*အရိႏၵမာ သိပါသည္ (သို႔) အခ်စ္ေၾကာင့္ ဒုကၡေရာက္ရသူမ်ား*

ရာဇ၀င္မွာ စာတင္ခဲ့တဲ့ သံုးပြင့္ဆိုင္ အခ်စ္ ဇာတ္လမ္းေလး တစ္ပုဒ္ပါပဲ ဓမၼ ေမာင္ႏွမတို႔…။ စာေရးဆရာ ေမာင္စိန္၀င္း (ပုတီးကုန္း) ေရးတဲ့ ကဗ်ာ တစ္ပုဒ္ပါ..။ ဆရာ ေမာင္စိန္၀င္း (ပုတီးကုန္း) က ဒီကဗ်ာေလးကို အမည္ ေပးထားတာက “အရိႏၵမာ သိပါသည္” တဲ့။ ကၽြန္ေတာ့္ စိတ္ထဲ ေပၚရာ ေပးလိုက္တာက “အခ်စ္ေၾကာင့္ ဒုကၡေရာက္ရ သူမ်ား”။ ဒီလို အခ်စ္ ဇာတ္လမ္းေတြ ေပၚေပါက္ခဲ့ရ တာလည္း အေၾကာင္းမဲ့ေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး..။ အတိတ္ အေၾကာင္းေတြက အေျခခံတာကိုး..။ ဒီလို အေၾကာင္းမဲ့ မဟုတ္လို႔လည္း ကၽြန္ေတာ္ ဒီဇာတ္လမ္းထဲမွာ ဘယ္သူ႔ ဘယ္သူကိုမွ အျပစ္ ဖြဲ႔မေနခ်င္ ေတာ့ပါဘူး…။

ဒါေပမယ့္ ဒီကဗ်ာေလးမွာ စာေရးဆရာ ဦးတည္တာက အလြမ္းသမား အျဖစ္ ၾကြင္းက်န္ရစ္တဲ့ မင္းက်န္စစ္ပါ။ လက္ရံုးရည္ေတြ ဘယ္ေလာက္ပဲ ထက္ျမက္ျမက္၊ ဒီ လက္ရံုးရည္ကိုသံုးၿပီး ရန္သူေတြကို ဘယ္ေလာက္ပဲ ႏိုင္ႏိုင္.. ေဟာ.. ခုလို ႏွလံုးရည္ပိုင္း မွာေတာ့ မင္းက်န္စစ္တို႔ အရွံဳးေပးသြား ရၿပီ..။ ဒါဟာ ဘာ့ေၾကာင့္လဲ ဆိုေတာ့ ဘ၀ အဆက္ဆက္က သေႏၶတည္ ခိုင္ျမဲခဲ့တဲ့ မသိမႈ အ၀ိဇၨာေၾကာင့္ေလ…။ မသိေတာ့ လိုခ်င္၊ လိုခ်င္ေတာ့ စြဲလမ္း၊ စြဲလမ္းေတာ့ လုပ္၊ လုပ္ေတာ့ ရ..၊ ေအာ္ ဘယ္ေတာ့မ်ားမွ ဆံုးပါ့မလဲ..။ ဒီေနရာမွာ ရတာက ဇာတိပါ…။ မသိမႈက အေျခတည္ လိုက္ေတာ့ ေသြဖီလိုက္တဲ့ လမ္းေတြ…။ လမ္းမွားမွန္းမသိ ေလွ်ာက္လာလိုက္တဲ့ မင္းက်န္စစ္… ခုေတာ့ ဘယ္ဇာတိ ေရာက္ေနပါလိမ့္…။

ဒီေနရာမွာ ကၽြန္ေတာ္ကသာ သက္သက္ သာသာေလး လုပ္ေတာ့ ရတယ္လို႔ ေျပာလုိက္တာပါ..။ ေက်းဇူးေတာ္ရွင္ မိုးကုတ္ ဆရာေတာ္ ဘုရားၾကီးကေတာ့ ဒီလို မေျပာပါဘူး…။ မင္းတို႔ကြာတဲ့ မသိေတာ့ လုိခ်င္၊ လိုခ်င္ေတာ့ စြဲလမ္း၊ စြဲလမ္းေတာ့ လုပ္၊ လုပ္ေတာ့ ရ… ဘာရမလဲ… မသိဘဲ လုပ္ခ်င္ရာ လုပ္ေတာ့ အပါယ္ဇာတိပဲ ရမွာေပါ့ကြာတဲ့…။

