ေဒသႏ ၱရ ခရီးသြား မွတ္တမ္း (၇)...

ကမာၻ႕ အျမင့္ဆံုး ကစ္ဘား (Kibber) ရြာကို လွမ္းျမင္ရၿပီ

ခါဇာ (Kaza) ၿမိဳ႕ကေန နံနက္မွာ ဘစ္ကားနဲ႔ စာေရးသူ ခရီးထြက္ခဲ့ျပန္ၿပီ။ သြားေနတဲ့ ေနရာေလး ကေတာ့ ကစ္ဘား (Kibber) ဆိုတဲ့ ရြာေလးပါ။ ပင္လယ္ေရမ်က္ႏွာျပင္ အျမင့္ မီတာ ၄၂၀၅ ရွိပါတယ္။ ေပ အတိုင္းအတာနဲ႔ တြက္လိုက္မယ္ ဆိုရင္ေတာ့ ေပေပါင္း ၁၄,၀၀၀ နီးပါး ရွိပါတယ္။ အဲဒီနယ္က လူေတြကေတာ့ ကစ္ဘား (Kibber) ရြာေလးဟာ ကမာၻမွာ အျမင့္ဆံုး ေက်းရြာတစ္ရြာ ျဖစ္ပါတယ္ တဲ့။
စာေရးသူလည္း ကမာၻ႕ အျမင့္ဆံုးရြာ ဆိုေတာ့ ေရာက္ဖူးေအာင္ သြားမွပဲ ဆိုၿပီး ထြက္လာခဲ့ရတာပဲ။ ဘတ္စ္ကား ကေတာ့ ျမန္မာႏိုင္ငံက ဘတ္စ္ကားေတြလိုပါပဲ တိုးႀကိတ္ေနတာ။ စာေရးသူကေတာ့ ေစာေစာစီးစီး ကားဂိတ္ကိုသြားၿပီး ေနရာယူထားလိုက္ေတာ့ ထိုင္ခံုေနရာေတာ့ ရသား။

ကစ္ဘား (Kibber) ရြာကို ေရာက္ၿပီ

ခါဇာ (Kaza) ၿမိဳ႕ ကားဂိတ္ကေန ကား စထြက္ၿပီ။ ဘစ္ကားက တစ္ခါတေလ ေတာင္ေစာင္းေတြကေန ေကြ႕ပတ္ေမာင္းေနရေတာ့ အႏ ၱရယ္ေတာ့ ရွိတယ္ေလ။ ဘစ္ကားေပၚ ပါလာတဲ့ ခရီးသည္ေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကေတာ့ စိတ္ပုတီးစိတ္ၿပီး စိုးရိမ္စိတ္ကို ေျဖေဖ်ာက္ေနၾကတယ္နဲ႔ တူပါတယ္။ အဲဒီ နယ္ေျမမွာ ေနထိုင္ၾကတဲ့ လူေတြက ဗုဒၶဘာသာသာ၀င္ေတြ ဆိုေတာ့ လူတိုင္းလိုလိုမွာ စိတ္ပုတီးေလးေတြ ကိုယ္စီ ေဆာင္ထားတတ္ၾကတယ္။
လမ္းခုလတ္မွာ ခရီးသည္ေတြ ဆင္းလိုက္တက္လိုက္နဲ႔ ကားေမာင္းသမားနဲ႔ ကားစပယ္ယာလည္း အၿငိမ္မေနရဘူး။ လမ္းတစ္ေနရာမွာ ဘုန္းႀကီးတစ္ပါး ဘတ္စ္ကားေပၚ တက္လာပါေလေရာ။ ဒါေပမဲ့ ကားေပၚမွာ ရွိတဲ့ လူေတြကေတာ့ ဘုန္းႀကီးတစ္ပါး ကားေပၚတက္လာလို႔ ေနရာဖယ္ေပးမယ္လို႔ စိတ္ကူးေတာင္ ရွိဟန္ မတူဘူး။ အဲဒီ ဘုန္းႀကီးကေတာ့ လူေတြ ၾကားထဲမွာပဲ တိုးႀကိတ္ၿပီး ေနေနရတယ္။

