မိဘဟူသည္(လြမ္းေငြ႕ေ၀ေ၀)-အပိုင္း(6)
ကိုလူေအးတေယာက္အိမ္တြင္ တစ္ရက္နွစ္ရက္ေနျပီးသည္နွင္ သားမယားနွင္႕ခြဲခြာ၍ ေရွာင္္ေနရျပန္သည္။ ကိုလူေအးျပန္သြားသည္႔ ေနာက္ပိုင္းတြင္ ေၾကြးရွင္မ်ားမွာ ကိုလူေအးျပန္ေရာက္လာသည္ကို သတင္းၾကား၍ အသီးသီးေရာက္လာၾကေလသည္။ တခ်ဳိ႔ေၾကြးရွင္မ်ားမွာလည္း ကိုလူေအးမရွိ၍ ျပန္သြားၾကေလသည္။ ထုိေၾကြးရွင္ထဲတြင္ တရြာတည္းေန မခင္ဆင္႔ဟူေသာ အမ်ဳိးသမီးမွာ “ေပးစရာ ေငြမရွိရင္ေတာ႔ ငါကေတာ႔ရွိတာကို ယူရမွာပဲ” ဟုမစန္းတင္႕အားေျပာေလသည္။ “မခင္ဆင္႕ေရ ရွင္မေကနပ္ရင္လည္း ကြ်န္မေတာ႔မတတ္နုိင္ဘူးရွင္… ရွင္႔ကိုေပးစရာလည္း ကြ်န္မတုိ႔မွာေငြမရွိဘူး မိသားစုစား၀တ္ေနေရး ေတာင္မွအနုိင္နုိင္ ရွင္ျမင္တ႔ဲအတုိင္းပဲေလး ရွင္မရွိရွိတာယူခ်င္တယ္ ဆုိရင္ေတာ႔ အိမ္ေရွ႔မွာအုတ္ခ်ပ္ေတြေတာ႔ ရွိတယ္ရွင္….အ႔ဲဒါကိုသာရွင္ၾကိက္ဳတ႔ဲေစ်းန႔ဲ သာျဖတ္ျပီးေတာ႔သာ လာသယ္လိုက္ပါ တေယာက္ျပီးသြားေတာ႔လည္း တပူေအးတာေပါ႔…အိမ္ထဲမွာေတာ႔ရွင္ျမင္တ႔ဲ အတုိင္းးပဲေလး ဘာကိုဘာမွမရွိေတာ႔ပါဘူး” ဟုေျပာေလ၏။ “ငါကယူသာယူရမွာ စိတ္မေကာင္းပါ ဘူးမစန္းတင္႔ရယ္…တမ်ဳိးေတာ႔မထင္ပါန႔ဲ နင္႕ကိုလည္းအားနာပါတယ္ ငါလည္းလုပ္စရာေလးေတြ ရွိေနေသးလို႔ပါ ဒါဆုိငါမနက္ျဖန္ လူငွါးေတြေခၚလာျပီး အုတ္ေတြကို လာသယ္မယ္ေနာ္” ဟုေျပာေျပာဆုုိဆုိ မစန္းတင္႕တုိ႔အိမ္မွ ထြက္သြားေလေတာ႔သည္။
ေနာက္ေန႔မနက္တြင္ မခင္ဆင္႕မွာ မစန္းတင္႔၏ အိမ္ေရွ႔တြင္ရွိေသာ လာေရာက္သယ္ေဆာင္ ေလေတာ႔သည္။ မခင္ဆင္႕၏ ေမာင္ေလးနွင္႕ ေျမးအဖုိးတစုတုိ႔မွာ စိတ္မေကာင္းစြာနွင္႕ပင္ ၾကည္႔ေနရရွာေလေတာ႔သည္။ မစန္းတင္႕မွာ အငယ္ဆုံးသားေလးအား ဖက္ထားရင္း “ကိုလူေအးေရ ကြ်န္မတုိ႔ ေမွ်ာ္မွန္းထားတ႔ဲ အိမ္ေလးေတာ႔ ေဆာက္ျဖစ္မယ္မထင္ေတာ႔ပါဘူးရွင္ ဘာတတ္နုိင္မွာလဲ ပစၥည္းသခၤါရ လူသခၤါရေပါ႔ရွင္” ဟုစိတ္မေကာင္းစြာ နွင္႕ပင္ တီးတုိးေရရြတ္ေနေလသည္။ ထုိအခ်ိ္န္တြင္မုိးလည္း တဖြဲဖြဲက်လာေတာ႔သည္။ မုိးသည္တဖြဲဖြဲ က်ရာမွ တျဖည္းျဖည္းခ်င္း သည္းလာေလေတာ႔သည္။ မစန္းတင္႕တုိ႔မိသားစုခမ်ာ ၀မ္းနည္းခ်င္းကိုပင္ မုိးနတ္မင္းမွ ကန္႔သတ္လိုက္ေလသေရာ႔။ “ဖုိးေက်ာ္န႔ဲမင္းမင္း အိမ္ေနာက္ေဖးက အမြန္႔႔ထဘီေတြ န႔ဲအ၀တ္ေတြ ကိုသြားရုတ္လိုက္စမ္း” ဟု အငယ္ဆုံးသားေလးအာ အဘုိးျဖစ္သူအား ခ်ီထားေစ၍ ကိုယ္တုိင္လည္း စုိမည္႔အ၀တ္မ်ားကို လိုက္လံသိမ္းဆည္း၍ မုိးလုံသည္႔ေနရာတြင္ စုပုံထားထား ေလသည္။ မုိးသည္လည္း သည္းသည္ထက္သည္းလာေလေတာ႔သည္။ ေျမးအဖုိး ၄ ေယာက္မွာ မုိးလုံသည္႔ေနရာ၌ အ၀တ္ပုံေဘးနားတြင္ ေနၾကေလသည္။ အဖုိးျဖစ္သူမွာထုိင္ျပီး အငယ္ဆုံးသား ေလးကိုခ်ီထားကာ က်န္ေျမး(၃) ေယာက္မွာလည္း မုိးေအးေအးနွင္႕ အဖုိးနားတြင္ကပ္၍ ေကြးေနေလသည္။ မစန္းတင္႕သည္မီးဖုိေခ်ာင္ထဲတြင္ ခ်က္ျပဳတ္လုပ္ေနသည္။ ေမာင္ေကာက္မွာ လည္းပိုက္ထုပ္ကိုထမ္းကာ မုိးေအးေအးနွင္႕ ငါးဆင္းရွာေလေတာ႔သည္။ မစန္းတင္႕လည္း ခ်က္ျပဳတ္
ျပီးသည္နွင္႕ ကေလးမ်ားကို အဖုိးျဖစ္သူနွင္႔ထားခ႔ဲ ျပီးေကာက္စုိက္ဆင္းေလသည္။ ဖုိးေက်ာ္၊ မင္းမင္းနွင္႕ ေမာင္စုိးတုိ႔သည္လည္း မိခင္ခ်က္ထားခ႔ဲေသာ ထမင္းနွင္႕ဟင္းမ်ားကို ထမင္းခ်ဳိင္႕ အသီးသီး သုိ႔ထည္႔ရန္ျပင္ဆင္ျပီး ေက်ာင္းသြားရန္ ျပင္ဆင္ေလသည္။ အိမ္တြင္ ေမာင္ျမတ္နွင္႕အတူ ေျမးအဖုိးနွစ္ ေယက္တည္းက်န္ခ႔ဲေလသည္။ ညေနေရာက္သည္နွင္႔ မစန္းတင္႔အိမ္သုိ႔ ေကာက္စုိက္မွျပန္လာ ေလသည္။ အိမ္သုိ႔ျပန္ေရာက္သည္နွင္႕ မစန္းတင္႕တစ္ေရာက္ သားငယ္ေလးကိုျမင္၍ အေမာေျပ ေသာ္လည္း သားလတ္မင္းမင္းမွာ ေစာင္ျခဳံေကြးေနသည္ကို ေတြ႔၍ “အေဖ မင္းမင္းဘာျဖစ္လို႔ ေကြးေနတာလည္း” ဟုလွမ္းေမးလုိက္ေလသည္။ “အင္း ေကာင္မေလးေရ…နင္႕သားကဖ်ားမွာေပါ႔ ေက်ာင္းကေနျပန္လာေတာ႔ မုိးရြာထဲကေန ဒီအတုိင္းျပန္လာတာကိုး ညီအကို(၃)ေယာက္မွ မုိးကာအက်ီက (၂)ထည္ပဲ ၀ယ္ေပးရေသးတာေလး အခုကိုယ္ေတြပူေနလို႔ ငါေဆးေတာ႔တုိက္ ထားတယ္” ဟုသမီးျဖစ္သူအားေျပာျပေလသည္။ မစန္းတင္႕သည္သားေလး နွဖူးအားစမ္းၾကည္႔ျပီး မင္းမင္းမွာကိုယ္အေတာ္ပူေနေလသည္ကို သိေသာ္အခါ ေဆးဆရာကိုသြားေခၚေလေတာ႔သည္။ မစန္းတင္႕သည္ အလုပ္မွျပန္ျပန္လာလာခ်င္း အိမ္တြင္နားပင္မနားရေသးေပ။ ေဆးဆရာ ေရာက္လာေသာအခါ မင္းမင္းအားေဆးတလုံးထုိးေပး၍ ေသာက္ေဆးမ်ားေပးထားခ႔ဲသည္။ ေနာက္ေန႔မနက္တြင္ မင္းမင္းတေယာက္ ပုံမွန္အတုိင္းေက်ာင္းျပန္တက္နုိင္ေလသည္။ မစန္းတင္႔ မွာလည္း ဆုိင္သုိ႔သြား၍ မင္းမင္းအတြက္ မုိးကာအက်ီ တထည္၀ယ္ေပးလုိက္ရေလသည္။
