တေစၧတစ္ေကာင္ကုိယုံအပ္မယုံအပ္
ညၾကီးအခ်ိန္မေတာ္ မိမိ သည္ေနရာကုိ ဘယ္နည္း ဘယ္ပုံေရာက္လာခဲ့သလဲ ကုိေသာ္တာ မေတြးတတ္ ျဖစ္ေနသည္။ ကားလမ္းမၾကီး၏ အလယ္တည့္တည့္မွာ ရပ္ေနတာကုိ သတိထားမိသျဖင့္ လမ္းေဘးသုိ႔ ကမန္းကတန္း ဆင္းလုိက္သည္။ ကားလမ္းမ၏ ေဘး၀ဲယာမွာ လေရာင္ထုိးေနေသာ ကြင္းျပင္ႏွင့္ ခင္တန္းမ်ားကုိ ေတြ႔ရသည္။ ကားလမ္းေဘး တစ္ေလွ်ာက္တြင္မူ ကုကၠိဳလ္ပင္ မည္းမည္းၾကီးမ်ား စီတန္းရပ္ေနၾကသည္။ လူရိပ္လူေယာင္ကုိမူ မျမင္ရ။ ဘယ့္ႏွယ္ေနရာပါလိမ့္။
အုိ...ဘယ္ေနရာပဲ ျဖစ္ျဖစ္။ ေရာက္လာမွေတာ့လည္း ေရာက္ေတာ့တာေပါ့။ ေနရာကေလးကျဖင့္ ေအးကေအး၊ ဆိတ္ကဆိတ္ လွပါဘိသႏွင့္။ ဒီလိုေအးဆိတ္မႈမ်ိဳး ေရႊျမိဳ႔ေတာ္ၾကီးေတြမွာ ရခဲလွပါဘိေတာင္း။ ကေလာ္တုိင္းမထြက္ေသာ ကဗ်ာဥာဏ္အာေဘာ္ကုိ သြားတုိက္ေဆး ညွစ္သလုိ အတင္းကာေရာ ညွစ္ထုတ္ရလွ်င္ ေကာင္းမည္ဟု အေတြးေပၚမိသျဖင့္ ကုကၠိဳလ္ပင္ၾကီးကုိ မွီကာ ကားလမ္းမကုိ ေက်ာေပး၊ ခင္တန္းဘက္ မ်က္ႏွာမူလ်က္ ထုိင္ခ်လုိက္သည္။ ညဥ့္ေလအဟပ္မွာ ျဖန္းကနဲ ၾကက္သီးထသြားေသာ ကုိယ္ကုိပမာမခန္႔ျပဳျပီး ေတာျမိဳင္စြန္းက လြမ္းေအာင္ဖန္ေနပုံကုိ ေသေသခ်ာခ်ာ ၾကည့္မိသည္။
"ငါ့ေနရာမွာ ဗီသုိဗင္ဆုိလွ်င္ ဒီေနရာမွာ ထုိင္ေနရုံႏွင့္ ေတာၾကီးေဟ၀န္ ေတးသြားတစ္ပုဒ္ေလာက္ စပ္မိမွာအေသအခ်ာ" ဟု ေတြးေနမိသည္။ "ငါကေတာ့ ဗီသုိဗင့္ မြန္းလုိက္နဲ႔ တေယာအစုတ္ေလးနဲ႔ အရူးထရုံပဲ တတ္ႏုိင္ခဲ့တယ္။ ဒါနဲ႔ ကေနာင္မင္းဖ်ာ့ထိပ္ထား လႈိင္ထိပ္ေခါင္တင္ မင္းသမီးကေလးကေတာ့... စိန္ျခဴးၾကာေညာင္ လေရာင္လင္းပါလုိ႔ မွန္ေရႊကူျပတင္းရယ္က မယ္ခုေမွ်ာ္... လုိ႔ ဆုိခဲ့ဖူးတာပဲ။ သဥၥာလီ ေမြ႔ရာနန္းေပၚမွာ စံပယ္ရင္း မွန္ျပတင္းကေနတစ္ဆင့္ သူ႔မွာ လေရာင္ကုိ ျမင္ရတယ္ ဆုိကပဲ။ ငါကေတာ့ ေဟာဒီေတာစပ္ေဘးက သဘာ၀က်တဲ့ နက္ခ်ရယ္ ေျမၾကီးေပၚကေန လေရာင္ကုိ တည့္တည့္ထင္းထင္း ျမင္ရတယ္။ ငါအသုံးမက်လုိ႔သာ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ မျဖစ္ရင္ရွိမယ္။ ဒီအလွ ဒီအပကုိ ျမင္လုိက္ရလုိ႔ကေတာ့ နတ္သွ်င္ေနာင္ဆုိ ရတုတစ္ပုဒ္ေလာက္ အသာအယာထြက္တယ္။ လႈိင္ထိပ္ေခါင္တင္ဆုိ ေဘာလယ္တစ္ပုဒ္ေလာက္ အသာကေလးရႏုိင္တယ္ " ေလွ်ာက္စဥ္းစားေနမိသည္။
ဒီတုန္း "အုိ ကဗ်ာဆရာၾကီး၊ ကဗ်ာေမွာ္ ဖမ္းေနသလားရွင့္" ဟူေသာ သာယာညင္းေပ်ာင္း ေစာင္းႏွင့္တူသည့္ အသံကုိ ေနာက္ေက်ာနားကပ္လ်က္ ရုတ္တရက္ ၾကားရသျဖင့္ ကုိေသာ္တာ လွည့္ၾကည့္လုိက္သည္။ ဆံပင္ရွည္ဖားလ်ားခ်ထားေသာ နန္း၀တ္နန္းစားႏွင့္ အမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္ကုိ ျမင္ရသည္။
"အလုိ... အမိက က်ဳပ္ကုိ ဘယ္လုိေခၚလုိက္သလဲ"
"အုိ..ကဗ်ာဆရာၾကီးလုိ႔ ေခၚလုိက္တယ္ေလ၊ ဘာလဲ မၾကိဳက္ဘူးလား၊ ဒါျဖင့္ အုိဘယ့္..အေမာင္ကဗ်ာဆရာငဲ့ လုိ႔ ေခၚရမလား။ ႏုိ႔မဟုတ္ အလုိ .. ကုိကုိကဗ်ာဆရာ လုိ႔ ေခၚရမွာလား " ဟု အမ်ိဳးသမီးက ခနဲ႔တဲ့တဲ့ ေျဖ၏။
"ေနစမ္းပါဦး၊ ခင္ဗ်ားက က်ဳပ္ကုိ ကဗ်ာဆရာမွန္း ဘယ္လုိသိသလဲ"
"ေျမြေျမြခ်င္း ေျချမင္တယ္ဆုိတာ ရွင္ၾကားဖူးလား"
"ၾကားဖူးတာေပါ့၊ ေၾသာ္ ခင္ဗ်ားကလည္း ကဗ်ာဆရာပဲလား၊ ကေလာင္နာမည္က ဘယ္လုိေခၚလဲ"
"ကဗ်ာဆရာေတာ့ မဟုတ္ပါဘူးရွင္ရယ္၊ သီခ်င္းသည္ေလးပါ။ မႏၲေလးနန္းတြင္းက အညၾတ နန္းတြင္း သီခ်င္းသည္ေလး ေတြထဲက တစ္ဦးေပါ့၊ ရွင္အခုနကေတြးေနတဲ့ စိန္ျခဴးၾကာေညာင္ ေဘာလယ္ တုိ႔ဘာတုိ႔ကုိ ကၽြန္မတုိ႔ ဆုိလာတီးလာခဲ့တာေပါ့။ လႈိင္ထိပ္ေခါင္တင္မင္းသမီးတုိ႔ ေဒ၀ကၠႏၵာေမာင္ေမာင္ၾကီးတုိ႔ဟာ ကၽြန္မရဲ႔ ေက်းဇူးရွင္ ဆရာသခင္ေတြပါပဲဲ"