ကမာၻ႕အျမင့္ဆံုး ကစ္ဘား (Kibber) ရြာ ညေနဆို လူေျခတိတ္

ၾကည့္ရတာ အျမင္မေတာ္ေတာ့ စာေရးသူကပဲ အဲဒီ ဘုန္းႀကီးအတြက္ လက္ရွိထိုင္ေနတဲ့ ေနရာေလးကို ေပးလိုက္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ မထိုင္ဘူးလို႔ အတင္းျငင္းေတာ့ စာေရးသူလည္း ကိုယ့္ေနရာကိုယ္ ျပန္ထိုင္လိုက္ေတာ့တယ္။ နံေဘးက လူေတြကေတာ့ စာေရးသူကို အထူးအဆန္းသဖြယ္ ျဖစ္ေနတာေပါ့။ အဲဒီေနရာက လူေတြ ဗုဒၶဘာသာလည္း ဆိုေသး၊ ဘုန္းႀကီးတစ္ပါး ကားေပၚမွာ ပါလာတာ ေနရာေလး တစ္ေနရာေတာင္မွ မလွဴခ်င္ၾကပါလား လို႔ ေတြးမိေတာ့တယ္။
ဒါေၾကာင့္ စာေရးသူက ကိုယ့္ျမန္မာႏိုင္ငံက ဒကာ၊ ဒကာမေတြကို သိပ္ကို ေလးစားေနမိတာ။ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ ဆိုရင္ေတာ့ ဘစ္ကားေပၚ သံဃာတစ္ပါး တက္လာရင္ ေနရာလွဴခ်င္တဲ့ လူေတြ အမ်ားသား။ သံဃာကို ၾကည္ညိဳတဲ့ စိတ္ေတြနဲ႔ လွဴၾကတာေလ။ ဘာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ဒကာ၊ ဒကာမေတြက ေနရာ လွဴခ်င္ခ်င္၊ မလွဴခ်င္ခ်င္ သံဃာေတြ အတြက္ ထိုင္ခံုေနရက အဆင္သင့္ ဘစ္ကားေပၚမွာ ရွိေနၿပီးသားေလ။

ေရခဲေတာင္ ေနာက္ခံ ပန္းခ်ီနဲ႔ ရြာဦးေစတီ

ေဟာ… ေျပာရင္းဆိုရင္း ကစ္ဘား (Kibber) ရြာကိုေတာ့ ေရာက္လာၿပီ။ ဘစ္ကားစီးလာတာေတာင္ သံုးနာရီ ေက်ာ္ေက်ာ္ ရွိသြားၿပီပဲ။ ရႈခင္းေတြကေတာ့ ေတာ္ေတာ္လွသားပဲ။ သစ္ပင္ေတြကေတာ့ လံုး၀ မရွိဘူး။ ေရခဲေတြ ဖံုးလႊမ္းထားတဲ့ ေတာင္တန္းႀကီးေတြမ်ား သြယ္တန္းေနလိုက္ၾကတာ အျပာေရာင္ မိုးကုတ္စက္၀ိုင္းႀကီးရဲ႕ ေအာက္မွာ စာပန္းခ်ီ ခ်ယ္မႈန္းမယ္ ဆိုရင္ေတာ့ လႊမ္းစရာေလး တစ္ခု ျဖစ္သြားမလားပဲ။
ကမာၻမွာ အျမင့္ဆံုးရြာေလး ဆိုေတာ့လည္း ေတာ္ေတာ္ေတာ့ ေအးတယ္။ ဒီရြာမွာ တည္းခိုဖို႔အတြက္ တည္းခိုခန္းကို သြားေမးရဦးမယ္။ တည္းခိုခန္း ဆိုေပမဲ့ ၿမိဳ႕စတိုင္လိုေတာ့ အပ်ံစား ဘယ္ဟုတ္လိမ့္ မလဲေနာ္။ ေက်းရြာဆိုတာ့လည္း ေက်းရြာ အဆင့္ေလာက္ပဲ့ေပါ့။ ဘာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ေလ စာေရးသူအတြက္ ကေတာ့ ေက်ာတစ္ျပား ခ်စရာေနရာေလး ရရင္ လံုေလာက္ပါၿပီ။ ဘုရားလက္ထက္ေတာ္က ရဟန္းေတြဟာ သစ္ပင္ေအာက္မွာေတာင္ သီတင္းသံုးၾကေသးတာပဲ။ သစ္ပင္ကို ေက်ာင္းအျဖစ္နဲ႔ သီတင္းသံုးၾကတာေလ။