“နွာရည္စုိရႊဲ တပို႔တြဲ ” ဟုေျပာစမွတ္ျဖစ္ေလာက္ေအာင္ နွင္းေတြကလည္း ထူထပ္စြာက်ဆင္း ေနေလသည္။ ဖုိးေက်ာ္နွင္႕ မင္းမင္းတုိ႔မွာ မထူမပါးေစာင္ေလးတထည္႔ ကုိအတူတူျခဳံ၍ ပုဇြန္တုတ္ ေကြးေကြး ေနေပသည္။ “သား…ဖုိးေက်ာ္ …မင္းမင္း ထထ အမြန္႔ထမင္း ေၾကာ္ျပီးသြားျပီး ထျပီးမ်က္နွာသစ္ေတာ႔” ဟုမိခင္နုိးေသာေၾကာင္႕ ဖုိးေက်ာ္နွင္႕မင္းမင္းမွာ ဆက္ေကြးေနခ်င္ ေသာ္လည္း မထခ်င္ပဲနွင္႕ထရေလေတာ႔သည္။ “ဟ႔ဲ …မင္းမင္း အၾကီးေကာင္က မ်က္နွာသစ္ျပီးျပီ နင္ကဘာငိုင္လုပ္ေနတာလဲ ဒီကေလးနွယ္ သြားသြား မ်က္နွာသြားသစ္ခ်ည္” ဟုငိုက္ေနေသာ မင္းမင္းအား မိခင္မွလွမ္းေျပာလိုက္ေလသည္။ မနက္ေ၀လီေ၀လင္း ေရာက္သည္နွင္႕ မစန္းတင္႕တုိ႔ သားအမိသုံးေယာက္ လယ္ထဲဆင္းေတာ႔သည္။ မစန္းတင္႕မွာ တံဇဥ္ကိုကိုင္၍ ညီအကိုနွစ္ေယာက္မွာ ေတာင္းကိုယ္စီနွင္႕ ေရဗူးတေယာက္တဗူးးကိုင္ကာ မိခင္ေနာက္သုိ႔ လုိက္ရေလ ေတာ႔သည္။ လယ္ဆုိသည္မွာ မစန္းတင္႔တုိ႔ အပိုင္မဟုတ္ မစန္းတင္႕၏အေဒၚ အရီးေထြးပိုင္ေသာလယ္ျဖစ္ေပသည္။ မစန္းတင္႕မွာေကာက္ရိတ္၍ သားနွစ္ေယာက္မွာ ေကာက္သင္းေကာက္ရရွာေလသည္။ မစန္းတင္႕သည္ သားေတြအားမခိုင္းရက္ ရွာေပ။ သုိ႔ေသာလည္း မလြဲသာ၍သာ ခုိင္းရျခင္းျဖစ္သည္။ ဖုိးေက်ာ္နွင္႕ မင္းမင္းတုိ႔ေကာက္၍ ရလာေသာ ေကာက္သင္းစပါးမ်ားကို အိမ္တြင္ေမြးထားေသာ ၾကက္နွင္႔ဘဲမ်ားအတြက္ အစာရေလသည္။
သားအၾကီးေကာင္နွင္႔ အလတ္ေကာင္တုိ႔မွာ မိခင္အတြက္ကူေဖာ္ေလွာင္ဘက္ ရေသာ္လည္း မစန္းတင္႕ခမ်ာ သားေလးမ်ား ငယ္ငယ္ရြယ္ရြယ္နွင္႕ ေနပူထဲတြင္ ပင္ပန္းေနသည္ကို မၾကည္႔ရက္ရွာေပ။ ေရထဲတြင္ ငါးဆင္းရွာေနေသာ ေမာင္ေလးအားလည္း သနားမိေလသည္။ “သူ႕ခမ်ာ လူပ်ဳိေပါက္အရြယ္ သြားခ်င္လာခ်င္မွာပဲဟု” စိတ္ထဲတြင္ေတြးျပီး မစန္းတင္႕တေယာက္စိတ္ မေကာင္းျဖစ္မိေလသည္။ ကိုလူေအးအိမ္မွ ထြက္သြားျပီးေနာိက္ တနွစ္ခန္႔အၾကာတြင္ ကိုလူေအးအိမ္သို႔ျပန္လာေလသည္။ ကိုလူေအး သည္တေခါက္ျပန္လာသည္မွာ အိမ္တြင္ခဏေနရန္ အတြက္မဟုတ္ေပ။ မိသားစုနွင္႕အတူ ေအးအတူပူအမ်ွ ဘ၀ကိုအတူတကြ ျဖတ္သန္းရန္အတြက္ ေရာက္ရွိလာျခင္းျဖစ္ေပသည္။ ကိုလူေအးျပန္လာသည္မွာ လက္ဗလာခ်ည္းနွင္႕ပင္။
