထုတ္ျခင္းရဲ႔ အက်ိဳးျဖစ္တယ္လို႔ ယံုၾကည္ပါတယ္-ဟူ၍ ဖြင့္ဟ ေျပာဆိုေပသည္။
ဤကား ဦးေမာင္ေမာင္ခင္က ေျပာျပေသာ စကားမ်ား ျဖစ္သည္။ ဦးေမာင္ေမာင္သည္ ၁၉၇၀-ျပည့္ႏွစ္ ေက်ာင္းသားဘ၀တြင္ ျမိတ္ ၄-ခရိုင္ အေလးမႏွင့္ ေမာင္ေရြးပြဲ၌ ေရႊျမိတ္ေမာင္-ပထမဆုႏွင့္ အေလးမ ပထမဆု ရရွိခဲ့သူ ျဖစ္သည္။
ရဟန္း၀တ္စဥ္ ျမိတ္ျမိဳ႔ ကန္ဖ်ားရပ္ မဟာစည္သာသနာ့ရိပ္သာသို႔ သြားျပီး တရားအားထုတ္သည္။ မူလက ၂-ရက္ခန္႔ စမ္းၾကည့္ရာမွ ႏွစ္သက္ျပီး ထို႔ေနာက္ ရက္ ၄၀-အထိ အားထုတ္ျဖစ္သည္။
၁၉၉၁-ခုႏွစ္ ေဖေဖာ္၀ါရီလ ၁၀-ရက္ေန႔တြင္ မက်န္းမမာျဖစ္ျပီး ဖ်ားနာပါသည္။ အဖ်ားေပ်ာက္သြားျပီးေနာက္ ေဖေဖာ္၀ါရီလ ၁၇-ရက္ေန႔တြင္ ရာဦဥတု အလြန္ပူအိုက္ေသာေၾကာင့္ ည ၁၀-နာရီအခ်ိန္၌ ေရခ်ိဳးလိုက္သည္။
ထိုအခ်ိန္ကစ၍ သူ-ေလျဖတ္ျပီး ေမ့ေျမာသြားသည္။ ဆရာ၀န္ ေဒါက္တာ ဂင္လိုက္က ေဆးသြင္း၊ ေဆးထိုး ကုသေပးသည္။ ၄-ရက္ေျမာက္ေန႔တြင္ ျပည္လည္သတိရလာခဲ့သည္။ သူ-ေလျဖတ္ျပီး သတိလစ္ေမ့ေျမာေနစဥ္ လူမည္းႀကီး ေလးဦးက သူ႔ကို လာဆြဲေၾကာင္း ဘုန္းေတာ္ႀကီး ၂-ပါးက သူ႔ကို ျပန္ဆြဲထားေၾကာင္း၊ သူသတိရလာခ်ိန္တြင္ လက္ေမာင္းမ်ား အလြန္နာက်င္ ကိုက္ခဲေနေၾကာင္း ေျပာျပသည္။
သူသည္ ျပန္သတိရလာေသာအခါ အေမႏွင့္ အေဒၚႀကီးမ်ား၏တိုက္တြန္းခ်က္အရ ႀကိဳးစား၍ တရားထိုင္သည္။ အစတြင္ အခ်ိန္အနည္းငယ္သာ ထိုင္ႏိုင္သည္။ ထို႔ေနာက္ အားမေလွ်ာ့ဘဲ ႀကိဳးစားထိုင္ရာ တျဖည္းျဖည္း တိုး၍တိုး၍ ထိုင္ႏိုင္လာသည္။ ထမင္းကို ခြံံ႔ေကၽြးရာမွ ကိုယ္တိုင္ ဇြန္းႏွင့္ စားလို႔ရလာသည္။
