မုိးကုတ္ဆရာေတာ္ဘုရားၾကီး-၁၂
မုိးကုတ္ဆရာေတာ္ဘုရားၾကီး-၁၂
၁၃၁၆-ခု တေပါင္းလ (၁၉၅၅-ခု မတ္လ)တြင္ ေညာင္ေလးပင္ တရားပြဲ အၿပီးတြင္ ဆရာေတာ္သည္ ပဲခူးျမဳိ႕၊ လိပ္ျပာကန္ ရပ္တြင္ေနေသာ အစ္မေလးသီလရွင္အား ေက်းဇူးဆပ္လုိသျဖင့္ ပဲခူးျမဳိ႕သုိ႔ ဆက္လက္ၾကြေတာ ္မူလာသည္။ အစ္မေလးသီလရွင္သည္ စာေပေတြသင္၊ စာေပေတြကုိ ျပန္လည္ပုိ႔ခ်ေနျခင္းျဖင့္ ပရိယတ္နယ္ပယ္တြင္း၌သာ အာရုံရွိေနသည္ကုိ ဆရာေတာ္ဘုရား ရိပ္စားမိေတာ္မူေလသည္၊ ဆရာေတာ္အေနႏွင့္ကား အစ္မျဖစ္သူအား လက္ေတြ႔ပါ က်င့္ၾကံေစလုိသည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္လည္း ပဲခူးသုိ႔ တကူးတက ၾကြလာရျခင္းျဖစ္သည္။……………။ အစ္မေလး သီလရွင္ဆရာၾကီးသည္ ေမာင္ငယ္ မုိးကုတ္ဆရာေတာ္ ဘုရားၾကီး ၾကြလာ၍ ၀မ္းသာအယ္လဲ ရႊင္ျမဴးေနရွာသည္။ အစ္မျဖစ္သူ၏ ရင္ထဲတြင္ ေမာင္ေလး မုိးကုတ္ဆရာေတာ္ဘုရားၾကီးကုိ လြန္ခဲ့ေသာႏွစ္ေပါင္း ၄၀-ေက်ာ္က မဂၤလာေက်ာင္းတုိက္အတြင္းသုိ႔ လွမ္း၀င္လာခဲ့ေသာ ေတာက ကုိရင္ကေလး ၀ိမလအျဖစ္သာ ျမင္မိေပသည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္လည္း မုိးကုတ္ဆရာေတာ္ဘုရားၾကီးႏွင့္ စကားေျပာစဥ္ “ေမာင္ပဥၥင္း” ဟုသာ ရင္းရင္းႏွီးႏွီးသုံးစြဲခဲ့ေလသည္။ ထုိအခ်ိန္ကား မုိးကုတ္ဆရာေတာ္ဘုရားၾကီးသည္ အျပင္ေလာကတြင္ ဂုဏ္သတင္းအရွိန္အ၀ါ လြန္စြာၾကီးမားေနၿပီျဖစ္ပါသည္။
***********************
ေနာက္တစ္ေန႔တြင္ ဆရာေတာ္က အစ္မျဖစ္သူအား ‘အစ္မေလးတုိ႔….တရားေလး ဘာေလးမ်ားေကာ အားမထုတ္ၾကဘူးလား’ ဟု ေမးျမန္းရာ၊ ကသစ္၀ုိင္နည္းျဖင့္ အားထုတ္ေနေၾကာင္း ျပန္လည္ ေျဖၾကားေလသည္။ ‘ဘယ္လုိရႈရသလဲ အစ္မေလးတုိ႔…’၊ ဆရာေတာ္ကား ကသစ္၀ုိင္နည္းကုိ ဆက္လက္စူးစမ္းေနေပသည္။ ‘ေပၚ-သိ-ပ်က္၊ ေပၚ-သိ-ပ်က္ လုိ႔ ရႈရတယ္’၊ ‘ဘာတဲ့…’၊ ‘ေပၚ-သိ-ပ်က္၊ ေပၚ-သိ-ပ်က္ လုိ႔ရႈရတယ္ ေမာင္ပဥၥင္းရဲ႕’၊ “ေၾသာ္…အဲ-အဲ…..ေကာင္းတယ္-ေကာင္းတယ္၊ ဆက္ရႈ-ဆက္ရႈ” …………..