နီကိုရဲလက္က်န္မ်ား(၂)

ေၾသာ္...လူ႔ျပည္ေလာက၊လူ႔ဘ၀ကား
အိုရနာရေသရဦးမည္
မွန္ေပသည္တည့္။

အိုေစ၊ နာေစ၊ ေသေစဆိုတဲ့ အေရးယူမႈေတြကိုေတာ့ ခႏၶာရလာတဲ့ျပစ္မႈတစ္ခုတည္းနဲ႕ပဲ မလြဲမေရွာင္သာခံေနၾကရဦးမွာပါ။ လူ႕ဘ၀ လူ႕ခႏၶာကို ရၿပီးဆိုမွေတာ့ ခ်ိန္းခ်က္မထားေပမယ့္ ေသျခင္းတရားက ဒကာ နီကိုရဲၾကီးဆီကို ေရာက္လာေတာ့တာပါ။ သူ႕ရဲ႕စ်ာပနမ်က္ရည္ျမစ္ထဲမွာ လြမ္းသူ႕ပန္းေခြေတြလည္း ေမ်ာလို႕ပါပဲ။

သူ႕ကို ခ်စ္တဲ့သူေတြအတြက္ သူ လက္က်န္ေလးေတြ ထားခဲ့တာ ေသခ်ာခဲ့ပါတယ္။

အေကာင္းေတြကို သူတူးေဖာ္စိုက္ပ်ိဳးခဲ့တာ ေသခ်ာခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူ႕ရဲ႕ေကာင္းစေလးေတြကို ရွည္ေအာင္ မထိန္းနိုင္ခဲ့တာေတာ့ သူ႕အတြက္ေရာ၊ သူ႕မိသားစု ။ သူ႕၀န္းက်င္၊ သူ႕နိုုင္ငံ၊ သူ႕ကမၻာအတြက္ ေၾကကြဲစရာပါ။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္

သို႔တၿပီးကား၊ သင္ေသသြားေသာ္
သင္ဖြားေသာေျမ၊ သင္တို႔ေျမသည္
အေျခတိုးျမွင့္ က်န္ေကာင္းသင့္၏။

ဘ၀ကတိုတိုေလးေပမယ့္ အလြမ္းေတြက အရွည္ၾကီး။ သံသရာကို ယုံၾကည္သူေတြအတြက္ေတာ့ တမလြန္ျဖတ္သန္းမႈေတြက အရွည္ၾကီးျဖစ္ေနဦးမွာပါပဲ။ ကံတရားနဲ႕ ကိေလသာေတြကို ၀တ္ဆင္ထားၾကဦးမယ္ဆိုရင္ေပါ့။ ကိုယ့္စြဲလမ္းမႈနဲ႕ကို္ယ္ ေကာင္းကံ ဆိုးကံေတြကို ျပဳျဖစ္ေနၾကဦးမွာပဲမဟုတ္လား။

မေသမီ ဘ၀ျဖစ္တည္မႈေလးမွာ သမုတိ္နဲ႕ ပရမတၳနယ္ကို စည္းရိုးျခားနားလည္ဖို႕ေတာ့ လိုပါလိမ့္မယ္။ ငါ၊ ငါ့မိသားစု၊ ငါ့ရပ္၀န္း၊ ငါ့ေဒသ၊ ငါ့ႏိုင္ငံ၊ ငါ့ကမၻာ ဆိုတဲ့ ငါေတြကို လွပေအာင္ ျခယ္ေရးတတ္ဖို႕ပါ။ သမုတိနယ္ထဲက “ ငါ ” ဆိုတာကို ပရမတၳနယ္ထဲက “ငါ” နဲ႕ မကြဲျပားေတာ့တဲ့အခါ လမ္းေပ်ာက္သြားတတ္ပါတယ္။