ျဖဴစင္တဲ့ ေစတနာနဲ႔ ဆြမ္းကပ္ဖို႔ ျပင္

ဒါနဲ႔ တည္းခိုခန္းေရာက္ေတာ့ တည္းခိုခန္း အေဆာက္အဦ ကလည္း ျပင္ဆင္လွ်က္ တန္းလန္း ျဖစ္ေနတုန္းပဲ။ ဒါေၾကာင့္ တည္းခိုဖို႔ မျဖစ္ႏိုင္ဘူး တဲ့ေလ။ အဲဒါမွ ဒုကၡ။ အေစာနက ေျပာခဲ့သလိုမ်ဳိး သစ္ပင္ေအာက္ သြားၿပီး သီတင္းသံုးရေတာ့မယ္နဲ႔ တူတယ္။ သစ္ပင္ေတြကလည္း ဒီမွာ မရွိေတာ့ သစ္ပင္ေအာက္မွာေတာင္ သီတင္းသံုးဖို႔ မလြယ္ႏိုင္ဘူး။ ရာသီဥတုကလည္း အရမ္းေအး ဆိုေတာ့ ဘယ္လိုမ်ား လုပ္ရပါ့။ ေလေအးေတြကလည္း တိုက္ေနတာ လြန္ပါေရာ။
“လားမားႀကီး… စိတ္မပူပါနဲ႔။ တပည့္ေတာ္တို႔ရဲ႕ အိမ္မွာ သီတင္းသံုးပါ”
တည္းခိုခန္း ပိုင္ရွင္ ဒကာမႀကီးက ေျပာလိုက္တဲ့ စကားသံကို ၾကားလိုက္ရတယ္။ မဂၤလာ ရွိလွတဲ့ စကားေလးပါပဲ။ ေတာ္ေသးတာေပါ့ ဒီေန႔အတြက္ေတာ့ မစိုးရိမ္ရေတာ့ဘူး။ လူစကားနဲ႔ ေျပာရမယ္ ဆိုရင္ေတာ့ ထမင္းစားအိမ္ ရသြားၿပီေလ။ ေနစရာ အတြက္ေရာ၊ ဆြမ္းအတြက္ေရာ မပူရေတာ့ဘူး။ ကံေကာင္းလိုက္ပါဘိ။

ေရာသမေမႊ ေန႔ဆြမ္း

ပင့္ဖိတ္တဲ့ အလွဴရွင္အိမ္ကိုေတာ့ ေရာက္သြားၿပီ။ စာေရးသူကို ေနရာေပးၿပီး ဆြမ္းကပ္ဖို႔ ျပင္ေတာ့တာပဲ။ မိသားစုေလးက စာေရးသူကို ခင္ၾကပါတယ္။ သူတို႔လည္း ဗုဒၶဘာသာေတြ ဆိုေတာ့ ရဟန္းသံဃာေတြနဲ႔ စိမ္းေနဟန္ မတူဘူး။
ဆြမ္းထမင္း အထဲမွာ ငရုပ္သီး မ်ားမ်ား ေရာထားတဲ့ ပဲဟင္းကို ထည့္လိုက္တယ္။ ၿပီးေတာ့ အဖတ္ မပါတဲ့ ဟင္းရည္တစ္မ်ဳိး ခြက္ထဲထည့္။ ေသာက္ေရ တစ္ခြက္နဲ႔ ဆြမ္းကပ္ေတာ့တာပဲ။ အဲဒီ ဆြမ္းဟင္း၊ ဆြမ္းထမင္းေတြဟာ သာမန္အားျဖင့္ ၾကည့္မယ္ ဆိုရင္ေတာ့ ဟင္းေကာင္းထဲမွာ မပါႏိုင္ဘူး။ ဆြမ္းထမင္း အထဲကို ဆြမ္းဟင္းေတြက ထည့္ေရာထားလိုက္ေတာ့ ေရာသမေမႊ ဆြမ္း ျဖစ္သြားေတာ့တယ္။
အဲဒီ ေရာသမေမႊ ဆြမ္းကိုေတာ့ စာေရးသူတို႔က စစ္ကိုင္းမွာ သီတင္းသုံုး တုန္းက ဆိုရင္ အၿမဲ ဘုဥ္းေပးေနက်။ ဆြမ္းခံျပန္လာလို႔ ဆြမ္းဟင္း နည္းတဲ့ အခါမ်ားမွာေတာ့ ေရာသမေမႊ ၿပီး ဘုဥ္းေပးမွ အဆင္ေျပတာေလ။ ဒီလိုမွ မဟုတ္ရင္ ဆြမ္းဟင္းက နည္းနည္းနဲ႔ ဆိုေတာ့ ဆြမ္းေတြခ်ည္း က်န္ေနေတာ့မွာ။ အခုကေတာ့ ဆြမ္းထမင္းေရာ ဆြမ္းဟင္းေရာ ႀကိဳက္သေလာက္ ေရာသမေမႊ လို႔ ရတယ္။

