ပံုျပင္ ( ၁၈ )
( တရားနာသူ )
ဗုဒၶဘုရားရွင္သည္ တရားေတာ္ကို လြန္စြာျမတ္ႏိုးေတာ္မူသည္။ တရားေတာ္ကို အာရံုျပဳျခင္း၊ ပြားမ်ားေစျခင္း၊ ေဟာၾကားျခင္း၊ နာခံျခင္းတို႔ကို လြန္စြာအေလးျပဳေတာ္မူသည္။
အခါတပါး၌ ရွင္နႏၵမေထရ္သည္ တရားေဟာ၏၊ ဘုရားရွင္္သည္ တညဥ့္လံုး အရုဏ္တက္သည့္တိုင္ ရိုေသေလးျမတ္စြာ တရားနာ၏။
တခါကလည္း ဘုရားရွင္သည္ ေနထိုင္မေကာင္းျဖစ္ရာ ရွင္စုႏၵကို ေခၚေတာ္မူ၍ ေဗာဇၩင္ ၇-ပါးတရားကို ေဟာၾကားေစေတာ္မူသည္။ ရိုေသစြာလည္း နာၾကား၏။ ၀မ္းေျမာက္၀မ္းသာျဖစ္၍ ေနထိုင္မေကာင္းျဖစ္ျခင္းမွ ေပ်ာက္ကင္းသြားေလသည္။
တေန႔သ၌ အ၀ႏၲိတိုင္းမွ ေကာဋိကဏၰေသာဏ ရဟန္းသည္ ဘုရားရွင္ထံ အဖူးအေျမာက္ လာေရာက္သည္။ ထိုရဟန္းသည္ တ၀ါမွ်သာ ရေသးသည္။ သို႔ေသာ္ ဘုရားရွင္က ေလးစားသျဖင့္ မိမိ၏ ဂႏၶကုဋိအတြင္း၌ ေနထိုင္ရန္ ေနရာေပးသည္။ ထို႔ေနာက္ တရားေဟာခိုင္းသည္။
မေထရ္သည္ ေသာဠသအ႒က၀ဂၢိယသုတ္-ကို ေဟာေျပာရာ ဘုရားရွင္သည္ ၀မ္းေျမာက္စြာ သာဓုေခၚသည္။ ဘုရားရွင္၏ သာဓုသံကိုၾကား၍ နတ္ျဗဟၼာတို႔လည္း သာဓုေခၚကုန္၏။ ထိုရဟန္းမိခင္ သူေ႒းမအိမ္၌ေနေသာ အိမ္ေစာင့္နတ္ကလည္း သာဓုေခၚ၏။
မိခင္သူေ႒းမအား သင္တို႔သားက ျမတ္စြာဘုရားကို တရားေဟာေပသည္-ဟူ၍ ကိုယ္ထင္ျပကာ ေျပာျပသည္။ အခ်ိန္တန္၍ မိမိရပ္ထံသို႔ ထိုေသာဏရဟန္း ျပန္ေရာက္ေသာအခါ မိခင္သူေ႒းမသည္ သြားေရာက္ ဖူးေတြ႔သည္။ အက်ိဳးအေၾကာင္း ေလွ်ာက္ထားကာ မိခင္က တရားေဟာရန္ ပန္ၾကားသည္။ သားရဟန္းလည္း မိခင္ကို တရားေဟာသည္။ မိခင္သည္ တရားစကားနာၾကားခိုက္ အေစခံကၽြန္မ ေျပးလာသည္။
အိမ္၌ ခိုးသား ၉၀၀-ေရာက္လာ၍ ေရႊတိုက္၊ ေငြတိုက္တို႔ကို ေဖာက္ခိုးကုန္ၾကပါျပီ-ဟု ေျပာ၏။
သူေ႒းမႀကီးက-ငါ တရားနာခိုက္တြင္ လာမေျပာၾကနဲ႔၊ ယူပါေစ၊ ယူပါေစ-ဟု ဆိုလိုက္၏။
ထိုစကားကို ခိုးသူႀကီးၾကားေသာအခါ ထိတ္လန္႔ျပီးလွ်င္ ပစၥည္းအားလံုးကို ျပန္ထား၍ သူေ႒းမႀကီးအား ေတာင္းပန္သည္။
ထို႔ေနာက္ ခိုးသား ၉၀၀-တို႔သည္ ရဟန္းျပဳၾက၍ တရားအားထုတ္ၾကရာ အားလံုးပင္ ရဟႏၲာျဖစ္ကုန္ေလသည္။ တရားေစာင့္သူကို တရားက ျပန္ေစာင့္ျခင္းပင္ ျဖစ္ေပသည္။
( ၀င္း၀င္းျမတ္ )
အကိုး-၀ိသုဒၶိမဂ္အရသာ ဆရာေတာ္-ဦးအရိယမေထရ္ အဂၢမဟာပ႑ိတ။
( ျမတ္မဂၤလာ ၁၉၉၈-ခု ေဖေဖာ္၀ါရီလ )
