မစိုးရိမ္အလြမ္း(၄)

မစိုးရိမ္တိုက္သစ္ဆိုတာက မစိုးရိမ္ေက်ာင္းတိုက္(ေဟာင္း)ၾကီးကိုတည္ေထာင္ၿပီး အဲဒီေရႊေရာင္တ၀င္း၀င္း ေက်ာင္းေတာ္ၾကီး အတြင္းမွာပဲ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ စာေပပရိယတ္ကို ကမၻာနဲ႕ခ်ီေအာင္ လင္းေစႏိုင္ခဲ့တဲ့ အဂၢါဘိဓဇမစိုးရိမ္ဆရာေတာ္ၾကီး ဦးသူရိယအတြက္ ေအးေအးလူလူသီတင္းသံုးဖို႕ရည္ရြယ္ျဖစ္တည္လာတဲ့ ေက်ာင္းတိုက္ပါပဲ။ (မစိုးရိမ္ေက်ာင္းတိုက္ၾကီးနဲ႕ပတ္သက္ၿပီး ယခင္စာသင္တိုက္ ယခုတကၠသိုလ္ မွာ တို႔ထိေရးသားခဲ့ၿပီး။)

ဆ႒သံဂါယနာကို ဦးေဆာင္ၿပီး အထက္တန္းသာသနာ့တာ၀န္ေတြကို ရြ႕ံရြံခြ်န္ခြ်န္ထမ္းေဆာင္ခဲ့တဲ့ မစိုးရိမ္ဆရာေတာ္ဘုရားၾကီးဟာ ဘုန္းကံလည္း ၾကီးမားေတာ္မူေလေတာ့ ေအးေအးလူလူေနဖို႕ ရည္ရြယ္ထားတဲ့ မစိုးရိမ္ေက်ာင္းအသစ္ရဲ႕ ပရိ၀ုဏ္ထဲမွာ ေက်ာင္းဒကာ ေက်ာင္းဒကာမေတြက ေန႕ခ်င္းညခ်င္း ေက်ာင္းေတြ ေဆာက္လုပ္လွဴဒါန္းၾကပါေတာ့တယ္။

ဒီေနရာမွာ မစိုးရိမ္တိုက္သစ္ရဲ႕ ပထမဆံုးေက်ာင္းဒကာဦးေတာနဲ႔ ေက်ာင္းဒကာမေဒၚႏိုင္တုိ႕ရဲ႕ အေၾကာင္း ကလည္း စိတ္၀င္စားစရာပါ။ မစိုးရိမ္ဆရာေတာ္ဘုရားၾကီးဟာ မစိုးရိမ္ေက်ာင္းတိုက္ၾကီးမွာ စာေပပို႔ခ်ေန ေပမယ့္ ရံဖန္ရံခါဆိုသလို စစ္ကိုင္းေတာင္က နံ႕သာေခ်ာင္မွာ ေတာရိပ္ေတာင္ရိပ္ခိုေလ့ရွိပါတယ္။ ဒုတိယကမၻာစစ္ၾကီးျဖစ္တဲ့အခါမွာေတာ့ မႏၱေလးမွာ ေနထိုင္သီတင္းသံုးလို႕မျဖစ္ေတာ့တာမို႕ စစ္ကိုင္း ေတာင္ရိုးက အဲဒီနံ႕သာေခ်ာင္မွာပဲ စစ္ေဘးခိုရင္း သံုးႏွစ္တာ သီတင္းသံုးေတာ္မူခဲ့ရပါတယ္။

သစ္ဆိမ့္ေခ်ာင္မွာ စစ္ေဘးခိုေနတဲ့ ဦးေတာ+ေဒၚႏိုင္တို႕ဟာ မစိုးရိမ္ဆရာေတာ္ဘုရားၾကီးကို ဆည္းကပ္ခြင့္ရခဲ့ၾကတာပါ။ ဆရာေတာ္ၾကီး ရဲ႕ ဆြမ္းကြမ္းေ၀ယ်ာ၀စၥကို ေန႕စဥ္အနီးကပ္ ေဆာင္ရြက္ခြင့္ ရခဲ့ၾကတာမို႕ ဆရာေတာ္ၾကီးရဲ႕ သိကၡာသံုးပါးအရိပ္က ေက်ာင္းဒကာ ေက်ာင္းဒကာမေလာင္းေတြရဲ႕ ႏွလံုးသား ေပၚမွာ ေအးျမစြာ ထိုးက်ခဲ့တာပါ။ မစိုးရိမ္ဆရာေတာ္ၾကီးဆိုတာက ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း မိန္႔ေတာ္ မူတတ္သလို ရိုးရွင္းစြာလည္း ေနေတာ္မူတတ္တာကိုး။