ျဖဴစင္သူတို႔ ႏွလံုးသားမွ ေအးခ်မ္းမႈေလးမ်ား

ဒါေပမဲ့ အလွဴရွင္ေတြရဲ႕ ေစတနာအားေတြက သိပ္ကို ေကာင္းတာေလ။ အဲဒီ ေစတနာေတြက ဆြမ္းဟင္း၊ ဆြမ္းထမင္းေတြအထဲ ပါေနၾကတာ။ အဲဒါေၾကာင့္ ဒီေန႔ ဘုဥ္းေပးရတဲ့ ဆြမ္းကေတာ့ျဖင့္ ၿမိန္လိုက္သည္ ျဖစ္ျခင္း။
ရာသီဥတုကလည္း ေအးလြန္းတဲ့ ေနရာမွာ ငရုပ္သီးကလည္း စပ္စပ္ေလးနဲ႔ ဆိုေတာ့ ဘယ္ေျပာ ေကာင္းလိုက္မလဲ စာေရးသူလည္း ဘုဥ္းေပးလိုက္တာ အိမ္ရွင္ေတြ သိပ္ကို ၀မ္းသာသြားၾကတယ္။
ေန႔လယ္ ခဏနားၿပီးတာနဲ႔ ညေနပိုင္း ရြာထဲ လမ္းေလွ်ာက္ရမယ္။ ျမည္း သားအမိ အုပ္စုေတြလည္း စားက်က္ကေန ရြာထဲကို ညေန အိမ္ျပန္ခ်ိန္မွာ ျပန္လာၾကၿပီ။ ဒီအရပ္ေဒသေတြမွာက ပစၥည္း သယ္ပို႔ ဖို႔ဆိုတာက ျမည္းေတြကိုပဲ အားကိုးၿပီး အသံုးျပဳေနၾကတာ။
ရြာထဲက အိမ္တိုင္းလိုလို ကေတာ့ ျပတင္းေပါက္ေတြ အလံုပိတ္လို႔ ရေအာင္ လုပ္ထားၾကတယ္။ ေဆာင္းရာသီမွာ ဆိုရင္ ႏွင္းေတြနဲ႔ အတူ ေလျပင္းေတြက တိုက္ေတာ့ တခါးေတြ မလံုရင္ အိမ္ထဲမွာေတာင္ မေနႏိုင္ဘူး။ အရမ္းေအးတာ ဆိုပဲ။ စာေရးသူ ေရာက္သြားတဲ့ အခ်ိန္က ေႏြရာသီေလ။ အဲဒီေတာ့ ႏွင္းေတြ သိပ္မရွိဘူး။