"ဆရာေတြကလည္း အခန္႔စားေတြပါလား။ ဒါနဲ႔ ခင္ဗ်ားက က်ဳပ္ရဲ႔အေတြးကုိပါ ဖတ္တတ္သလား"
"ဖတ္တတ္တာေပါ့ရွင့္၊ တေစၧဆုိတာ လူ႔အေတြးကုိ ဖတ္တတ္ရတယ္၊ ဒါနဲ႔ ကၽြန္မလည္း ရပ္ေနရတာ ေညာင္းလွျပီရွင္၊ ထုိင္ဖုိ႔ျပဳဖုိ႔ ဖိတ္မႏၲက ျပဳပါဦးေတာ့။"
"အဲေလ၊ ဟုတ္ပါရဲ႔ ထုိင္ပါဗ်ာ.. ထုိင္ပါ..။ အဲ ထုိင္ေတာ္မူပါ။ ဒါေပမဲ့ အမ်ိဳးသမီး၊ အဲ.. ထိပ္ထား..အဲ ထားပါေလ။ ထိပ္ထားဘုရား... က်ဳပ္... အဲ ကၽြန္ေတာ္မ်ိဳး တစ္ခုေလာက္ေျပာမယ္...ထိပ္ထားက တေစၧပဲျဖစ္ျဖစ္ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ညၾကီးမင္းၾကီး ဒီလုိအခ်ိန္မေတာ္မွာ တစ္ေယာက္တည္း အျပင္ထြက္ဖုိ႔ မသင့္ဘူးလုိ႔ ကၽြန္ေတာ္မ်ိဳး သံေတာ္ဦးတင္ခ်င္တယ္"
"ဘာလဲ ရွင္တုိ႔က ဘုိးေတာ္မင္းၾတားၾကီး လက္ထက္က စည္းကမ္းကလနားေတြနဲ႔ ကၽြန္မတုိ႔ အမ်ိဳးသမီးထုၾကီးကုိ ခ်ဳပ္ေနွာင္ဖုိ႔ ၾကိဳးစားေနတုန္းလား။"
"မဟုတ္ရေၾကာင္းပါဗ်ာ။ ခင္ဗ်ားကုိ အဲ ထိပ္ထားကုိ စိတ္ပူလုိ႔ပါ၊ ေနာက္ျပီး အဲဒီ ထီးသုံးနန္းသုံးေတြ က်ဳပ္ အဲေလ... ကၽြန္ေတာ္မ်ိဳး သိပ္မသုံးတတ္ဘူး ဗ်ာ့၊ အဲေလ ဖ်ာ့၊ မွားတာပါရင္လည္း ခြင့္လႊတ္ေတာ္မူ"
"ထားပါရွင္ အဲဒီအသုံးအႏႈန္းေတြ၊ ကၽြန္မလည္း တေစၧဘ၀ေရာက္တာၾကာလုိ႔ ဒီအသုံးအႏႈန္းေတြလည္း ေမ့သေလာက္ ျဖစ္ကုန္ပါျပီ။ တေစၧေလာကမွာက်ေတာ့ တယ္လည္း အသုံးမက်လွပါဘူး။ ေခၚတတ္သလုိ ရုိးရုိးသာ ေခၚေ၀ၚသုံးစြဲစမ္းပါ။ ဒါနဲ႔ ကၽြန္မမွာ အေဖာ္ေတြပါပါတယ္ရွင့္၊ ရွင္မျမင္ရလုိ႔ပါ၊ ရွင့္ကုိ ျမင္ခြင့္မျပဳထားလုိ႔ပါ။"
"ေၾသာ္ ဒီလုိလား၊ ဒါနဲ႔ အမိက ဘယ့္ႏွယ္ဘယ့္ပုံ တေစၧဘ၀ ေရာက္လာတာလဲလင္းပါဦး။ အဲ..အဲ က်ဳပ္ဘက္ သိပ္မကပ္နဲ႔ေလ။ ေယာက်ာ္းနဲ႔ မိန္းမဆုိတာ ဆိတ္ကြယ္ရာအရပ္မွာ ႏွစ္ေတာင့္ထြာထက္ ပုိကပ္လုိ႔ မသင့္ေတာ္ဘူးဗ်။ သတိထားမွေပါ့"
"မုိးကမလုံ ေခါင္ကလုံေနပါေပါ့လား။ ခစ္ခစ္ခစ္..။ ရွင္မၾကားရမွာ စုိးလုိ႔ပါ။ ကဲပါရွင္ မကပ္ေတာ့ပါဘူး။ ကၽြန္မတေစၧျဖစ္ပုံကုိ သိခ်င္တယ္ဟုတ္လား။ ခက္ေတာ့ ေနပါ့။ ဒီေခတ္ထဲမွာ တေစၧျဖစ္တာ မဆန္းေတာ့ဘူးရွင့္။ ရွင္သိရဲ႔လား။ ဒီလုိပဲ သူသူကုိယ္ကုိယ္ ျဖစ္ေနၾကတာ။"
"ကုသုိလ္ေကာင္းမႈေလး ဘာေလး မျပဳခဲ့ဘူးလား။"
"ျပဳေတာ့ ျပဳတာေပါ့ရွင္။ ကုသုိလ္တစ္ပဲ ငရဲတစ္ပိႆာဆုိတာမ်ိဳးကလည္း အရွိသားမလား။ ကဲ ဒါက ထားပါ။ ကၽြန္မက ခု ကၽြတ္ေတာ့ လြတ္ေတာ့မွာပါ။ အခုက ရွင့္ဆီမွာ စုံစမ္းစရာရွိလုိ႔။"
"စုံစမ္းစရာ ဟုတ္လား၊ ေျပာပါဦး"
"ဒီလုိရွင္၊ ကၽြန္မနဲ႔ ကၽြန္မရဲ႔ အေခၽြအရံေတြမွာ ပစၥည္းေလးဘာေလး ရွိတယ္။ ပစၥည္းေလးဘာေလးဆုိတာက လူ႔ဘ၀တုန္းက ပိုင္ဆုိင္ခဲ့တဲ့ ေရႊေလးေငြေလးေတြေပါ့။ အဲဒါေတြကုိ ဘယ္သူမွမသိေအာင္ ျမွဳပ္ထားႏွံထားခဲ့တာ။ အဲဒီပစၥည္းဥစၥာေတြဟာ အခုေတာ့ ကၽြန္မတုိ႔အတြက္ ဘာမွ အသုံးမက်ေတာ့ဘူး။ ဥပါဒါန္စြဲစရာေတြ ဒုကၡေရာက္စရာေတြပဲ ျဖစ္ေနတယ္။ ဒီေတာ့ အဲဒီပစၥည္းဥစၥာေတြကုိ ယုံၾကည္စိတ္ခ်ရတဲ့ လူသားတစ္ဦးဦးကုိ တူးေဖာ္ခုိင္းျပီး အလွဴဒါန ကုသုိလ္ေကာင္းမႈ ျပဳခ်င္တယ္။ ဒီေတာ့ ရွင့္ဆီက စုံစမ္းခ်င္တာက ျမန္မာျပည္မွာ ဘယ္လုိကုသုိလ္ေကာင္းမႈေတြ ျပဳရင္သင့္မလဲ၊ ဘယ္လုိပုဂၢိဳလ္မ်ိဳးကုိ ေရြးခ်ယ္ လွဴဒါန္းသင့္သလဲ ဆုိတာေတြပဲ။ ရွင္က စာဆုိတစ္ဦးဆုိေတာ့ ဗဟုသုတ ျပန္႔ျပဴးက်ယ္ျပန္႔လိမ့္မယ္လုိ႔ ကၽြန္မတုိ႔ ယူဆတယ္ေလ"
"အလွဴဒါနေတြျပဳရင္ေတာ့ သံဃာေတာ္ေတြကုိ ရည္မွန္းျပီးျပဳတဲ့ ဒါန၊ လွဴဒါန္းတဲ့အလွဴဟာ ျမတ္တယ္လုိ႔ ၾကားဖူးတာပဲ"
"ဘယ္သံဃာေတြကုိ လွဴဒါန္းရမလဲ ရွင့္"