သက္ေတာ္(၉၆)ႏွစ္ေမြးေန႕ေတာ္မွာ “ ငါေတာ့ အသက္ကိုးဆယ့္ေျခာက္ႏွစ္ရွိၿပီ၊ ဘာတရားထူးမွ မရေသးဘူးဗ်ား” လို႕ ရိုးရိုးၾကီး မိန္႔ေတာ္မူတာကို လူပ်ံေတာ္ပတၱျမားဦးေမာင္ေမာင္က ဒီလိုေလွ်ာက္ထားခဲ့ပါတယ္။” ဆရာေတာ္ ဘာတရားထူးမွ မရေပမယ့္ ပုထုဇဥ္ ရဟန္းတစ္ပါးအေနနဲ႕ အနီးကပ္အကိုးအကြယ္ခံႏိုင္တဲ့ဆရာေတာ္ပါဘုရား” တဲ့။ ေၾသာ္ အံၾသဖြယ္ရွိေပစြ..။

ဒုတိယကမၻာစစ္ၾကီးၿပီးတာနဲ႕ မစိုးရိမ္ဆရာေတာ္ၾကီးကလည္း ေက်ာင္းတိုက္ၾကီးမွာ ျပန္လည္သီတင္းသံုးကာ စာေပပို႔ ခ်မပ်က္ ရွိေတာ္မူ ခဲ့သလို ဦးေတာ+ ေဒၚႏိုင္ဇနီးေမာင္ႏွံတို႕ကလည္း ေဂါ၀ိန္ဆိပ္ကမ္းမွာ ဆန္ဆိုင္ေလးဖြင့္ကာ စီးပြားရွာခဲ့ရာမွ (၇) ႏွစ္(၈) ႏွစ္ခန္႔အတြင္း မွာပဲ မႏၱေလးၿမိဳ႕ ဆန္ကုန္သည္ေလာကမွာ ထင္ရွားေလာက္ေအာင္ စီးပြားျဖစ္ခဲ့ၾကပါတယ္။

စီးပြားျဖစ္ထြန္းလာတဲ့အခါ သူတို႕ဇနီးေမာင္ႏွံရဲ႕ ပထမဆံုးစိတ္ကူးက မစိုးရိမ္ဆရာေတာ္ဘုရားၾကီးကို ေက်ာင္းေဆာက္လွဴဒါန္းဖို႕ပါပဲ။

ခက္တာက မစိုးရိမ္ေက်ာင္းတိုက္ၾကီးမွာ ေက်ာင္းေဆာက္ကိုးကြယ္စရာေျမကြက္လပ္မက်န္ေတာ့ပါဘူး။ ၿပီးေတာ့ မစိုးရိမ္ေက်ာင္းဒကာမိသားစုကလည္း မစိုးရိ္မ္ေက်ာင္းတိုက္ၾကီးကို တစ္ဦးတည္းမူပိုင္ေဆာက္လုပ္ၿပီး ေက်ာင္းရွိသံဃာေတြကိုလည္း ပစၥည္းေလးပါးနဲ႕ မညွိဳးငယ္ရေအာင္ စိတ္ၾကိဳက္ ေထာက္ပံ့ လွဴခ်င္ၾကတာ ကလား။ အဲဒီေတာ့ မစိုးရိမ္ဆရာေတာ္ၾကီးက ေက်ာင္းသစ္ကန္သစ္အတြက္ ေနရာပရိ၀ုဏ္အသစ္ကို ရွာေဖြေပးခဲ့ပါတယ္ ။