အေအးဒဏ္ေၾကာင့္ ပါးေလးေတြ နီျမန္းေန

အသက္ႀကီးတဲ့ ရြာသားေတြကေတာ့ ေျပာျပၾကတယ္။
“လားမားႀကီးေရ... ဟိုးတုန္းက ဆိုရင္ ေႏြရာသီမွာလည္းပဲ ႏွင္းေတြက်တာ။ အခုေတာ့ ကမာၻႀကီး ဖန္လံုအိမ္ အာနိသင္ ျဖစ္လာလို႔ ပူေႏြးလာၿပီး ဒီနယ္ တစ္၀ိုက္မွာ အခုလို ေႏြရာသီအခ်ိန္ ႏွင္းေတြ မရွိသေလာက္ ျဖစ္ကုန္တာ”
စာေရးသူလည္း ကမာၻ႕ ရာသီဥတု ေဆာင္းပါးေတြ ဖတ္ဖူးတာေလး ရွိတယ္။ ဟိမ၀ႏ ၱာ ေတာင္တန္းေတြမွာ ရွိၾကတဲ့ ေရခဲေတြဟာ ကမာၻႀကီး ပူေႏြးလာလို႔ အရည္ေပ်ာ္တာ ျမန္ေနတယ္။ ေရခဲျမစ္ေတြကလည္း ခမ္းေျခာက္လာၿပီး ေနာက္ထပ္ ဆယ္စုႏွစ္ အနည္းငယ္ အတြင္းမွာ တျဖည္းျဖည္း တိမ္ေကာလာႏိုင္တဲ့ အေျခအေနေတြ ျဖစ္လာႏိုင္တယ္။
ဟိမ၀ႏ ၱာ ေတာင္တန္းကို အမွီျပဳေနတဲ့ ျမစ္ႀကီးေတြဟာလည္း ေရခမ္းေျခာက္မႈ ေဘးဒဏ္ေတြကို ႀကံဳရႏိုင္တယ္။ အဲဒီ ျမစ္ေတြကို အားကိုၿပီး ေနထိုင္ေနၾကတဲ့ အာရွတိုက္သား သန္း ၁၃၀၀ တို႔ရဲ႕ ဘ၀ ရပ္တည္မႈ အတြက္ အႏ ၱရာယ္ ရွိလာႏိုင္တယ္။ ေမာ္လဒိုက္ ကၽြန္းႏိုင္ငံ ငယ္ေလးလည္း ေနာင္ႏွစ္ေပါင္း မၾကာမီမွာ ေရေအာက္ကို ေရာက္ရေတာ့မယ္။