"အုိသံဃာဆုိမွျဖင့္ ေရြးခ်ယ္စရာလုိေသးလုိ႔လား။ အားလုံးပါသြားမွာေပါ့။"
"ေရြးခ်ယ္စရာ လုိေသးလုိ႔လား ဆုိေတာ့ လုိတာေပါ့ရွင့္။ သံဃာအမ်ားကုိ ရည္မွန္းျပီးလွဴဒါန္းတာဆုိေပမဲ့ အလွဴခံပုဂၢိဳလ္က သီလမရွိတဲ့ အလဇၨီ ပုဂၢိဳလ္ျဖစ္ေနရင္ သာသနာအတြက္ ႏွစ္နည္းႏွစ္ဖုံ ထိခုိက္တယ္။ ပထမတစ္နည္းကေတာ့ သီလမရွိတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ကုိ သီလမရွိလည္း သီလရွိသူမ်ားနည္းတူ ပူေဇာ္ခံရမွာပဲ ဆုိတဲ့အေနအားျဖင့္ အားေပးအားေျမွာက္ ျပဳရာေရာက္တယ္။ ဒုတိယတစ္နည္းနဲ႔ ထိခုိက္ပုံကေတာ့ သီလရွိတဲ့ ရဟန္းသူေတာ္ေကာင္း၊ လူသူေတာ္ေကာင္းဟာ သီလရွိေပမဲ့ သီလမရွိသူေလာက္မွ ပူေဇာ္ျခင္းမခံရဘူး ဆုိတဲ့အေနအားျဖင့္ သီလရွိသူေတြကုိ အားငယ္အားေပ်ာ့ေအာင္ ျပဳရာေရာက္တယ္။ သီလမရွိသူကုိ သီလရွိသူနဲ႔ တန္းတူရည္တူ ပူေဇာ္မယ္၊ ဆက္ဆံမယ္ဆုိရင္ ေလာကၾကီး ဘာျဖစ္သြားမလဲ"
"အလုိ.. ခင္ဗ်ားက တယ္လည္း ထဲထဲ၀င္၀င္ကုိ သိေနပါ့လား။"
"သိဆုိ အခုကၽြန္မကုိ ေစာင့္ေရွာက္ျပီး လုိက္လာၾကတဲ့ ကၽြန္မရဲ႔ အေခၽြအရံေတြထဲမွာ သူတုိ႔လည္း ပါတာကုိး။ သူတုိ႔ကုိး ဆုိတာ လူ႔ဘ၀က လူျဖစ္ခဲ့တဲ့သူေတြေရာ ဘာျဖစ္ခဲ့ ညာျဖစ္ခဲ့တဲ့ သူေတြေရာအစုံပဲ ဆုိပါေတာ့။ အဲ.. သူတုိ႔လည္း ပါေလေတာ့ သူတုိ႔ကမွ တဆင့္ သိရတာပဲ။"
"အဲအဲ ဟုတ္ျပီ မသုဓမၼစာရီ။ ဒီတင္ရပ္... ဒီတင္ရပ္။ ဒါျဖင့္ က်ဳပ္လည္း သိသေလာက္ ေျပာမယ္။ က်ဳပ္ေျပာတာကုိ ခင္ဗ်ားဘာသာ ခ်ဲ႔ထြင္ ေတြးေခၚျပီး ယူေပေတာ့။ က်ဳပ္သာ ခင္ဗ်ားေနရာမွာဆုိရင္ေတာ့ ဦးဆုံးအေနအားျဖင့္ အျပည္ျပည္ဆုိင္ရာ ဗုဒၶတကၠသုိလ္ၾကီးကုိ ေထာက္ပံ့ လွဴဒါန္းမယ္။ သာသနာအတြက္ ေရရွည္အက်ိဳးရွိမဲ့ ဘူမိနက္သန္ ေနရာၾကီး မုိလုိ႔ပဲ။ ေနာက္ျပီးေတာ့ကား ဇီ၀ိတဒါနသံဃာ့ေဆးရုံအတြက္ ပေဒသာပင္ စုိက္ထူးထားမယ္။ ေနာက္ျပီး ပရိယတၱိ စာသင္တုိက္ေတြကုိ လွဴဒါန္းမယ္။ ေနာက္ နာဂစ္မုန္တုိင္း ျပန္လည္ထူေထာင္ေရးကုိ လွဴဒါန္းမယ္။ အမ်ား ျပည္သူေတြအတြက္ မူလတန္း၊ အလယ္တန္း၊ အထက္တန္းနဲ႔ တကၠသုိလ္ပညာေရးအတြက္ ပညာသင္ဆု ပေဒသာပင္ေတြ စုိက္မယ္။ ဇီ၀ိတဒါန ေဆးခန္းေတြ ထူေထာင္မယ္။ မိဘမဲ့ ကေလးေဂဟာေတြ တုိးခ်ဲ႔ျပီးဖြင့္မယ္။ ဘုိးဘြားေတြအတြက္ ဘုိးဘြားရိပ္သာ အသစ္ေတြ တုိးခ်ဲ႔ျပီး ဖြင့္မယ္။ စသည္ျဖင့္ စသည္ျဖင့္ေပါ့..။ ဘ႑ာထိန္းေတြကုိေတာ့ က်ဳပ္မေျပာလုိဘူး။ ခင္ဗ်ား ဘာသာေရြးခ်ယ္ေပါ့။ ခင္ဗ်ားလည္း ပါးရည္နပ္ရည္ရွိတဲ့ တေစၧတစ္ဦးပဲ။ ဟုတ္ျပီလား။ ကုိင္း... ဒီေလာက္ဆုိ ခင္ဗ်ား သေဘာက်ျပီ ထင္တယ္"
"တယ္ေကာင္းတဲ့ အၾကံဥာဏ္ အေတြးအေခၚေပပဲရွင္။ သာဓု၊ သာဓု"
"က်ဳပ္ကလည္း သာဓုေခၚပါတယ္ဗ်ာ... ခင္ဗ်ားအစီအစဥ္ကုိ အျမန္ဆုံးသာ အေကာင္အထည္ေဖာ္ႏုိင္ပါေစ။ ကူညီႏုိင္စရာ ရွိရင္လည္း အသက္စြန္႔ျပီး ကူညီပါ့မယ္။ အကူအညီေတာင္းႏုိင္ပါတယ္။"
"ေကာင္းပါျပီရွင္။ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ ေတာင္းဆုိရမယ္ဆုိရင္ေတာ့ ေတာင္းဆုိခ်င္တာတစ္ခု ရွိေသးတယ္ရွင့္။ ရွင္လုိက္ေလ်ာႏုိင္ပါ့မလား မသိဘူး။"
"ဘာေတာင္းဆုိခ်င္တာလဲ ခင္ဗ်ာ။ ေဟာဟုိက လမင္းၾကီးကုိ တက္ဖမ္းေပးရမွာလား။ ဒါမွမဟုတ္ ေဟာဟုိက ေတာင္တန္းၾကီးကုိ ၾကိဳးနဲ႔ဆြဲျပီး ေခၚလာေပးရမလား။ ေျပာပါ။ ဆုိပါ။ ၾကိဳက္တာေတာင္းဆုိပါ။"
"ဒီလုိပါရွင္။ ကၽြန္မ အစာမစားရတာ သုံးရက္ရွိျပီရွင့္။"
"ဟုတ္ကဲ့။ ကၽြန္ေတာ္ ဘာအကူအညီေပးရမလဲ"
"အဲဒါ... ရွင့္လည္ကုပ္ ေသြးေၾကာေဖာင္းေဖာင္းေလးထဲက ေသြးေတြကုိ ေဟာဒီသြားစြယ္ႏုႏုခၽြန္ခၽြန္ေလးနဲ႔ ထုိးစုိက္ျပီး စုပ္ခ်င္လုိ႔ပါ။"
"ဗ်ာ."