ကဲ.. ဘယ္လို လုပ္ၾကမလဲ.. အခ်စ္အတြက္ အသက္ပင္ ေသေသ၊ အေရပင္ခန္းခန္း မေမာ မပန္းၾကတဲ့ ပုဂၢိဳလ္မ်ား စဥ္းစားစရာ၊ ဆင္ျခင္စရာ ပါေနာ…။ ဒါကိုမွ သေဘာမက် လက္ေတြ႔မွ ယံုခ်င္တယ္ ဆိုရင္ေတာ့… သြားေပေတာ့..၊ ဖြတ္ထြက္မွ ေတာင္ပို႔မွန္း သိရင္ေတာ့ အဲဒီအခ်ိန္ ကိုယ္က ဒယ္အိုး ေရာက္ေနၿပီေနာ…

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

ကၽြန္ေတာ္ ဒီကဗ်ာေလးကို စကူးတုန္း ကလည္း မသိမႈနဲ႔ ကူးမိတာပါ…။ အခ်စ္ကို ခံစားၿပီး ကူးတာေတာ့ မဟုတ္.. ကဗ်ာကို ခံစားၿပီး ကူးခဲ့တာပါ..။ ဆရာ ေမာင္စိန္၀င္း (ပုတီးကုန္း) ရဲ႕ ကဗ်ာ စပ္နည္းစပ္ဟန္ ကာရန္ ယူပံုေတြကို သေဘာက်လို႔ပါ…။

ဒါေပမယ့္ ခုေတာ့လည္း ဒီကဗ်ာေလးက ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ ခံစားစရာ မျဖစ္ေတာ့ဘဲ.. ဆင္ျခင္စရာ သံေ၀ဂ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ ျဖစ္သြားရၿပီ ေပါ့ေလ…။

*အရိႏၵမာ သိပါသည္*

ျမင္ကတည္းက
ရင္ထဲကစြဲခဲ့တယ္ မဏိစႏၵာ။

ဘုရင့္ဘ႑ာ မေတာ္မတရားနဲ႔
အရွင့္အာဏာ ေစာ္ကားခဲ့သူမို႔
ေဩာ္.. ဓါးထိကာ အေသသတ္ရင္လည္း
ေက်နပ္မွာပါ။

မေလ်ာ္တာ အခက္ၾကံဆမိလို႔
အေနာ္ရထာ မ်က္မာန္ရွမွာလည္း
ခံရမယ္ ေသခ်ာသိေပမယ့္
ေ၀ဒနာရွိသူ ရင္မွာမေအးေလေတာ့
ေသေဘးကိုတဲ့ မျမင္သာ
အၾကင္နာက ႏွစ္ဆင့္ပိုကဲ။

မသင့္ေလ်ာ္တာ ခ်စ္လာခဲ့သူမို႔
အရွင့္ေပၚမွာ သစၥာမဲ့သူလို႔
ကဲ့ရဲ႕ကာ ဆိုခ်င္ဆို
ၿငိဳျငင္လိုက ၿငိဳျငင္လုိက္
ကိုယ့္ထိုက္နဲ႔ ကိုယ့္ၾကမၼာေပါ့။

ဘုရင့္အာဏာ မဖီဆန္ရဲတာေၾကာင့္
လက္လႊဲကာ ေရွ႕ေတာ္ဆက္ရေပမယ့္
ေမြ႔ေပ်ာ္ရက္တယ္ သခင္ထင္သလား
ရင္ခြင္မွာ ဆယ္ေနကဲသလို
အျမဲပူေလာင္လွခ်ည္ရဲ႕
ၾကိဳးေႏွာင္ကာ အရွင္တည္းပါလို႔
ရင္ထဲကို လွံမထိခင္က
ခ်စ္မိသူ အသည္းေၾကြျပဳန္းကာ
(မဏိစႏၵာရယ္….)
ကိုယ္ကေတာ့ အျမဲေသဆံုးခဲ့ၿပီပဲ။ ။


ေမာင္စိန္၀င္း (ပုတီးကုန္း)

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

အားလံုးေသာ ဓမၼမိတ္ေဆြမ်ား မသိမႈတရားကို ဖယ္ရွားႏိုင္ၾကပါေစ။


ေလးစားစြာျဖင့္
ဖိုးသား

7/16/2009, THUR:, 2:42:58 PM

Posted by sonesiyar.blogspot.com at 1:45 PM

trackbacks