လူခ်င္း တူေသာ္လည္း

ဤအေၾကာင္းအရာမ်ားမွာ လြန္ခဲ့ေသာ ႏွစ္ေပါင္း ၂၀-ခန္႔ကာလက ျဖစ္သည္။ ထိုအခ်ိန္က ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေနေသာ အုပ္စုတြင္ ဆန္စက္ႀကီး ႏွစ္လံုးသာ ရွိသည္။ ထိုစက္ႏွစ္ခုတြင္ တခုကသာ ေတာင္သူ၀မ္းစာ စပါး ႀကိတ္ခြဲသည္။ တေပါင္းလတြင္ ေတာင္သူတို႔ထံုးစံ ၀မ္းစာစပါးႀကိတ္ရသည္။ ဆန္စက္ရွိရာ ရြာႀကီးသို႔ နံနက္ ၃-နာရီအခ်ိန္မွထ၍ လွည္းျဖင့္ သြားရသည္။ ဆန္စက္သို႔ ေစာေစာေရာက္မွ ေစာေစာႀကိတ္ရသည္။ တခါတရံ အခန္႔မသင့္လွ်င္ ညအိပ္ရတတ္သည္။

ကၽြန္ေတာ္တို႔ရြာမွ ကၽြန္ေတာ္အပါအ၀င္ ကိုထြန္းႏွင့္ ဘႀကီးသိန္းတို႔ သံုးဦး လွည္းသံုးစီးျဖင့္ လာၾကသည္။ ဆန္ႀကိတ္ရန္ တန္းစီးေနရာအရ ကၽြန္ေတာ္တို႔ စပါးကို နံနက္ ၁၀-နာရီခန္႔မွ ႀကိတ္ရပါမည္။ မၾကာမီ ကၽြန္ေတာ္တို႔ စပါးကို ႀကိတ္ရန္အလွည့္သို႔ ေရာက္ပါေတာ့မည္။ ထို႔ေၾကာင့္ လွည္းေပၚမွ စပါးမ်ားကို က်ံဳးရန္ ျပင္ဆင္ေနၾကသည္။

ထိုအခ်ိန္တြင္ ေရးႀကီးသုတ္ပ်ာ အမူအရာႏွင့္ လူႏွစ္ေယာက္ ေရာက္လာၾကသည္။ တဦးက အကိုတို႔အလွည့္ ေရာက္ေတာ့မွာလား-ဟု ေမးသည္။ ကၽြန္ေတာ္က ဟုတ္ကဲ့-အခုစက္ထဲက စပါးျပီးရင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔စပါးကို ႀကိတ္မွာ-ဟုေျဖသည္။ ခင္ဗ်ားတို႔စပါးကို မႀကိတ္ခင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ စပါးေလး ၁၀-တင္းေလာက္ ျဖတ္ျပီး ႀကိတ္ပါရေစ ခင္ဗွား-ဟု ထိုသူက ေမတၱာရပ္ခံသည္။

ထိုအခါ ကိုထြန္းက-ဟာ ဘယ္ျဖစ္မလဲ ကၽြန္ေတာ္တို႔က တျခားရြာက လာရတာ ခင္ဗ်ားတို႔ တန္းစီေနရာအတိုင္း ႀကိတ္ေပါ့။ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း ဟုတ္ပါတယ္ဗ်၊ ေနျမင့္ရင္ ႏြားေတြ ေနပူမွာစိုးလို႔ပါ။ ထိုသူႏွစ္ေယာက္က လက္ကာ၍ ခင္ဗ်ားတို႔ေျပာတာ မွန္ပါတယ္။ကၽြန္ေတာ္တို႔ကလဲ အခက္အခဲျဖစ္ေနလို႔ပါ။ အလွဴအိမ္မွာ ထမင္းေကၽြးရင္း ထမင္းျပတ္ေတာ့မယ္ ျဖစ္ေနလို႔ လတ္တေလာ စပါးလာႀကိတ္ရတာပါ။ ဒီအခ်ိန္မွ စပါးမႀကိတ္ရရင္ အားလံုး အခက္အခဲေတြ ျဖစ္ကုန္မွာစိုးလို႔ပါ။