"ေၾသာ္.. မရွင္းဘူးထင္တယ္။ ကၽြန္မ ကုပ္ေသြးစုပ္ခ်င္လုိ႔ပါ ဆုိ"
"ဟာ.. ဘယ္ျဖစ္မလဲ။ က်ဳပ္ေသသြားမွာေပါ့"
"ဟင္ ရွင္ပဲ ခုနကေတာ့ အသက္စြန္႔ျပီး ကူညီမယ္ဆုိ။ မရဘူးရွင္။ မရဘူး။ ကၽြန္မဗုိက္ဆာေနျပီ။"
"ဟာဟာ ဒါက ဒီလုိရွိတယ္ေလ။ အဲ.. အနားမကပ္လာနဲ႔ေနာ္။ က်ဳပ္က ဗမာ့လက္ေ၀ွ႔ကုိ လုိက္စားဖူးတယ္။ ထုိးမိခတ္မိရင္ က်ဳပ္အဆုိးမဆုိနဲ႔။ ဒီလုိေလ။ ခင္ဗ်ားပဲ ခုနေျပာေနျပီးေတာ့။ ခင္ဗ်ားပဲ ကုသုိလ္ ေကာင္းမႈေတြ ျပဳမလုိ႔ဆုိ။ က်ဳပ္က အဲဒါကုိ ကူညီမယ္ေျပာတာ။ ခု ခင္ဗ်ားက ေက်းဇူးရွင္ကုိ ေက်းစြပ္ဖုိ႔ ၾကံစည္ေနျပီ။ လူသားတစ္ေယာက္ကုိ သတ္တာ ပါဏာတိပါတာပဲ ဆုိတာ ခင္ဗ်ား နားလည္ရဲ႔လား"
"မသိဘူးမသိဘူး။ နားမလည္ဘူး။ ခု ကၽြန္မ ဗုိက္ဆာတာပဲ သိတယ္။ ဖယ္ပါ အဲဒီလက္ၾကီး"
"ကုသုိလ္ျပဳမလုိ႔ဆုိ.. ေကာင္းမႈျပဳမလုိ႔ဆုိ။ ခုသူ႔အသတ္သက္ ေတာ့မလုိ႔လား။"
"အုိ ကုသုိလ္ျပဳတာက ေနာက္။ ဗုိက္ဆာတာက အရင္။ အူမေတာင့္မွ သီလေစာင့္ႏုိင္မယ္တဲ့။ ရွင္မၾကားဖူးဘူးလား"
ေျပာေျပာဆုိဆုိ နန္းတြင္းသူ တေစၧမက ဆတ္ကနဲ လႈပ္ရွားသြားသည္။
"ေဟ့ေဟ့ အနားမကပ္လာနဲ႔ေနာ္။ က်ဳပ္ရန္ျပဳမိမယ္။ အမယ္ေလး.. အား"
တေစၧမက ေလ၏ လ်င္ျမန္ျခင္းမ်ိဳးျဖင့္ ကုိေသာ္တာ၏ လည္ပင္း ညာဘက္အျခမ္း လည္ဇလုပ္၏ ညာဘက္ တစ္လက္မခြဲခန္႔ အကြာေနရာကုိ သူမ၏ သြားစြယ္မ်ားျဖင့္ ထုိးစုိက္ခ်လုိက္သည္။ ကုိေသာ္တာက ဗန္တုိနည္းကုိ သုံး၍ သူမေခါင္းကုိ ခ်ဳပ္ကုိင္ကာ တြန္းထုတ္ရန္ၾကိဳးစားသည္။ မရ။ သြားစြယ္စူးစူးမ်ားက ျမဲျမံစြာ စုိက္ေနသည္။ ကုိေသာ္တာ အသက္ရွဴၾကပ္ခ်င္သလုိ ျဖစ္လာသည္။ သူ႔ခႏၶာကုိယ္က ေသြးေတြ သူ႔လည္ပင္းမွတစ္ဆင့္ ဂလုကနဲ၊ ဂလုကနဲ စီးထြက္ကုန္တာ ခံစားသိရွိေနသည္။ မူးသလုိလုိ ေ၀သလုိလုိ ျဖစ္လာသည္။ ေနာက္ဆုံး ကုိေသာ္တာသည္ သူ၏ ဘယ္ဘက္လက္၀ါးကုိ ျပားလုိက္ျဖန္႔ကာ သူမ၏ ေသြးစုပ္ေနေသာ ပါးစပ္ေနရာကုိ မွန္းဆလ်က္ အားကုန္ ရုိက္ခ်လုိက္သည္။
"ျဖန္း"
"အမယ္ေလး"
.......................
"ဗ်ိဳ႔.. ကုိေသာ္တာ ကုိေသာ္တာ။ ဘာျဖစ္တာလဲဗ်။ တအားအား တအင္းအင္းနဲ႔။"
ေျခာက္ေတာင့္ထုိး လက္ႏွိပ္ဓာတ္မီးေရာင္က ကုိေသာ္တာ့ မ်က္လုံးမ်ားကုိ ခပ္ရဲရဲ ထုိးခြဲလုိက္သည္။ ဆူဆူညံညံ အသံမ်ားေၾကာင့္ ညဥ့္ငွက္တစ္အုပ္ ေ၀ါကနဲ ထျပန္သြားၾကသည္။ ဇရပ္အမုိး၏ ထုပ္တန္းေပၚမွ တြဲေလာင္းခုိေနေသာ လင္းဆြဲတစ္ေကာင္က ဟုိရမ္းဒီရမ္းႏွင့္ ကုိေသာ္တာကုိ ေလွာင္ေျပာင္ေနသည္။
"ဗ်ာ ... ကုိတြတ္။ ခင္ဗ်ား ဘယ္ကေရာက္လာတာလဲ။ အခု.. ကၽြန္ေတာ္ ဘယ္ေရာက္ေနတာလဲ။"
"ခင္ဗ်ားေရာ က်ဳပ္ေရာ..ဘယ္မွ မေရာက္ဘူးေလ။ ညေန ကားပ်က္ကတည္းက ဒီဇရပ္ေပၚမွာပဲ အိပ္ေနၾကတာပဲကုိ။ တန္ေတာ့ ခင္ဗ်ား အိပ္မက္မက္ေနတာနဲ႔ တူတယ္"
ကုိေသာ္တာက ဘယ္ဘက္ လက္ဖ၀ါးကုိ ျဖန္႔ျပီး ဓာတ္မီးအလင္းေရာင္ ေအာက္မွာ ေထာင္ၾကည့္လုိက္သည္။ ကဗ်ာဆရာပီပီ အလုပ္ၾကမ္းမလုပ္ဘဲ အပါးခ်ည္းခုိေနသျဖင့္ ႏူးညံ့နီေထြးေနေသာ အႏွီလက္ဖ၀ါး၏ တနဂၤေႏြျဂဳိလ္ခုံေပၚတြင္ ေသြးသံရဲရဲႏွင့္ လဲေလ်ာင္းေနေသာ ျခင္အေသတစ္ေကာင္ကုိ ေတြ႔လုိက္ရသည္။ သူ႔ေဘးနားမွာေတာ့ အေဖာ္တစ္ဦး မတရား သတ္ျဖတ္ျခင္းခံရသျဖင့္ မေက်မနပ္ ေဒါသထြက္ေနၾကေသာ ျခင္အုပ္စုၾကီးကုိ ျမင္လုိက္ရသည္။
"လားလား.. လက္စသတ္ေတာ့ ခုနက ေျဖာင္းကနဲ ျမည္တဲ့အသံဟာ ကဗ်ာဆရာ.. ဗန္တုိ လက္၀ါးေစာင္းနဲ႔ ျခင္ကုိ ရုိက္ထည့္လုိက္တဲ့အသံကုိး။ ဒါနဲ႔ ကဗ်ာဆရာ။ ခင္ဗ်ား ေျပာေတာ့ ...က်ဳပ္လက္ဖ၀ါးဟာ ကမာၻၾကီးကုိေမတၱာထားမဲ့ လက္ဖ၀ါးေလး ဘာေလး၊ ျငိမ္းခ်မ္းေရးႏွင့္ ႏွလုံးသားမ်ား၏ ဟာမုိနီ ကရုဏာသံပတ္ၾကိဳးေလးကုိ တင္းၾကစုိ႔လား အခ်စ္ရယ္ေလး ... ဘာေလးနဲ႔၊ ခုေတာ့ ႏုိင္ငံေက်ာ္ ျငိမ္းခ်မ္းေရး ပန္းရံဆရာၾကီးက ႏွစ္မီလီမီတာေလာက္ရွိတဲ့ သတၱ၀ါေသးေသးေလးကုိ ေဆာ္ထည့္လုိက္ပုံမ်ား.. ေၾကာက္စရာ လန္႔စရာ...အလုိ.. ခင္ဗ်ား ေတာ္ေတာ္ ရက္စက္တဲ့လူ"