မစိုးရိမ္ဆရာေတာ္ၾကီးကို ယံုၾကည္ကိုးစားေတာ္မူတဲ့ လားရႈိးဆရာေတာ္ဦးေကသရက သူပိုင္ဆိုင္တဲ့ ဒိုင္၀န္ေက်ာင္းေျမကြက္ကို ကန္႔သတ္ၿပီး ယခုမစိုးရိမ္တိုက္သစ္ေနရာအကြက္ၾကီးကို လွဴဒါန္းခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီေနရာအသစ္မွာ ဦးေတာ+ေဒၚႏိုင္မိသားစုတို႕က ဓမၼဒါယာဒေက်ာင္းေဆာင္သစ္ကို စတင္ေဆာက္လုပ္လွဴဒါန္းခဲ့ရာက မစိုးရိမ္တိုက္သစ္ရဲ႕ နိဒါန္းပြင့္ခဲ့ေတာ့တာပါ။ ေက်ာင္းဒကာ မိသားစုတို႕က ေက်ာင္းအရင္ေဆာက္လုပ္ၿပီးမွ ေနဖို႕အိမ္ေဆာက္ၾကပါသတဲ့။ တိုက္အိမ္သစ္တက္ မဂၤလာက်င္းပတဲ့ေန႕မွာပဲ အဲဒီတိုက္နဲ႕အတူ ျခံေျမကိုပါ မစိုးရိမ္တိုက္သစ္သံဃိကအျဖစ္ ေရစက္္ခ် လွဴဒါန္းခဲ့ ၾကျပန္ပါသတဲ့။

အဲဒီလို ဦးေတာ+ေဒၚႏိုင္တို႕ကို အတုလိုက္ၿပီး အိမ္ကို ေက်ာင္အမွတ္နဲ႕ လွဴသူေတြမ်ားစြာရွိပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ မစိုးရိမ္ဆရာေတာ္ၾကီးက တစ္သက္ေနဆိုၿပီး ျပန္လည္စြန္႕ခဲ့တာခ်ည္းပါပဲ။

ဦးေတာ+ေဒၚနိုင္တိို႕အုတ္ျမစ္ခ်လိုက္တဲ့ မစိုးရိမ္တိုက္သစ္ရဲ႕ ပရိ၀ုဏ္ထဲမွာ ေက်ာင္းဒကာဒကာမေတြက ေက်ာင္းေတြ အဆက္မျပတ ္္ေဆာက္လုပ္လွဴဒါန္းၾကေတာ့တာပါ။ ဓမၼကို အထြတ္တင္တဲ့ေက်ာင္းေတြ အစီအရီေပၚလာပါေတာ့တယ္။

ဓမၼဒါယာဒ( ၁၃၁၆)

ဓမၼကာမ( ၁၃၁၇)

ဓမၼဒီပ (၁၃၁၈)

ဓမၼသုခ(၁၃၁၈)

ဓမၼာဘိမတသာသနေသာဘိဏီသိမ္ေတာ္(၁၃၂၀)

ဓမၼ၀ိနယရံသီ(၁၃၂၇) စသည္ စည္ပင္ထြန္းကားလာခဲ့ပါတယ္။

မစိုးရိမ္တိုက္သစ္ေျမေနရာက အကြက္အကြင္းအလြန္က်ပါတယ္။ တိုက္သစ္ရဲ႕ ေတာင္ဘက္မ်က္ႏွာစာမွာ ဒိုင္၀န္ကြင္းေက်ာင္းၾကီးကို ရွည္ေမ်ာေမ်ာေျမြၾကီးတစ္ေကာင္ပတ္ေခြထားသလုိပါပဲ။ တိုက္သစ္ကိုေတာ့ သဂၤဇာေခ်ာင္းက ပတ္ေခြထားျပန္ပါတယ္။ ေက်ာင္းတိုက္ၾကီး အတြင္းမွာ မင္းလမ္းမၾကီးက တစ္ခုတည္းပဲ ရွိပါတယ္။

(ေကာ္နက္ရွင္းမေကာင္းလို႕ ေနာက္ေန႕မွပဲ ေရးပါရေစေတာ့)