ဗုဒၶဘုရားရွင္သည္ တရားေတာ္ကို လြန္စြာျမတ္ႏိုးေတာ္မူသည္။ တရားေတာ္ကို အာရံုျပဳျခင္း၊ ပြားမ်ားေစျခင္း၊ ေဟာၾကားျခင္း၊ နာခံျခင္းတို႔ကို လြန္စြာအေလးျပဳေတာ္မူသည္။
အခါတပါး၌ ရွင္နႏၵမေထရ္သည္ တရားေဟာ၏၊ ဘုရားရွင္္သည္ တညဥ့္လံုး အရုဏ္တက္သည့္တိုင္ ရိုေသေလးျမတ္စြာ တရားနာ၏။
တခါကလည္း ဘုရားရွင္သည္ ေနထိုင္မေကာင္းျဖစ္ရာ ရွင္စုႏၵကို ေခၚေတာ္မူ၍ ေဗာဇၩင္ ၇-ပါးတရားကို ေဟာၾကားေစေတာ္မူသည္။ ရိုေသစြာလည္း နာၾကား၏။ ၀မ္းေျမာက္၀မ္းသာျဖစ္၍ ေနထိုင္မေကာင္းျဖစ္ျခင္းမွ ေပ်ာက္ကင္းသြားေလသည္။
တေန႔သ၌ အ၀ႏၲိတိုင္းမွ ေကာဋိကဏၰေသာဏ ရဟန္းသည္ ဘုရားရွင္ထံ အဖူးအေျမာက္ လာေရာက္သည္။ ထိုရဟန္းသည္ တ၀ါမွ်သာ ရေသးသည္။ သို႔ေသာ္ ဘုရားရွင္က ေလးစားသျဖင့္ မိမိ၏ ဂႏၶကုဋိအတြင္း၌ ေနထိုင္ရန္ ေနရာေပးသည္။ ထို႔ေနာက္ တရားေဟာခိုင္းသည္။
မေထရ္သည္ ေသာဠသအ႒က၀ဂၢိယသုတ္-ကို ေဟာေျပာရာ ဘုရားရွင္သည္ ၀မ္းေျမာက္စြာ သာဓုေခၚသည္။ ဘုရားရွင္၏ သာဓုသံကိုၾကား၍ နတ္ျဗဟၼာတို႔လည္း သာဓုေခၚကုန္၏။ ထိုရဟန္းမိခင္ သူေ႒းမအိမ္၌ေနေသာ အိမ္ေစာင့္နတ္ကလည္း သာဓုေခၚ၏။
မိခင္သူေ႒းမအား သင္တို႔သားက ျမတ္စြာဘုရားကို တရားေဟာေပသည္-ဟူ၍ ကိုယ္ထင္ျပကာ ေျပာျပသည္။ အခ်ိန္တန္၍ မိမိရပ္ထံသို႔ ထိုေသာဏရဟန္း ျပန္ေရာက္ေသာအခါ မိခင္သူေ႒းမသည္ သြားေရာက္ ဖူးေတြ႔သည္။ အက်ိဳးအေၾကာင္း ေလွ်ာက္ထားကာ မိခင္က တရားေဟာရန္ ပန္ၾကားသည္။ သားရဟန္းလည္း မိခင္ကို တရားေဟာသည္။ မိခင္သည္ တရားစကားနာၾကားခိုက္ အေစခံကၽြန္မ ေျပးလာသည္။
အိမ္၌ ခိုးသား ၉၀၀-ေရာက္လာ၍ ေရႊတိုက္၊ ေငြတိုက္တို႔ကို ေဖာက္ခိုးကုန္ၾကပါျပီ-ဟု ေျပာ၏။
သူေ႒းမႀကီးက-ငါ တရားနာခိုက္တြင္ လာမေျပာၾကနဲ႔၊ ယူပါေစ၊ ယူပါေစ-ဟု ဆိုလိုက္၏။
ထိုစကားကို ခိုးသူႀကီးၾကားေသာအခါ ထိတ္လန္႔ျပီးလွ်င္ ပစၥည္းအားလံုးကို ျပန္ထား၍ သူေ႒းမႀကီးအား ေတာင္းပန္သည္။
ထို႔ေနာက္ ခိုးသား ၉၀၀-တို႔သည္ ရဟန္းျပဳၾက၍ တရားအားထုတ္ၾကရာ အားလံုးပင္ ရဟႏၲာျဖစ္ကုန္ေလသည္။ တရားေစာင့္သူကို တရားက ျပန္ေစာင့္ျခင္းပင္ ျဖစ္ေပသည္။
( ၀င္း၀င္းျမတ္ )
အကိုး-၀ိသုဒၶိမဂ္အရသာ ဆရာေတာ္-ဦးအရိယမေထရ္ အဂၢမဟာပ႑ိတ။
( ျမတ္မဂၤလာ ၁၉၉၈-ခု ေဖေဖာ္၀ါရီလ )
0 comments:
Post a Comment