ကုိတြတ္က စသည္။ ကုိေသာ္တာက မခ်ိျပဳံးျပဳံးရင္း ေတြးေနမိသည္။ တေစၧတစ္ေကာင္ကုိ ယုံအပ္သလား။ ဒါမွမဟုတ္ ... မယုံအပ္ဘူးလား။ ေၾသာ္.. ေျခာက္အိပ္မက္။
အုိ...ဘယ္ေနရာပဲ ျဖစ္ျဖစ္။ ေရာက္လာမွေတာ့လည္း ေရာက္ေတာ့တာေပါ့။ ေနရာကေလးကျဖင့္ ေအးကေအး၊ ဆိတ္ကဆိတ္ လွပါဘိသႏွင့္။ ဒီလိုေအးဆိတ္မႈမ်ိဳး ေရႊျမိဳ႔ေတာ္ၾကီးေတြမွာ ရခဲလွပါဘိေတာင္း။ ကေလာ္တုိင္းမထြက္ေသာ ကဗ်ာဥာဏ္အာေဘာ္ကုိ သြားတုိက္ေဆး ညွစ္သလုိ အတင္းကာေရာ ညွစ္ထုတ္ရလွ်င္ ေကာင္းမည္ဟု အေတြးေပၚမိသျဖင့္ ကုကၠိဳလ္ပင္ၾကီးကုိ မွီကာ ကားလမ္းမကုိ ေက်ာေပး၊ ခင္တန္းဘက္ မ်က္ႏွာမူလ်က္ ထုိင္ခ်လုိက္သည္။ ညဥ့္ေလအဟပ္မွာ ျဖန္းကနဲ ၾကက္သီးထသြားေသာ ကုိယ္ကုိပမာမခန္႔ျပဳျပီး ေတာျမိဳင္စြန္းက လြမ္းေအာင္ဖန္ေနပုံကုိ ေသေသခ်ာခ်ာ ၾကည့္မိသည္။
"ငါ့ေနရာမွာ ဗီသုိဗင္ဆုိလွ်င္ ဒီေနရာမွာ ထုိင္ေနရုံႏွင့္ ေတာၾကီးေဟ၀န္ ေတးသြားတစ္ပုဒ္ေလာက္ စပ္မိမွာအေသအခ်ာ" ဟု ေတြးေနမိသည္။ "ငါကေတာ့ ဗီသုိဗင့္ မြန္းလုိက္နဲ႔ တေယာအစုတ္ေလးနဲ႔ အရူးထရုံပဲ တတ္ႏုိင္ခဲ့တယ္။ ဒါနဲ႔ ကေနာင္မင္းဖ်ာ့ထိပ္ထား လႈိင္ထိပ္ေခါင္တင္ မင္းသမီးကေလးကေတာ့... စိန္ျခဴးၾကာေညာင္ လေရာင္လင္းပါလုိ႔ မွန္ေရႊကူျပတင္းရယ္က မယ္ခုေမွ်ာ္... လုိ႔ ဆုိခဲ့ဖူးတာပဲ။ သဥၥာလီ ေမြ႔ရာနန္းေပၚမွာ စံပယ္ရင္း မွန္ျပတင္းကေနတစ္ဆင့္ သူ႔မွာ လေရာင္ကုိ ျမင္ရတယ္ ဆုိကပဲ။ ငါကေတာ့ ေဟာဒီေတာစပ္ေဘးက သဘာ၀က်တဲ့ နက္ခ်ရယ္ ေျမၾကီးေပၚကေန လေရာင္ကုိ တည့္တည့္ထင္းထင္း ျမင္ရတယ္။ ငါအသုံးမက်လုိ႔သာ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ မျဖစ္ရင္ရွိမယ္။ ဒီအလွ ဒီအပကုိ ျမင္လုိက္ရလုိ႔ကေတာ့ နတ္သွ်င္ေနာင္ဆုိ ရတုတစ္ပုဒ္ေလာက္ အသာအယာထြက္တယ္။ လႈိင္ထိပ္ေခါင္တင္ဆုိ ေဘာလယ္တစ္ပုဒ္ေလာက္ အသာကေလးရႏုိင္တယ္ " ေလွ်ာက္စဥ္းစားေနမိသည္။
ဒီတုန္း "အုိ ကဗ်ာဆရာၾကီး၊ ကဗ်ာေမွာ္ ဖမ္းေနသလားရွင့္" ဟူေသာ သာယာညင္းေပ်ာင္း ေစာင္းႏွင့္တူသည့္ အသံကုိ ေနာက္ေက်ာနားကပ္လ်က္ ရုတ္တရက္ ၾကားရသျဖင့္ ကုိေသာ္တာ လွည့္ၾကည့္လုိက္သည္။ ဆံပင္ရွည္ဖားလ်ားခ်ထားေသာ နန္း၀တ္နန္းစားႏွင့္ အမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္ကုိ ျမင္ရသည္။
"အလုိ... အမိက က်ဳပ္ကုိ ဘယ္လုိေခၚလုိက္သလဲ"
"အုိ..ကဗ်ာဆရာၾကီးလုိ႔ ေခၚလုိက္တယ္ေလ၊ ဘာလဲ မၾကိဳက္ဘူးလား၊ ဒါျဖင့္ အုိဘယ့္..အေမာင္ကဗ်ာဆရာငဲ့ လုိ႔ ေခၚရမလား။ ႏုိ႔မဟုတ္ အလုိ .. ကုိကုိကဗ်ာဆရာ လုိ႔ ေခၚရမွာလား " ဟု အမ်ိဳးသမီးက ခနဲ႔တဲ့တဲ့ ေျဖ၏။
"ေနစမ္းပါဦး၊ ခင္ဗ်ားက က်ဳပ္ကုိ ကဗ်ာဆရာမွန္း ဘယ္လုိသိသလဲ"
"ေျမြေျမြခ်င္း ေျချမင္တယ္ဆုိတာ ရွင္ၾကားဖူးလား"
"ၾကားဖူးတာေပါ့၊ ေၾသာ္ ခင္ဗ်ားကလည္း ကဗ်ာဆရာပဲလား၊ ကေလာင္နာမည္က ဘယ္လုိေခၚလဲ"
"ကဗ်ာဆရာေတာ့ မဟုတ္ပါဘူးရွင္ရယ္၊ သီခ်င္းသည္ေလးပါ။ မႏၲေလးနန္းတြင္းက အညၾတ နန္းတြင္း သီခ်င္းသည္ေလး ေတြထဲက တစ္ဦးေပါ့၊ ရွင္အခုနကေတြးေနတဲ့ စိန္ျခဴးၾကာေညာင္ ေဘာလယ္ တုိ႔ဘာတုိ႔ကုိ ကၽြန္မတုိ႔ ဆုိလာတီးလာခဲ့တာေပါ့။ လႈိင္ထိပ္ေခါင္တင္မင္းသမီးတုိ႔ ေဒ၀ကၠႏၵာေမာင္ေမာင္ၾကီးတုိ႔ဟာ ကၽြန္မရဲ႔ ေက်းဇူးရွင္ ဆရာသခင္ေတြပါပဲဲ"