၁၉၉၆-ခုႏွစ္၌ ျမိတ္ျမိဳ႔ ကန္ဖ်ားရပ္ မဟာစည္သာသနာ့ရိပ္သာ၊ ျမိတ္ျမိဳ႔ဖြားသုခ မိုးကုတ္၀ိပႆနာ တရားရိပ္သာ၊ ျမိတ္ျမိဳ႔ တပ္ျပင္ရပ္ လွည္းဘီးေက်ာင္း မဟာစည္သာသနာ့ရိပ္သာ၊ ျမိတ္ျမိဳ႔ ေလးကၽြန္းဆီမီး ေစတီေတာ္ႀကီး မိုးကုတ္ဓမၼရိပ္သာတို႔က ဖြင့္လွစ္ခဲ့ေသာ ၁၀-ရက္တရားစခန္းမ်ားတြင္ ၁၁-ႀကိမ္ ၀င္ေရာက္အားထုတ္ခဲ့သည္။
သူသည္ တရားရိပ္သာမ်ားမွ အိမ္သို႔ျပန္ေရာက္ေသာအခါ ဆက္လက္ တရားထိုင္ခဲ့သည္။ ဦးေမာင္ေမာင္ခင္က ၁၉၉၇-ခုႏွစ္ကစျပီး မိမိေနအိမ္မွာ အခ်ိန္ဇယားခ်ျပီး တရားထိုင္ ရႈမွတ္ခဲ့ပါတယ္။
နံနက္ ၄-နာရီမွ နံနက္ ၅-နာရီအထိ။
နံနက္ ၆း၃၀-နာရီမွ နံနက္ ၇း၃၀-နာရီအထိ။
နံနက္ ၁၀-နာရီမွ နံနက္ ၁၁-နာရီအထိ
ည ၁၀-နာရီမွ ၁၂-နာရီအထိ။
တေန႔လွ်င္ ၄-ႀကိမ္ မပ်က္မကြက္ အခ်ိန္မွန္မွန္ တရားထိုင္လာခဲ့ပါသည္။ က်န္အားလပ္ခ်ိန္မ်ားမွာ ဘာသာေရးစာအုပ္မ်ား ဖတ္ရႈေလ့လာရင္း အခ်ိန္ကို ကုန္လြန္ေစခဲ့ပါတယ္။ တရားထိ္ုင္တဲ့ အေလ့အက်င့္မ်ားကို အခ်ိန္ၾကာျမင့္စြာ ေဆာင္ရြက္ခဲ့တဲ့အတြက္ မထိုင္ရမေနႏိုင္သလို ျဖစ္လာပါတယ္။ မိမိစိတ္ကို သန္႔ရွင္းစင္ၾကယ္စြာထားျပီး ၀ိပႆနာအလုပ္ကို တစိုက္မတ္မတ္လုပ္လာလို႔ ထင္ပါတယ္။ စား၊ ၀တ္၊ ေနမႈ၊ ပူပင္ေၾကာင့္ၾကမႈ ကင္းပါတယ္။ ယခု ဒီအေျခအေနအထိ ျပန္လည္ က်န္းမာလာျခင္းဟာ ၀ိပႆနာတရား အားထုတ္ျခင္းရဲ႔ အက်ိဳးျဖစ္တယ္လို႔ ယံုၾကည္ပါတယ္-ဟူ၍ ဖြင့္ဟ ေျပာဆိုေပသည္။
ဤကား ဦးေမာင္ေမာင္ခင္က ေျပာျပေသာ စကားမ်ား ျဖစ္သည္။ ဦးေမာင္ေမာင္သည္ ၁၉၇၀-ျပည့္ႏွစ္ ေက်ာင္းသားဘ၀တြင္ ျမိတ္ ၄-ခရိုင္ အေလးမႏွင့္ ေမာင္ေရြးပြဲ၌ ေရႊျမိတ္ေမာင္-ပထမဆုႏွင့္ အေလးမ ပထမဆု ရရွိခဲ့သူ ျဖစ္သည္။
(ၾကံေတာ-ဖိုးေခြး)
( ျမတ္မဂၤလာ ၂၀၀၂-ခု ဇြန္လ)
( ျမတ္မဂၤလာ ၂၀၀၂-ခု ဇြန္လ)
0 comments:
Post a Comment