ျမည္းသားအမိတို႔ အိမ္အျပန္

အခု စာေရးသူ ေရာက္ေနတဲ့ ေနရာကလည္း တိဗက္ ကုန္ျပင္ျမင့္ရဲ႕ တစ္စိတ္ တစ္ေဒသကုန္းျမင့္ ဆိုေတာ့ ဟိမ၀ႏ ၱာ နဲ႔လည္း ဆက္စပ္မႈ ရွိေနတယ္။
စာေရးသူတို႔ ေနထိုင္တဲ့ ဒီကမာၻႀကီးကို ကယ္တင္မယ့္ သူေတြဟာ ဒီကမာၻမွာ ရွိတဲ့ လူသားေတြကပဲ မဟုတ္လား။ ကယ္တင္ဖို႔ ေနာက္မက်ေသးေပမဲ့ မကယ္တင္ခဲ့ရင္ေတာ့ ဒုကၡေရာက္မွာကေတာ့ အေသအခ်ာ။
ဒီလိုနဲ႔ ညမိုးခ်ဳပ္ေတာ့ စာေရးသူ သီတင္းသံုးေနတဲ့ အိမ္က မိသားစုနဲ႔ စကားလက္ဆံု က်ေတာ့တယ္။ မိသားစုမွာက ဖခင္ႀကီးနဲ႔ သားသမီးေတြပဲ ရွိေနတယ္။ မိခင္ႀကီးကေတာ့ ၿမိဳ႕တက္သြားၿပီး လိုအပ္တာေတြ သြား၀ယ္ေနတယ္။ မိသားစုနဲ႔ စာေရးသူ ဧည့္ခန္းမ အထဲက မီးလင္းဖိုေလး အေရွ႕မွာ ထိုင္ၿပီး မီးလႈံရင္း ရင္းရင္းႏွီးႏွီးေပါ့။ ဗုဒၶဘာသာ အေၾကာင္းေလးေတြကို ေဆြးေႏြးျဖစ္တယ္။ အဲဒီ မိသားစုက ပညာတတ္ ဘြဲ႕ရေတြပါ။ စာေရးသူတို႔ ျမန္မာႏိုင္ငံရဲ႕ ဗုဒၶဘာသာ အေၾကာင္းကို သူတို႔က ေမးၾကတယ္။
စာေရးသူကေတာ့ ပထမဦးဆံုး ေျပာျပျဖစ္တာကေတာ့ အိမ္မွာ ဘုရားေက်ာင္းေဆာင္ ထားၾကတဲ့ အေၾကာင္းေလးပါ။ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ ဆိုရင္ ဗုဒၶဘာသာမွန္သမွ် အိမ္တိုင္းမွာ ဘုရားေက်ာင္းေဆာင္ ရွိၾကတယ္။ စာေရးသူ အခု ေရာက္ေနတဲ့ ဗုဒၶဘာသာ အိမ္မွာက ဘုရားေက်ာင္းေဆာင္ မရွိပဲကိုး။
ၿပီးေတာ့ ျမန္မာႏိုင္ငံရဲ႕ ဒကာ၊ ဒကာမေတြရဲ႕ ေစတနာ သဒၶါတရား ထက္သန္ၾကပံုေတြကို ေျပာျပေတာ့ အဲဒီ မိသားစုလည္း စိတ္၀င္တစား နားေထာင္ေနၾကတယ္။ ရဟန္းတစ္ပါး ကိုယ့္အိမ္ကို ႂကြလာရင္ အိမ္မွာ ရွိၾကတဲ့ လူေတြ အားလံုးက ေျခ၊ လက္၊ နဖူး၊ တေတာင္၊ ဒူး ထိျခင္းငါးပါးနဲ႔ ရွိခိုးကန္ေတာ့ ၾကတယ္ လို႔ ေျပာျပေတာ့ သူတို႔က အံ့ၾသေနၾကတယ္။
သူတို႔ဆီမွာက အဲဒီလိုမ်ဳိး မရွိၾကပဲ။ ေခါင္းငံု႔ၿပီး အရိုအေသ ေပးတာေလာက္ပဲ ရွိၾကတာေလ။ ရွိခိုးတဲ့ အေၾကာင္းေလးကို စာေရးသူကို ေမးၾကတယ္။
စာေရးသူလည္း အဲဒီ မိသားစုကို အတိုခ်ဳံးၿပီးေတာ့ ရွင္းျပလိုက္တယ္။
“ထိျခင္းငါးပါးနဲ႔ ရွိခိုးကန္ေတာ့တယ္ ဆိုတာက အရိုအေသ ေပးတယ္ ဆိုတာထက္ မိမိမွာ ရွိတဲ့ မာန္ မာနေတြကို ေလွ်ာ့ခ်လိုက္တာပါ။ လူေတြဟာ ငါ ဆိုတဲ့ အတၱေတြ လြန္ကဲေနရင္ သူတစ္ပါးကို အရိုအေသေပးဖို႔ရာ ၀န္ေလးေနတတ္ၾကတယ္။ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ သီလ၊ သမာဓိ၊ ပညာေတြကို ျပည့္စံုေအာင္ ႀကိဳးစား အားထုတ္ ေနၾကတဲ့ ရဟန္းသံဃာေတြကို လူေတြက ရွိခုိးျခင္းနဲ႔ မာန္မာနေတြကို ေလွ်ာ့ခ်ၿပီး ကုသိုလ္ေတြ ယူၾကတာေပါ့”
စာေရးသူ ေျပာျပတာကို မိသားစု အားလံုးက လက္ခံၾကပါတယ္။ ဗုဒၶဘာသာနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ အေျခခံပိုင္း ေလးေတြကို ေျပာျပလိုက္တယ္။ ကိုယ့္ႏိုင္ငံ ေကာင္းေၾကာင္းေတြခ်ည္း ေျပာေနလို႔ မျဖစ္ေသးဘူး။ ကိုယ့္အေၾကာင္း အေကာင္းေျပာတာက တစ္ခါတေလ သူမ်ား မေကာင္းေၾကာင္း ေျပာတာနဲ႔ တူေနတတ္တယ္ေလ။