"ဆရာေတြကလည္း အခန္႔စားေတြပါလား။ ဒါနဲ႔ ခင္ဗ်ားက က်ဳပ္ရဲ႔အေတြးကုိပါ ဖတ္တတ္သလား"
"ဖတ္တတ္တာေပါ့ရွင့္၊ တေစၧဆုိတာ လူ႔အေတြးကုိ ဖတ္တတ္ရတယ္၊ ဒါနဲ႔ ကၽြန္မလည္း ရပ္ေနရတာ ေညာင္းလွျပီရွင္၊ ထုိင္ဖုိ႔ျပဳဖုိ႔ ဖိတ္မႏၲက ျပဳပါဦးေတာ့။"
"အဲေလ၊ ဟုတ္ပါရဲ႔ ထုိင္ပါဗ်ာ.. ထုိင္ပါ..။ အဲ ထုိင္ေတာ္မူပါ။ ဒါေပမဲ့ အမ်ိဳးသမီး၊ အဲ.. ထိပ္ထား..အဲ ထားပါေလ။ ထိပ္ထားဘုရား... က်ဳပ္... အဲ ကၽြန္ေတာ္မ်ိဳး တစ္ခုေလာက္ေျပာမယ္...ထိပ္ထားက တေစၧပဲျဖစ္ျဖစ္ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ညၾကီးမင္းၾကီး ဒီလုိအခ်ိန္မေတာ္မွာ တစ္ေယာက္တည္း အျပင္ထြက္ဖုိ႔ မသင့္ဘူးလုိ႔ ကၽြန္ေတာ္မ်ိဳး သံေတာ္ဦးတင္ခ်င္တယ္"
"ဘာလဲ ရွင္တုိ႔က ဘုိးေတာ္မင္းၾတားၾကီး လက္ထက္က စည္းကမ္းကလနားေတြနဲ႔ ကၽြန္မတုိ႔ အမ်ိဳးသမီးထုၾကီးကုိ ခ်ဳပ္ေနွာင္ဖုိ႔ ၾကိဳးစားေနတုန္းလား။"
"မဟုတ္ရေၾကာင္းပါဗ်ာ။ ခင္ဗ်ားကုိ အဲ ထိပ္ထားကုိ စိတ္ပူလုိ႔ပါ၊ ေနာက္ျပီး အဲဒီ ထီးသုံးနန္းသုံးေတြ က်ဳပ္ အဲေလ... ကၽြန္ေတာ္မ်ိဳး သိပ္မသုံးတတ္ဘူး ဗ်ာ့၊ အဲေလ ဖ်ာ့၊ မွားတာပါရင္လည္း ခြင့္လႊတ္ေတာ္မူ"
"ထားပါရွင္ အဲဒီအသုံးအႏႈန္းေတြ၊ ကၽြန္မလည္း တေစၧဘ၀ေရာက္တာၾကာလုိ႔ ဒီအသုံးအႏႈန္းေတြလည္း ေမ့သေလာက္ ျဖစ္ကုန္ပါျပီ။ တေစၧေလာကမွာက်ေတာ့ တယ္လည္း အသုံးမက်လွပါဘူး။ ေခၚတတ္သလုိ ရုိးရုိးသာ ေခၚေ၀ၚသုံးစြဲစမ္းပါ။ ဒါနဲ႔ ကၽြန္မမွာ အေဖာ္ေတြပါပါတယ္ရွင့္၊ ရွင္မျမင္ရလုိ႔ပါ၊ ရွင့္ကုိ ျမင္ခြင့္မျပဳထားလုိ႔ပါ။"
"ေၾသာ္ ဒီလုိလား၊ ဒါနဲ႔ အမိက ဘယ့္ႏွယ္ဘယ့္ပုံ တေစၧဘ၀ ေရာက္လာတာလဲလင္းပါဦး။ အဲ..အဲ က်ဳပ္ဘက္ သိပ္မကပ္နဲ႔ေလ။ ေယာက်ာ္းနဲ႔ မိန္းမဆုိတာ ဆိတ္ကြယ္ရာအရပ္မွာ ႏွစ္ေတာင့္ထြာထက္ ပုိကပ္လုိ႔ မသင့္ေတာ္ဘူးဗ်။ သတိထားမွေပါ့"
"မုိးကမလုံ ေခါင္ကလုံေနပါေပါ့လား။ ခစ္ခစ္ခစ္..။ ရွင္မၾကားရမွာ စုိးလုိ႔ပါ။ ကဲပါရွင္ မကပ္ေတာ့ပါဘူး။ ကၽြန္မတေစၧျဖစ္ပုံကုိ သိခ်င္တယ္ဟုတ္လား။ ခက္ေတာ့ ေနပါ့။ ဒီေခတ္ထဲမွာ တေစၧျဖစ္တာ မဆန္းေတာ့ဘူးရွင့္။ ရွင္သိရဲ႔လား။ ဒီလုိပဲ သူသူကုိယ္ကုိယ္ ျဖစ္ေနၾကတာ။"
"ကုသုိလ္ေကာင္းမႈေလး ဘာေလး မျပဳခဲ့ဘူးလား။"
"ျပဳေတာ့ ျပဳတာေပါ့ရွင္။ ကုသုိလ္တစ္ပဲ ငရဲတစ္ပိႆာဆုိတာမ်ိဳးကလည္း အရွိသားမလား။ ကဲ ဒါက ထားပါ။ ကၽြန္မက ခု ကၽြတ္ေတာ့ လြတ္ေတာ့မွာပါ။ အခုက ရွင့္ဆီမွာ စုံစမ္းစရာရွိလုိ႔။"
"စုံစမ္းစရာ ဟုတ္လား၊ ေျပာပါဦး"
"ဒီလုိရွင္၊ ကၽြန္မနဲ႔ ကၽြန္မရဲ႔ အေခၽြအရံေတြမွာ ပစၥည္းေလးဘာေလး ရွိတယ္။ ပစၥည္းေလးဘာေလးဆုိတာက လူ႔ဘ၀တုန္းက ပိုင္ဆုိင္ခဲ့တဲ့ ေရႊေလးေငြေလးေတြေပါ့။ အဲဒါေတြကုိ ဘယ္သူမွမသိေအာင္ ျမွဳပ္ထားႏွံထားခဲ့တာ။ အဲဒီပစၥည္းဥစၥာေတြဟာ အခုေတာ့ ကၽြန္မတုိ႔အတြက္ ဘာမွ အသုံးမက်ေတာ့ဘူး။ ဥပါဒါန္စြဲစရာေတြ ဒုကၡေရာက္စရာေတြပဲ ျဖစ္ေနတယ္။ ဒီေတာ့ အဲဒီပစၥည္းဥစၥာေတြကုိ ယုံၾကည္စိတ္ခ်ရတဲ့ လူသားတစ္ဦးဦးကုိ တူးေဖာ္ခုိင္းျပီး အလွဴဒါန ကုသုိလ္ေကာင္းမႈ ျပဳခ်င္တယ္။ ဒီေတာ့ ရွင့္ဆီက စုံစမ္းခ်င္တာက ျမန္မာျပည္မွာ ဘယ္လုိကုသုိလ္ေကာင္းမႈေတြ ျပဳရင္သင့္မလဲ၊ ဘယ္လုိပုဂၢိဳလ္မ်ိဳးကုိ ေရြးခ်ယ္ လွဴဒါန္းသင့္သလဲ ဆုိတာေတြပဲ။ ရွင္က စာဆုိတစ္ဦးဆုိေတာ့ ဗဟုသုတ ျပန္႔ျပဴးက်ယ္ျပန္႔လိမ့္မယ္လုိ႔ ကၽြန္မတုိ႔ ယူဆတယ္ေလ"
"အလွဴဒါနေတြျပဳရင္ေတာ့ သံဃာေတာ္ေတြကုိ ရည္မွန္းျပီးျပဳတဲ့ ဒါန၊ လွဴဒါန္းတဲ့အလွဴဟာ ျမတ္တယ္လုိ႔ ၾကားဖူးတာပဲ"
"ဘယ္သံဃာေတြကုိ လွဴဒါန္းရမလဲ ရွင့္"