“ငါ အစြဲေတြကို ျဖဳတ္ၾက ” ဆိုတဲ့ ငါက ပရမတၳနယ္ထဲက သကၠာယတရားေတြနဲ႕ ပူေလာင္ေနတဲ့ ငါ ပါ။ ျဖတ္ထုတ္စြန္႕ပယ္ပစ္ရမယ့္ သကၠာယ ငါ နဲ႕

၀န္ေဆာင္ထမ္းပိုးရမယ့္ သမုတိနယ္ထဲက ငါ .....။

ဆရာေဇာ္ဂ်ီရဲ႕ “သင္ေသသြားေသာ္” ကဗ်ာက သမုတိနယ္ထဲက “ငါ” ကို ညႊန္းပါတယ္၊ ဆရာေဇာ္ဂ်ီက သူ႕ကိုယ္သူ လက္ညွိးထိုးရင္း

လူမႈေလာကၾကီးထဲက မလြတ္ေျမာက္ေသးသူတိုင္းကိုလည္း

ပုခံုးပုတ္လိုက္ပါတယ္။

“ဘာလုပ္သြားမွာလဲ”တဲ့။ ”သင္ေသသြားေသာ္” တဲ့။

တစ္ခုခုေတာ့ ကမၻာေျမကို ေပးခဲ့ၾကရမယ္ေပါ့။

ေလာကီတာ၀န္ေလးေတြေတာ့ ေၾကခဲ့ၾကရမယ္ေပါ့။

ဒကာ နီကိုရဲၾကီး ဘယ္၀န္ေတြကိုမ်ား ထမ္းခဲ့ပါလိမ့္။

ဆရာေဇာ္ဂ်ီကေတာ့ေခါင္းေလးဆတ္ပနဲ ညိတ္ရင္း ၿပံဳးမိသြားမွာပါ။

သင္၏မ်ိဳးသား၊ စာစကားလည္း
ၾကီးပြားတက္ျမင့္၊ က်န္ေကာင္းသင့္၏။

နီကုိရဲဟာ စာေတြကို တကုတ္ကုတ္ေရးခဲ့ေလသေပါ့။

စာေပအသစ္ေတြကို ဖန္တီးခဲ့ေလသေပါ့။ ဆရာၾကီးေမာင္ထင္တို႕ ကုသတို႕ ဇ၀နတို႕ ေဖာက္ခဲ့တဲ့လမ္းကို ထပ္ေလွ်ာက္ရင္း အေရာက္သြားခဲ့ေလသေပါ့။

သင္ဦးခ်၍ အမွ်ေ၀ရာ
ေစတီသာႏွင့္ သစၥာအေရာင္
ဥာဏ္တန္ေဆာင္လည္း
ေျပာင္လွ်က္၀င္းလွ်က္က်န္ေစသတည္း။
သင္ေသသြားေသာ္

ေၾသာ္...လူ႔ျပည္ေလာက၊လူ႔ဘ၀ကား
အိုရနာရေသရဦးမည္
မွန္ေပသည္တည့္။

သို႔တၿပီးကား၊ သင္ေသသြားေသာ္
သင္ဖြားေသာေျမ၊ သင္တို႔ေျမသည္
အေျခတိုးျမွင့္ က်န္ေကာင္းသင့္၏။

သင္၏မ်ိဳးသား၊ စာစကားလည္း
ၾကီးပြားတက္ျမင့္၊ က်န္ေကာင္းသင့္၏။

သင္ဦးခ်၍ အမွ်ေ၀ရာ
ေစတီသာႏွင့္ သစၥာအေရာင္
ဥာဏ္တန္ေဆာင္လည္း
ေျပာင္လွ်က္၀င္းလွ်က္က်န္ေစသတည္း။

ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ေပါ့ေလ

သူတစ္ကိုယ္တည္းဆိုင္တဲ့စာမ်က္ႏွာေတြကို သူပဲ ေရးသြားပါလိမ့္မယ္။

ပရမတၳနယ္က “ငါ” ကို သူဘယ္လို ကိုင္တြယ္ သံုးသပ္ေလသလဲဆိုတာပါ။