စိတ္တိုင္းက်ဘ၀

ပံုျပင္ေလးတစ္ပုဒ္ပါ..။ ႐ုပ္ရည္ေခ်ာေခ်ာေမာေမာ အရြယ္ေကာင္းလူတစ္ေယာက္ဟာ ျဗဳန္းခနဲ ေသသြားၿပီးေတာ့ ဘံုဘ၀တစ္ခုကို ေရာက္သြားတယ္။ ဘယ္လိုဘံုဘ၀ဆိုတာ အစမွာ မေျပာႏိုင္ဘူး။

ဒါေပမယ့္ ေရာက္သြားတဲ့ေနရာဟာ အင္မတန္ သာယာတယ္၊ ေတာေတာင္ ေရေျမ အင္မတန္ဆိုေျပတယ္။ အဲဒီေနရာေရာက္ေတာ့ သူက ၾကည့္ၿပီးေတာ့ ဒီေနရာေလးဟာ အင္မတန္သာယာတာပဲဆိုၿပီး ၀မ္းသာေနတယ္။

ေလွ်ာက္ၾကည့္… ၿပီးေတာ့ အိမ္ေလးတစ္အိမ္ေတြ႕တယ္။ အိမ္ေလးကလည္း သူ႕စိတ္ႀကိဳက္ပံုစံမ်ဳိးျဖစ္ေနတယ္။ အရင္ကတည္းက သူက အိမ္တစ္လံုးသာ ေဆာက္ခြင့္ရမယ္ဆိုရင္ ဒီလိုမ်ဳိးေလးေဆာက္ဖို႔ စိတ္ကူးထားတာ..မေဆာက္ျဖစ္လိုက္ဘူး။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီမွာ ေဆာက္ထားတဲ့အိမ္ေလးက ေတာင္ကံုးေလးနဲ႔ အင္မတန္ပႏွာရတယ္။ ေဖာက္ထားတဲ့ လမ္းကေလးကလည္း အင္မတန္ အခ်ဳိးက်တယ္။ သူ႔သဘာ၀နဲ႔ကို ကိုက္ညီေနတာပဲ။ ပတ္၀န္းက်င္နဲ႔ကို ဟပ္ေနတာပဲ။ ဒါနဲ႔ ဒီအိမ္ေလးကို သြားၾကည့္အံုးမယ္ဆိုၿပီး အနားသြားၾကည့္ေတာ့ အိမ္တံခါးေပါက္မွာ အိမ္ရွင္နာမည္ေရးထားတာ သူ႕နာမည္ျဖစ္ေနတယ္။ “ေၾသာ္.. ဒီအိမ္ဟာ ငါ့အိမ္ပဲကိုး၊ ငါ နတ္ျပည္ေရာက္တာျဖစ္ရမယ္၊ ငါ့အတြက္ အိမ္ေတာင္ အဆင္သင့္ရွိေနတာ” ဒါနဲ႔ သူ႕အိမ္ဆိုၿပီးေတာ့ အိမ္တံခါးေလးတြန္းဖြင့္ၿပီးေတာ့ အထဲ၀င္သြားတာ..အထဲမွာ ခင္းက်င္းထားပံုကလည္းပဲ အားလံုးဟာ သူ႔စိတ္တိုင္းက်၊ ၾကမ္းျပင္ေပၚမွာ ေကာ္ေဇာခင္းထားတာ အေရာင္အေသြးကအစ၊ ႏူးညံ့ပံုကအစ သူ႔စိတ္တုိင္းက်၊ စားပြဲကုလားထိုင္ ဆိုဖာေတြ ထားပံုကလည္း သူ႔စိတ္တိုင္းက်၊ ျပတင္းေပါက္ေတြေဖာက္ထားပံု၊ အခန္းေတြ ဖြဲ႕ထားပံု၊ အခန္းမွာ အေရာင္ေတြဘာေတြ သုတ္ထားပံု စသည္ျဖင့္ေပါ့ေလ.. စိတ္ကူးနဲ႔ ကိုယ့္ဖာသာကိုယ္သာ ျဖည့္ၾကည့္ၾကေပါ့.. အားလံုးဟာ စိတ္တိုင္းက်၊ တစ္ခုမွ စိတ္တိုင္းမက်တာ မေတြ႕ဘူး။ အဲလိုပဲ သူက ေလွ်ာက္ၾကည့္ၿပီးေတာ့ သေဘာေတြက်ေနတာ..၊ အင္မတန္ ေက်နပ္ေနတာ..။ ဟန္က်လိုက္တာ ေပါ့ေလ.. ငါစိတ္တိုင္းက်အိမ္ေလးနဲ႔ ငါ ေနရေတာ့မယ္။