။ ‘ေပၚ-သိ-ပ်က္၊ ေပၚ-သိ-ပ်က္’ ဟူသည္ကား မုိးကုတ္ဆရာေတာ္ဘုရားၾကီး အတြက္ေတာ့ ‘ျဖစ္-ပ်က္’သာျဖစ္ပါလိမ့္မည္။ ဆရာေတာ္သည္ ပဲခူးျမဳိ႕သုိ႔ ရည္ရြယ္ခ်က္ႏွင့္လာခဲ့ျခင္းျဖစ္ရာ၊ အခ်ည္းႏွီးအျဖစ္မခံေပ၊ ေနာက္ေန႔မ်ားမွ စတင္၍ အစ္မျဖစ္သူအား ဇြတ္အတင္း တရားေဟာေတာ့သည္။ တရားနာပရိတ္သတ္မွာ အစ္မျဖစ္သူႏွင့္ အျခားေက်ာင္းမွ သီလရွင္ၾကီး ေဒၚပုညမွ်သာ ျဖစ္သည္။ ထုိ ပရိတ္သတ္ (၂)ပါးထဲကုိပင္ မနက္တစ္ၾကိမ္၊ ညေနတစ္ၾကိမ္ မွန္မွန္ေဟာေပးၿပီး၊ ပရိတ္သတ္အမ်ားၾကီးကုိ ေဟာသလုိ ေခၽြးတလုံးလုံးျဖင့္ အားရပါးရ ေဟာၾကားေလသည္။ ၁၅-ရက္မွ်ပင္ ၾကာျမင့္ခဲ့သည္။
****************************
ဆရာေတာ္သည္ ပရိယတၱိဘက္တြင္လည္း ခ်ီးေျမွာက္ေတာ္မူပါသည္။ ဆရာေတာ္တရားေဟာေသာအခါတြင္ သီလရွင္ေပါက္စကေလးမ်ားမွာ တရားမနာၾကေပ၊ သီလရွင္ေလး ၂-ပါး တစ္ခါက ဆရာေတာ့္တရားမနာယူဘဲ ေက်ာင္းေအာက္တြင္ သျဂဳၤ ိဟ္ပါဠိကုိ ေအာ္က်က္ေနၾကရာ၊ ဆရာေတာ္က သျဂဳၤ ိဟ္က်က္ေဖာ္ရသည္ဆုိၿပီး အဆုိပါ သီလရွင္ေလးႏွစ္ပါးအား ေငြငါးက်ပ္စီဆုခ်ရန္ ကပၸိယၾကီးအား အမိန္႔ရွိေလသည္။ “သီလရွင္ေလးေတြ ျမဳိ႕ထဲဆြမ္းဆန္စိမ္းရပ္ဖုိ႔ သြားတဲ့အခါ ရခ်င္တဲ့ ေလာဘစိတ္ကေလးေတြနဲ႔ သြားၾကတာပဲ၊ အဲဒီ-ေလာဘစိတ္ ကေလးေတြ ျဖစ္ၿပီးပ်က္သြားတယ္၊ ျဖစ္ၿပီးပ်က္သြားတယ္လုိ႔ သိၿပီးလွမ္းေနၾကေပါ့ဟဲ့”ဟူ၍လည္း ကေလးမွ်သာ ရွိေသးေသာ သီလရွင္ကေလးမ်ားကုိပါ မရအရ တရားေဟာေလသည္။ ပဲခူးျမဳိ႕၊လိပ္ျပာကန္မွ သီလရွင္ မေကသီက ထုိစဥ္က မုိးကုတ္ဆရာေတာ္ဘုရားၾကီး၏ အမူအရာ အေနအထားတုိ႔ကုိ ေအာက္ပါအတုိင္း ျပန္ေျပာျပပါသည္- “အံမယ္ေလး……….ဆရာေတာ္ၾကီးက ၾကမ္းပါ့၊ ကုိယ္ၾကမ္း-စိတ္ၾကမ္းၾကီးပဲ၊ ေလွကားမ်ား ဆင္းသြားလုိက္တာ သူ႔ခႏၶာကုိယ္ၾကီးက အၾကီးၾကီး၊ ၀ုန္း-၀ုန္း၊ ၀ုန္း-၀ုန္း နဲ႔ ေနတာပဲ” ၊ “ဆရာေတာ္ၾကီးက သကၤန္းေတာ့ ေကာင္းပါရဲ႕၊ ဒါေပမယ့္ ၀တ္တာၾကီးက ဖရုိဖရဲနဲ႔၊ ျဖစ္သလုိၾကီး ၀တ္တာ၊ အင္း…သူ႔အဖုိ႔ေတာ့လဲ….မလုိဘူးေပါ့ေလ”။
0 comments:
Post a Comment