ကိုလူေအးျပန္ေရာက္လာသည္ကို ၾကား၍ ေၾကြးမ်ားလာေရာက္ေတာင္းၾကေသာ္လည္း ကိုလူေအးတုိ႔ မိသားစုအေျခအေနကို သိသည္ကတေၾကာင္း ေျပေျပလည္နွင္႕ ေၾကြးရွင္မ်ားေက်နပ္ေအာင္ ေျပာေသာေၾကာင္႕ ေၾကြးရွင္မ်ားမွာလည္း ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္းနွင္႔ပင္ ကိုလူေအးအိမ္မွ ထြက္သြားေလ ေတာ႔သည္။
ကိုလူေအးတေယာက္ ေယာက္ဖျဖစ္သူနွင္႕အတူ ေရထဲတြင္တဖန္ျပန္၍ ငါးရွာရျပန္ေလသည္။ ရသမ်ွငါးကို ငါးဒုိင္တြင္ပို႔ျပီး ရသမ်ွပိုက္ဆံကို မိန္းမကိုအပ္ေလသည္။ သည္လိုနွင္႕ ကိုလူေအးတုိ႔မိသားစု ဘ၀ကိုရုန္းကန္လာရာ မစန္းတင္႕တြင္ ေနာက္ထပ္မ်ဳိးဆက္သစ္ကို ၀မ္းထဲတြင္ လြယ္ထားရေလျပီ။
“ကိုလူေအး က်ဳပ္တုိ႔မွာလည္း မိသားစုန႔ဲအတူတူ အခုမွပဲေအးေအးခ်မ္းခ်မ္း ေနရေတာ႔တယ္ေနာ္ က်ဳပ္ကေတာ႔ရွင္ ပင္ပန္းရင္ပင္ပန္းပါေစ ဆင္းရဲရင္လည္းဆင္းရဲပေစေတာ႔ မိသားစုန႔ဲအတူတူ ေနခ်င္တယ္ အခုဆုိရင္ က်ဳပ္မွာေနာက္ထပ္ရင္ေသြးေလးေတာင္ လြယ္ထားရပီ သားသမီး မယူေတာ႔ ဘူးလို႔စိတ္ကူးထားတာ ဒီတခါေတာ႔သမီးေလးျဖစ္ပါေစရွင္…သား(၃) ေယာက္မွာလည္း ေက်ာင္းတက္ေနၾကျပီေလး….က်ဳပ္သားသမီးေတြ အားလုံးကို ပညာတတ္ၾကီးေတြျဖစ္ေစခ်င္တယ္ ပညာကိုဆုံးခန္းတုိင္ ေအာင္သင္ေစခ်င္တယ္ ကြ်န္မတုိ႔မွာ တျခားမိဘေတြလို ဥစၥာပစၥည္းေပးစရာ မရွိဘူးေလး အ႔ဲေတာ႔ပညာပဲအေမြေပးရေတာ႔မယ္” ဟုကိုလူေအးအားေျပာေလသည္။ “ေအးပါမိန္းမရာ ငါလည္းမင္းလိုပါပဲ ငါတုိ႔ၾကိဳးစားၾကရမွာေပါ႔ကြာ ငါျမိဳ႔ကိုေရာက္တုန္းကဆုိရင္ လူေတြမ်ားပညာတတ္ေတာ႔ေျပာပါတယ္ အ၀တ္အစားသပ္သပ္ရပ္ရပ္န႔ဲ ေဘာ႔ပင္ေလးစာအုပ္ေလး ကိုင္လို႔ မပင္ပန္းမႏြမ္းနယ္ပဲန႔ဲ လုပ္ကိုင္ေနၾကရတာ ငါတုိ႔န႔ဲေတာ႔တျခားစီေပါ႔မိန္းမရာ ငါတုိ႔ကပညာ မွမတတ္ပဲကိုး ငါတုိ႔သားသမီးေတြကို ပညာတတ္ျဖစ္ေစခ်င္တာ မင္းရင္ထဲမွာတင္မဟုတ္ပါဘူးကြာ ငါ႕ရင္ထဲမွာလဲ မင္းန႔ဲထပ္တူပါပဲ ” ဟုကိုလူေအးမွာ မိန္းမအား အားေပးသည္႔မ်က္လုံးမ်ားနွင္႕ၾကည္႔၍ ေျပာေနေလသည္။ (ဆက္ရန္……)
0 comments:
Post a Comment