"အုိသံဃာဆုိမွျဖင့္ ေရြးခ်ယ္စရာလုိေသးလုိ႔လား။ အားလုံးပါသြားမွာေပါ့။"
"ေရြးခ်ယ္စရာ လုိေသးလုိ႔လား ဆုိေတာ့ လုိတာေပါ့ရွင့္။ သံဃာအမ်ားကုိ ရည္မွန္းျပီးလွဴဒါန္းတာဆုိေပမဲ့ အလွဴခံပုဂၢိဳလ္က သီလမရွိတဲ့ အလဇၨီ ပုဂၢိဳလ္ျဖစ္ေနရင္ သာသနာအတြက္ ႏွစ္နည္းႏွစ္ဖုံ ထိခုိက္တယ္။ ပထမတစ္နည္းကေတာ့ သီလမရွိတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ကုိ သီလမရွိလည္း သီလရွိသူမ်ားနည္းတူ ပူေဇာ္ခံရမွာပဲ ဆုိတဲ့အေနအားျဖင့္ အားေပးအားေျမွာက္ ျပဳရာေရာက္တယ္။ ဒုတိယတစ္နည္းနဲ႔ ထိခုိက္ပုံကေတာ့ သီလရွိတဲ့ ရဟန္းသူေတာ္ေကာင္း၊ လူသူေတာ္ေကာင္းဟာ သီလရွိေပမဲ့ သီလမရွိသူေလာက္မွ ပူေဇာ္ျခင္းမခံရဘူး ဆုိတဲ့အေနအားျဖင့္ သီလရွိသူေတြကုိ အားငယ္အားေပ်ာ့ေအာင္ ျပဳရာေရာက္တယ္။ သီလမရွိသူကုိ သီလရွိသူနဲ႔ တန္းတူရည္တူ ပူေဇာ္မယ္၊ ဆက္ဆံမယ္ဆုိရင္ ေလာကၾကီး ဘာျဖစ္သြားမလဲ"
"အလုိ.. ခင္ဗ်ားက တယ္လည္း ထဲထဲ၀င္၀င္ကုိ သိေနပါ့လား။"
"သိဆုိ အခုကၽြန္မကုိ ေစာင့္ေရွာက္ျပီး လုိက္လာၾကတဲ့ ကၽြန္မရဲ႔ အေခၽြအရံေတြထဲမွာ သူတုိ႔လည္း ပါတာကုိး။ သူတုိ႔ကုိး ဆုိတာ လူ႔ဘ၀က လူျဖစ္ခဲ့တဲ့သူေတြေရာ ဘာျဖစ္ခဲ့ ညာျဖစ္ခဲ့တဲ့ သူေတြေရာအစုံပဲ ဆုိပါေတာ့။ အဲ.. သူတုိ႔လည္း ပါေလေတာ့ သူတုိ႔ကမွ တဆင့္ သိရတာပဲ။"
"အဲအဲ ဟုတ္ျပီ မသုဓမၼစာရီ။ ဒီတင္ရပ္... ဒီတင္ရပ္။ ဒါျဖင့္ က်ဳပ္လည္း သိသေလာက္ ေျပာမယ္။ က်ဳပ္ေျပာတာကုိ ခင္ဗ်ားဘာသာ ခ်ဲ႔ထြင္ ေတြးေခၚျပီး ယူေပေတာ့။ က်ဳပ္သာ ခင္ဗ်ားေနရာမွာဆုိရင္ေတာ့ ဦးဆုံးအေနအားျဖင့္ အျပည္ျပည္ဆုိင္ရာ ဗုဒၶတကၠသုိလ္ၾကီးကုိ ေထာက္ပံ့ လွဴဒါန္းမယ္။ သာသနာအတြက္ ေရရွည္အက်ိဳးရွိမဲ့ ဘူမိနက္သန္ ေနရာၾကီး မုိလုိ႔ပဲ။ ေနာက္ျပီးေတာ့ကား ဇီ၀ိတဒါနသံဃာ့ေဆးရုံအတြက္ ပေဒသာပင္ စုိက္ထူးထားမယ္။ ေနာက္ျပီး ပရိယတၱိ စာသင္တုိက္ေတြကုိ လွဴဒါန္းမယ္။ ေနာက္ နာဂစ္မုန္တုိင္း ျပန္လည္ထူေထာင္ေရးကုိ လွဴဒါန္းမယ္။ အမ်ား ျပည္သူေတြအတြက္ မူလတန္း၊ အလယ္တန္း၊ အထက္တန္းနဲ႔ တကၠသုိလ္ပညာေရးအတြက္ ပညာသင္ဆု ပေဒသာပင္ေတြ စုိက္မယ္။ ဇီ၀ိတဒါန ေဆးခန္းေတြ ထူေထာင္မယ္။ မိဘမဲ့ ကေလးေဂဟာေတြ တုိးခ်ဲ႔ျပီးဖြင့္မယ္။ ဘုိးဘြားေတြအတြက္ ဘုိးဘြားရိပ္သာ အသစ္ေတြ တုိးခ်ဲ႔ျပီး ဖြင့္မယ္။ စသည္ျဖင့္ စသည္ျဖင့္ေပါ့..။ ဘ႑ာထိန္းေတြကုိေတာ့ က်ဳပ္မေျပာလုိဘူး။ ခင္ဗ်ား ဘာသာေရြးခ်ယ္ေပါ့။ ခင္ဗ်ားလည္း ပါးရည္နပ္ရည္ရွိတဲ့ တေစၧတစ္ဦးပဲ။ ဟုတ္ျပီလား။ ကုိင္း... ဒီေလာက္ဆုိ ခင္ဗ်ား သေဘာက်ျပီ ထင္တယ္"
"တယ္ေကာင္းတဲ့ အၾကံဥာဏ္ အေတြးအေခၚေပပဲရွင္။ သာဓု၊ သာဓု"
"က်ဳပ္ကလည္း သာဓုေခၚပါတယ္ဗ်ာ... ခင္ဗ်ားအစီအစဥ္ကုိ အျမန္ဆုံးသာ အေကာင္အထည္ေဖာ္ႏုိင္ပါေစ။ ကူညီႏုိင္စရာ ရွိရင္လည္း အသက္စြန္႔ျပီး ကူညီပါ့မယ္။ အကူအညီေတာင္းႏုိင္ပါတယ္။"
"ေကာင္းပါျပီရွင္။ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ ေတာင္းဆုိရမယ္ဆုိရင္ေတာ့ ေတာင္းဆုိခ်င္တာတစ္ခု ရွိေသးတယ္ရွင့္။ ရွင္လုိက္ေလ်ာႏုိင္ပါ့မလား မသိဘူး။"
"ဘာေတာင္းဆုိခ်င္တာလဲ ခင္ဗ်ာ။ ေဟာဟုိက လမင္းၾကီးကုိ တက္ဖမ္းေပးရမွာလား။ ဒါမွမဟုတ္ ေဟာဟုိက ေတာင္တန္းၾကီးကုိ ၾကိဳးနဲ႔ဆြဲျပီး ေခၚလာေပးရမလား။ ေျပာပါ။ ဆုိပါ။ ၾကိဳက္တာေတာင္းဆုိပါ။"
"ဒီလုိပါရွင္။ ကၽြန္မ အစာမစားရတာ သုံးရက္ရွိျပီရွင့္။"
"ဟုတ္ကဲ့။ ကၽြန္ေတာ္ ဘာအကူအညီေပးရမလဲ"
"အဲဒါ... ရွင့္လည္ကုပ္ ေသြးေၾကာေဖာင္းေဖာင္းေလးထဲက ေသြးေတြကုိ ေဟာဒီသြားစြယ္ႏုႏုခၽြန္ခၽြန္ေလးနဲ႔ ထုိးစုိက္ျပီး စုပ္ခ်င္လုိ႔ပါ။"
"ဗ်ာ."