အိမ္ေခါင္ေပၚက ျမည္း စားက်က္

စကားကလည္း ေျပာလို႔ ေကာင္းေနလိုက္တာ ညဥ့္နက္ေနတာေတာင္ သတိမထားမိၾကဘူး။ မီးလင္းဖိုေလးက အခန္းထဲမွာ ရွိေနလို႔ ေတာ္ေသးတယ္။ ကဲ ဒီေန႔ညေတာ့ ကမာၻ႕အျမင့္ဆံုး ေက်းရြာ ကစ္ဘား (Kibber) မွာ ရာသီဥတု ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္းေလးနဲ႔ က်ိန္းစက္ ရေတာ့မွာပဲ။
အေရွ႕ဘက္ မိုးကုပ္စက္၀ိုင္းႀကီးက သူရိယေနမင္းႀကီးေတာင္ ေရခဲလြင္ျပင္ ေတာင္တန္းတစ္ေလွ်က္မွာ ေမးတင္လို႔ ေလာကႀကီးကို အေႏြးဓာတ္ေတြ ေပးရင္ လွမ္းၾကည့္ မိတ္ဆက္ေနၿပီပဲ။
မ်က္ႏွာသစ္ရမယ့္ ေရစည္ပိုင္းကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့ အေပၚယံ ေရမ်က္ႏွာျပင္မွာ ေရေတြခဲေနတာပဲ။ အိမ္ရွင္ မိသားစုကေတာ့ ခဲေနတဲ့ ေရေတြကို ထုခြဲၿပီး စာေရးသူအတြက္ ကိုယ္လက္ သန္႔စင္ဖို႔ ေရေႏြး က်ဳိေပးပါတယ္။
နံနက္စာ ဘုဥ္းၿပီးတာနဲ႔ စာေရးသူ ခရီးဆက္ရဦးမွာပါလား။
ညက သီတင္းသံုးခဲ့တဲ့ မိသားစုေလးကို ႏႈတ္ဆက္ၿပီး ကစ္ဘား (Kibber) ရြာေလးက ထြက္ခြာလာခဲ့ျပန္ရေပါ့။ အဲဒီ မိသားစုေလးကိုေတာ့ စာေရးသူ အမွတ္ရေနမိမွာပါ။ သူတို႔ေလးေတြရဲ႕ ခင္မင္စရာေကာင္းတဲ့ ဓေလ့စရိုက္။ ရင္းႏွီးေဖာ္ေရြမႈ၊ ပြင့္လင္းမႈ၊ ဧည့္၀တ္ ေက်ပြန္မႈ ေလးေတြဟာ ရိုးသားျဖဴစင္မႈ၊ အၾကင္နာႏွလံုးသား ရွိသူတို႔ရဲ႕ ျပယုဂ္ေတြပဲ မဟုတ္လား။
ေနာက္ထပ္ ဆက္ရမယ့္ ခရီးက ေျခက်င္ခရီး။ သြားရမယ့္ ေနရာကို လွမ္းၾကည့္လိုက္ေတာ့ ေတာင္ကုန္းေတြကို ေက်ာ္ျဖတ္ရမယ့္ လမ္းခရီးပဲ။ စာေရးသူလည္း လမ္းတစ္ေလွ်ာက္ လိုအပ္တဲ့ ရိကၡာေလးေတြကို လြယ္အိတ္ထဲထည့္ၿပီး ကစ္ဘား (Kibber) ရြာေလးကို စြန္႔ခြာထားခဲ့ရတယ္။

ေနရစ္ေပဦးေတာ့ ကစ္ဘား (Kibber) ရယ္

သံသရာမွာ ခရီးသြားေနၾကတဲ့ သတၱ၀ါေတြလည္း ဒီလိုပဲ မဟုတ္လား။ နိဗၺာန္ မေရာက္မခ်င္း တစ္ဘ၀ၿပီး တစ္ဘ၀ စြန္႔ခြာ သြားေနၾကရတာ။ ၃၁ ဘံု မွာ တစ္ဘံုၿပီး တစ္ဘံု က်င္လည္ေနၾကရတဲ့ အခ်ိန္မွာ ကုသိုလ္ ရိကၡာအထုပ္ေလး ပါသြားမွ ေနာင္ေရး စိတ္ေအးရတယ္။ ႏို႔မို႔ရင္ေတာ့လား အပါယ္မွာ စံုးစံုးျမဳပ္မယ္ ဆိုတာ မေတြး၀ံ့စရာပါလား ေနာ္။
ေၾသာ္… သံသရာ …. သံသရာ … ဘယ္ေတာ့မ်ား ၿပီးဆံုးမွာ ပါလိမ့္…..

Posted by nyanadipa