ထိုအခါ ဘႀကီးသိန္းက-အလွဴအတြက္ အခက္အခဲျဖစ္ေနလဲ ျဖတ္ျပီးႀကိတ္ပါေစကြာ။ တို႔ႏြားေတြ ေနပူရင္လည္း ညေနမွ ျပန္တာေပါ့။ ဟာ ၀မ္းသာလိုက္တာ ဦးေလးရယ္၊ အခုလို ကူညီတဲ့အတြက္ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ လူႀကီးကေျပာ၍သာ ျငိမ္ေနရသည္ ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ ကိုထြန္းကေတာ့ မေက်နပ္ေပ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ စပါးႀကိတ္ျပီးေသာအခါ နံနက္ ၁၁-နာရီထိုးပါျပီ။ ပူျပင္းေသာ တေပါင္းေနေၾကာင့္ ႏြားေတြကို မပင္ပန္းေစရန္ ညေနမွပင္ ျပန္ရန္ ဆံုးျဖတ္လိုက္ပါသည္။

ထိုအခ်ိန္တြင္ ေစာေစာက စပါးႀကိတ္ရန္ လာေျပာေသာ လူႏွစ္ေယာက္ ေရာက္လာကာ ဒီက ဦးေလးႏွင့္ အကိုႏွစ္ေယာက္ကို အလွဴအိမ္မွာ ထမင္းလာစားဖို႔ လာျပီးဖိတ္ေခၚတာပါ-ဟု လာေခၚပါသည္။ ဘႀကီးသိန္းက -မလာေတာ့ပါဘူး တူေမာင္တို႔ရာ၊ ဦးတို႔မွာလဲ ထမင္းထုပ္ေတြ ပါ,ပါတယ္။ ျပီးေတာ့ နြားေတြကို ထားခဲ့ရမွာလဲ စိတ္မခ်ဘူး။ မဟုတ္ပါဘူး ဦးရယ္-ဦးတို႔လွည္းေတြပါ ေမာင္းခဲ့ပါ။ အလွဴအိမ္က မေ၀းပါဘူး။ အလွဴရွင္က ဦးတို႔ကို ေက်းဇူးတင္လြန္းလို႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကို ဖိတ္ခိုင္းတာပါ။

ဤသို႔ျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အလွဴအိမ္သို႔ ေရာက္ခဲ့ပါေတာ့သည္။ ထမင္းစားျပီး၍ ေန႔လယ္ ၂-နာရီ တရားပြဲ စပါသည္။ တရားမနာခင္ ပရိသတ္ကို စာေရးတံမဲ ေဖာက္၍ လွဴဒါန္းပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ ကိုထြန္း ဗလာမဲက်ပါသည္။ ဘႀကီးသိန္းကေတာ့ ေၾကြေရသုပ္ ေလးဆင့္ခ်ိဳင့္ႀကီးတလံုး မဲေပါက္ပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ ကိုထြန္း တေယာက္မ်က္ႏွာ တေယာက္ၾကည့္လိုက္မိသည္။ လူခ်င္းတူၾကေသာ္လည္း ကၽြန္ေတာ္တို႕႔ သံုးဦး၏ စာနာစိတ္၊ ကူညီရိုင္းပင္းခ်စ္စိတ္တို႔ ကြာျခားသလို လက္ငင္းအက်ိဳးေပးျခင္းလည္း ကြာျခားပါသည္။ ထို႔အတူ သံသရာတေလွ်ာက္တြင္လည္း ကြာျခားမည္မွာ အမွန္ျဖစ္ပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔၏ စိတ္ဓာတ္ကို ႀကိဳးစား၍ ျမႇင့္တင္ရပါဦးမည္။

( အင္ပင္-သန္းေဌးေအာင္)

Posted by: mingala at 5:55 AM