"ေၾသာ္.. မရွင္းဘူးထင္တယ္။ ကၽြန္မ ကုပ္ေသြးစုပ္ခ်င္လုိ႔ပါ ဆုိ"
"ဟာ.. ဘယ္ျဖစ္မလဲ။ က်ဳပ္ေသသြားမွာေပါ့"
"ဟင္ ရွင္ပဲ ခုနကေတာ့ အသက္စြန္႔ျပီး ကူညီမယ္ဆုိ။ မရဘူးရွင္။ မရဘူး။ ကၽြန္မဗုိက္ဆာေနျပီ။"
"ဟာဟာ ဒါက ဒီလုိရွိတယ္ေလ။ အဲ.. အနားမကပ္လာနဲ႔ေနာ္။ က်ဳပ္က ဗမာ့လက္ေ၀ွ႔ကုိ လုိက္စားဖူးတယ္။ ထုိးမိခတ္မိရင္ က်ဳပ္အဆုိးမဆုိနဲ႔။ ဒီလုိေလ။ ခင္ဗ်ားပဲ ခုနေျပာေနျပီးေတာ့။ ခင္ဗ်ားပဲ ကုသုိလ္ ေကာင္းမႈေတြ ျပဳမလုိ႔ဆုိ။ က်ဳပ္က အဲဒါကုိ ကူညီမယ္ေျပာတာ။ ခု ခင္ဗ်ားက ေက်းဇူးရွင္ကုိ ေက်းစြပ္ဖုိ႔ ၾကံစည္ေနျပီ။ လူသားတစ္ေယာက္ကုိ သတ္တာ ပါဏာတိပါတာပဲ ဆုိတာ ခင္ဗ်ား နားလည္ရဲ႔လား"
"မသိဘူးမသိဘူး။ နားမလည္ဘူး။ ခု ကၽြန္မ ဗုိက္ဆာတာပဲ သိတယ္။ ဖယ္ပါ အဲဒီလက္ၾကီး"
"ကုသုိလ္ျပဳမလုိ႔ဆုိ.. ေကာင္းမႈျပဳမလုိ႔ဆုိ။ ခုသူ႔အသတ္သက္ ေတာ့မလုိ႔လား။"
"အုိ ကုသုိလ္ျပဳတာက ေနာက္။ ဗုိက္ဆာတာက အရင္။ အူမေတာင့္မွ သီလေစာင့္ႏုိင္မယ္တဲ့။ ရွင္မၾကားဖူးဘူးလား"
ေျပာေျပာဆုိဆုိ နန္းတြင္းသူ တေစၧမက ဆတ္ကနဲ လႈပ္ရွားသြားသည္။
"ေဟ့ေဟ့ အနားမကပ္လာနဲ႔ေနာ္။ က်ဳပ္ရန္ျပဳမိမယ္။ အမယ္ေလး.. အား"
တေစၧမက ေလ၏ လ်င္ျမန္ျခင္းမ်ိဳးျဖင့္ ကုိေသာ္တာ၏ လည္ပင္း ညာဘက္အျခမ္း လည္ဇလုပ္၏ ညာဘက္ တစ္လက္မခြဲခန္႔ အကြာေနရာကုိ သူမ၏ သြားစြယ္မ်ားျဖင့္ ထုိးစုိက္ခ်လုိက္သည္။ ကုိေသာ္တာက ဗန္တုိနည္းကုိ သုံး၍ သူမေခါင္းကုိ ခ်ဳပ္ကုိင္ကာ တြန္းထုတ္ရန္ၾကိဳးစားသည္။ မရ။ သြားစြယ္စူးစူးမ်ားက ျမဲျမံစြာ စုိက္ေနသည္။ ကုိေသာ္တာ အသက္ရွဴၾကပ္ခ်င္သလုိ ျဖစ္လာသည္။ သူ႔ခႏၶာကုိယ္က ေသြးေတြ သူ႔လည္ပင္းမွတစ္ဆင့္ ဂလုကနဲ၊ ဂလုကနဲ စီးထြက္ကုန္တာ ခံစားသိရွိေနသည္။ မူးသလုိလုိ ေ၀သလုိလုိ ျဖစ္လာသည္။ ေနာက္ဆုံး ကုိေသာ္တာသည္ သူ၏ ဘယ္ဘက္လက္၀ါးကုိ ျပားလုိက္ျဖန္႔ကာ သူမ၏ ေသြးစုပ္ေနေသာ ပါးစပ္ေနရာကုိ မွန္းဆလ်က္ အားကုန္ ရုိက္ခ်လုိက္သည္။
"ျဖန္း"
"အမယ္ေလး"
.......................
"ဗ်ိဳ႔.. ကုိေသာ္တာ ကုိေသာ္တာ။ ဘာျဖစ္တာလဲဗ်။ တအားအား တအင္းအင္းနဲ႔။"
ေျခာက္ေတာင့္ထုိး လက္ႏွိပ္ဓာတ္မီးေရာင္က ကုိေသာ္တာ့ မ်က္လုံးမ်ားကုိ ခပ္ရဲရဲ ထုိးခြဲလုိက္သည္။ ဆူဆူညံညံ အသံမ်ားေၾကာင့္ ညဥ့္ငွက္တစ္အုပ္ ေ၀ါကနဲ ထျပန္သြားၾကသည္။ ဇရပ္အမုိး၏ ထုပ္တန္းေပၚမွ တြဲေလာင္းခုိေနေသာ လင္းဆြဲတစ္ေကာင္က ဟုိရမ္းဒီရမ္းႏွင့္ ကုိေသာ္တာကုိ ေလွာင္ေျပာင္ေနသည္။
"ဗ်ာ ... ကုိတြတ္။ ခင္ဗ်ား ဘယ္ကေရာက္လာတာလဲ။ အခု.. ကၽြန္ေတာ္ ဘယ္ေရာက္ေနတာလဲ။"
"ခင္ဗ်ားေရာ က်ဳပ္ေရာ..ဘယ္မွ မေရာက္ဘူးေလ။ ညေန ကားပ်က္ကတည္းက ဒီဇရပ္ေပၚမွာပဲ အိပ္ေနၾကတာပဲကုိ။ တန္ေတာ့ ခင္ဗ်ား အိပ္မက္မက္ေနတာနဲ႔ တူတယ္"
ကုိေသာ္တာက ဘယ္ဘက္ လက္ဖ၀ါးကုိ ျဖန္႔ျပီး ဓာတ္မီးအလင္းေရာင္ ေအာက္မွာ ေထာင္ၾကည့္လုိက္သည္။ ကဗ်ာဆရာပီပီ အလုပ္ၾကမ္းမလုပ္ဘဲ အပါးခ်ည္းခုိေနသျဖင့္ ႏူးညံ့နီေထြးေနေသာ အႏွီလက္ဖ၀ါး၏ တနဂၤေႏြျဂဳိလ္ခုံေပၚတြင္ ေသြးသံရဲရဲႏွင့္ လဲေလ်ာင္းေနေသာ ျခင္အေသတစ္ေကာင္ကုိ ေတြ႔လုိက္ရသည္။ သူ႔ေဘးနားမွာေတာ့ အေဖာ္တစ္ဦး မတရား သတ္ျဖတ္ျခင္းခံရသျဖင့္ မေက်မနပ္ ေဒါသထြက္ေနၾကေသာ ျခင္အုပ္စုၾကီးကုိ ျမင္လုိက္ရသည္။
"လားလား.. လက္စသတ္ေတာ့ ခုနက ေျဖာင္းကနဲ ျမည္တဲ့အသံဟာ ကဗ်ာဆရာ.. ဗန္တုိ လက္၀ါးေစာင္းနဲ႔ ျခင္ကုိ ရုိက္ထည့္လုိက္တဲ့အသံကုိး။ ဒါနဲ႔ ကဗ်ာဆရာ။ ခင္ဗ်ား ေျပာေတာ့ ...က်ဳပ္လက္ဖ၀ါးဟာ ကမာၻၾကီးကုိေမတၱာထားမဲ့ လက္ဖ၀ါးေလး ဘာေလး၊ ျငိမ္းခ်မ္းေရးႏွင့္ ႏွလုံးသားမ်ား၏ ဟာမုိနီ ကရုဏာသံပတ္ၾကိဳးေလးကုိ တင္းၾကစုိ႔လား အခ်စ္ရယ္ေလး ... ဘာေလးနဲ႔၊ ခုေတာ့ ႏုိင္ငံေက်ာ္ ျငိမ္းခ်မ္းေရး ပန္းရံဆရာၾကီးက ႏွစ္မီလီမီတာေလာက္ရွိတဲ့ သတၱ၀ါေသးေသးေလးကုိ ေဆာ္ထည့္လုိက္ပုံမ်ား.. ေၾကာက္စရာ လန္႔စရာ...အလုိ.. ခင္ဗ်ား ေတာ္ေတာ္ ရက္စက္တဲ့လူ"
ကုိတြတ္က စသည္။ ကုိေသာ္တာက မခ်ိျပဳံးျပဳံးရင္း ေတြးေနမိသည္။ တေစၧတစ္ေကာင္ကုိ ယုံအပ္သလား။ ဒါမွမဟုတ္ ... မယုံအပ္ဘူးလား။ ေၾသာ္.. ေျခာက္အိပ္မက္။
0 comments:
Post a Comment