ေဝႆႏၲရမင္းအက်င့္...အဆက္- ၅

ဇာလီမင္းသားႏွင့္ သမီးကဏွာဇိန္ကုိ လည္းေကာင္း၊ အရွင္သခင္၌ ႐ိုေသေသာ အက်င့္ရွိေသာ မဒၵီမိဖုရားကုိ လည္းေကာင္း စြန္႔လႊတ္လွဴဒါန္းေသာ ငါသည္ သမၼာ သေမၺာဓိဉာဏ္၏ အေၾကာင္းေၾကာင့္သာလွ်င္ တြန္႔တိုဆုတ္နစ္ေသာ စိတ္အၾကံ အစည္ မျဖစ္ခဲ့ေပ။

ငါသည္ သားသမီးႏွစ္ေယာက္တို႔ကုိ မခ်စ္သည္ မဟုတ္၊ မဒၵီမိဖုရားကုိ မခ်စ္သည္ လည္း မဟုတ္၊ ငါသည္ သဗၺညဳတဉာဏ္ကုိ ခ်စ္ျမတ္ႏိုး၏၊ ထို႔ေၾကာင့္ ငါသည္ ခ်စ္ေသာ သားမယားတို႔ကုိ ေပးလွဴခဲ့၏။

ထို႔ေနာက္ တစ္ဖန္ ေတာအုပ္ႀကီး၌ မယ္ေတာ္ ခမည္းေတာ္တို႔ႏွင့္ ေပါင္းဆံုရေသာ္ သနားဖြယ္ ငိုေႂကြးကာ ခ်မ္းသာဆင္းရဲကုိ ေမးျမန္းေျပာဆိုလ်က္-

ႏွစ္ေယာက္ေသာ မယ္ေတာ္ ခမည္းေတာ္တို႔၏ အထံသို႔ အရွက္အေၾကာက္ျဖင့္ လည္းေကာင္း၊ ေလးစားျခင္းျဖင့္ လည္းေကာင္း ခ်ဥ္းကပ္၏။ ထိုအခါ၌လည္း ျမင္း မိုရ္ေတာင္တည္းဟူေသာ ဦးေဆာက္ပန္းရွိေသာ ေျမႀကီးသည္ တုန္လႈပ္ေလ၏။

ထို႔ေနာက္ တစ္ဖန္ ေဆြေတာ္မ်ဳိးေတာ္တို႔ႏွင့္တကြ ေတာအုပ္ႀကီးမွ ထြက္ခဲ့ၾက၍ ေပ်ာ္ေမြ႕ဖြယ္ေကာင္းေသာ ျပည္ျမတ္ျဖစ္ေသာ ေဇတုတၱရာၿမဳိ႕ေတာ္သို႔ဝင္ေလ၏။

ထိုေန႔၌ ရတနာ ခုနစ္ပါးမုိးတို႔သည္ ရြာသြန္းကုန္၏၊ သည္းစြာေသာ မိုးသည္ ရြာခ် ေလ၏၊ ထိုအခါ၌လည္း ျမင္းမိုရ္ေတာင္တည္းဟူေသာ ဦးေဆာက္ပန္းရွိေသာ ေျမ ႀကီးသည္ တုန္လႈပ္ေလ၏။

စိတ္ေစတနာ မရွိေသာ ဤေျမႀကီးသည္လည္း ခ်မ္းသာဆင္းရဲကုိ မသိဘဲလ်က္ ငါ၏ အလွဴ စြမ္းအားေၾကာင့္ ခုနစ္ႀကိမ္တိုင္တိုင္ တုန္လႈပ္ေလ၏။ 124

ကုိးခုေျမာက္ ေဝႆႏၲရစရိယ 'ေဝႆႏၲရာမင္းအက်င့္' ၿပီး၏။
၉ - ေဝႆႏၲရစရိယ (ေဝႆႏၲရမင္းအက်င့္)၊ အကိတၱိ၀ဂ္၊ စရိယာပိဋကပါဠိေတာ္။

ကုသိုလ္ေကာင္းမႈ၌ သာဓုေခၚျခင္းသည္ ကုသိုလ္တခုျဖစ္ေပ၏။
သာဓု... သာဓု... သာဓု...။

ဗုဒၶဓမၼ ႏွလံုးလွ