ခဏေနေတာ့ သူနည္းနည္း ဆာသလိုျဖစ္လာတယ္။ တစ္ခုခုစားအံုးမွျဖစ္မွာပါဆိုၿပီးေတာ့ စားေသာက္ခန္းထဲ ၀င္သြားတယ္၊ အထဲမွာ သြားၾကည့္လိုက္ေတာ့ စားစရာအားလံုးဟာ စားပြဲမွာ ျပင္ၿပီးသားျဖစ္ေနတယ္။ သူ စားခ်င္တာေတြ အားလံုးဟာ အဲဒီမွာ ျပင္ၿပီးသား။ ခူးခပ္ၿပီးေတာ့ေတာင္ ထည့္စရာမလိုဘူး၊ အဲဒီေလာက္ထိေတာင္ စိတ္တိုင္းက်ျဖစ္တဲ့ ဘ၀မ်ဳိး..ေနာ္။ ဒါနဲ႔ သူစိတ္တိုင္းက်ျဖစ္တဲ့ အစားအေသာက္ေတြကို စားလိုက္၊ ေသာက္လိုက္နဲ႔ အားလံုး အနံ႔၊ အရသာ၊ အေတြ႕အထိေတြေရာ၊ ၀ါးရတာ ႂကြပ္ႂကြပ္ရြရြေနပံုေတြေရာ၊ အားလံုးဟာ စိတ္တိုင္းက်ပဲ။ ဒါေပမယ့္ စားရင္းနဲ႔ သူက စဥ္းစားမိတယ္။ ၾကည့္ရတာလည္း အကုန္လွတယ္ေနာ္၊ စားရတာလည္း အနံ႔အရသာ အကုန္လံုးျပည့္စံုတယ္၊ ေသာက္ရတာလည္းပဲ အနံ႔အရသာ အကုန္လံုးျပည့္စံုတယ္..ေနာ္၊ ဒါေပမယ့္ သူ႕စိတ္ထဲမွာ အားမရေသးဘူး။

“စားရင္းေသာက္ရင္းနဲ႔ ငါ သီခ်င္းေလးမ်ား နားေထာင္ရရင္ ေကာင္းမွာပဲ”လို႔ စိတ္ကူးလိုက္တာနဲ႔ သူၾကားခ်င္တဲ့ သီခ်င္းသံက အလိုေလွ်ာက္ နံရံေတြဘက္ကေန အသံေတြထြက္လာတယ္။ ဟိုဘက္ကေရာ၊ ဒီဘက္ကေရာ အင္မတန္သာယာၿငိမ့္ေညာင္းတယ္။ ဒါေလးကို သူက နားေထာင္ၿပီးေတာ့ ခႏၶာကိုယ္ကလည္းပဲ အင္မတန္ႏူးညံ့တဲ့ ထိုင္စရာေပၚမွာ ထိုင္လို႔၊ ေဖာ႒ဗၺာ႐ုံေတြကို ခံစားေနတယ္။ မ်က္စိကလည္း အင္မတန္လွပတဲ့ အဆင္းေတြကို ၾကည့္…လို႔ ႐ူပါ႐ုံအရသာေတြကို ခံစားၿပီးေတာ့ ေနတာေနာ္။ ႏွာေခါင္းကလည္း အနံ႔နဲ႔ျပည့္စံုတဲ့ အစားအေသာက္ေတြရဲ႕အနံ႔ ဂႏၶာ႐ုံကို သူ ရေနတယ္၊ လွ်ာကလည္း ရသာ႐ုံအရသာကို ခံစားေနတယ္၊ နားကလည္းပဲ ေသာတ႐ုံအရသာကို ခံစားေနတယ္။ အဲဒီလို အရသာေတြကို တၿပိဳင္နက္ ခံစား..ၿပီးေတာ့ သေဘာက်ေနတယ္။

စားေသာက္ၿပီးတဲ့ အခါက်ေတာ့ အျပင္ဘက္ ဧည့္ခန္းထဲမွာ ထုိင္ေနတယ္။ ထိုင္ရတဲ့ ေနရာေလးကလည္း အင္မတန္အခ်ဳိးက်တယ္.. ျပတင္းေပါက္ကလွမ္း..ၾကည့္လိုက္ရင္လည္း အင္မတန္သာယာတဲ့ ႐ႈခင္းေတြကို ေတြ႕ရတယ္။ စဥ္းစားေနေသးတယ္.. တစ္ခုခုေတာ့ လိုတယ္၊ ငါ့မွာ တစ္ေယာက္တည္းျဖစ္ေနတယ္၊ အေဖာ္မရွိဘူး။ အဲဒီလိုလဲ စိတ္ကူးေတာင့္တလိုက္ေရာ.. တံခါးေခါက္သံကို ၾကားတယ္။ “၀င္ခဲ့ပါ”လို႔ လွမ္းေျပာလိုက္ေတာ့ သူ႔စိတ္တုိင္းက် အရပ္အေမာင္းေရာ၊ ကိုယ္လံုးကိုယ္ေပါက္ေရာ၊ ၀တ္ပံုစားပံု၊ သြားပံုလာပံုေရာ၊ မ်က္ႏွာအမူအယာေရာ၊ အကုန္လံုးျပည့္စံုတဲ့ အမ်ဳိးသမီးေလးတစ္ေယာက္ ၀င္လာတယ္။ အင္မတန္၀မ္းသာအားရပဲ သူေတာင့္တလို႔ ေရာက္လာတာဆိုေတာ့ လာကတည္းက သူ႔ကိုလည္း ခ်စ္ၿပီးသား ခင္ၿပီးသားပဲ၊ ဘာမွ အထူးေၾကာင့္ၾကစိုက္ေနစရာမလိုေတာ့ဘူး..ေနာ္။

ဒါနဲ႔ သူတို႔ဟာ အဲဒီအိမ္ကေလးမွာပဲ ေနၿပီးေတာ့… ႀကိဳက္သမွ် အာ႐ုံေတြကို ႀကိဳက္သလို အၿမဲတမ္း ေန႔တုိင္း ခံစားၿပီးေတာ့ ေနတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ ႏွစ္ေတြ အမ်ားႀကီးၾကာသြားတယ္..။

ၾကာလာေတာ့ တစ္ေန႔ သူက စဥ္းစားတယ္၊ ေနရထိုင္ရတာေတာ့ အားလံုးဟာ စိတ္တိုင္းက်ခ်ည္းပဲ။ ဒါေပမယ့္ ေန႔တိုင္း ဒါခ်ည္းပဲျဖစ္ေနတာ..။ အဲဒီေတာ့ အေျပာင္းအလဲေလး တစ္ခုခုျဖစ္သြားေအာင္ “ငါ ငရဲျပည္ အလည္သြားရရင္ ေကာင္းမယ္” ဆိုၿပီး စဥ္းစားတယ္။

လူ႔စိတ္သဘာ၀ဟာ.. ဘယ္ေလာက္ဆန္းၾကယ္သလဲဆိုရင္ လိုတာေတြ အကုန္လံုးရသြားရင္လည္းပဲ ေက်နပ္သြားမယ္ မထင္နဲ႔ေနာ္။ မေက်နပ္ဘူး။ စိတ္ရဲ႕သဘာ၀ဟာ.. မေက်နပ္ဘူး။ အဲဒီမေက်နပ္တတ္တဲ့သဘာ၀ကိုက စိတ္ထဲမွာရွိေနတာ..။ ဘယ္ေလာက္ပဲ စိတ္တိုင္းက်ရရ ေက်နပ္မွာ မဟုတ္ဘူး။ လူတစ္ေယာက္ ႀကံႀကံဖန္ဖန္ဆိုပါေတာ့ ဒီပံုျပင္ေလးထဲကအတိုင္း ငရဲျပည္အလည္သြားခ်င္တယ္။ သူ႔ဘ၀နဲ႔ အင္မတန္ကြာျခားတာ သူသိတယ္။ ဒါနဲ႔ အဲဒီဘံု အဲဒီဌာနက အႀကီးအကဲဆီသြားတယ္။ သြားေတာ့ အႀကီးအကဲက “ဘာမ်ား အဆင္မေျပလို႔လဲ”လို႔ ေမးတယ္။ သူက ျပန္ေျဖတယ္ “အားလံုးအဆင္ေျပပါတယ္။ လိုသမွ်အားလံုးဟာ ေတာင့္တတာနဲ႔ပဲ ၿပီးျပည့္စံုေနတာပဲ” “ဒါေပမယ့္ အေျပာင္းအလဲေလးျဖစ္ေအာင္ ငရဲျပည္တစ္ေခါက္ေလာက္ သြားၾကည့္ခ်င္လို႔ပါ”လို႔ေျပာေတာ့… ဌာနက အႀကီးအကဲကလည္း သူ႔ကို ျပန္ေမးတယ္ “မင္း ေရာက္ေနတဲ့ေနရာက ဘယ္လိုေနရာထင္လို႔လဲ”???…

ပံုျပင္က ဒီေနရာမွာတင္ ဆံုးသြားတယ္။

အေျဖက ဘယ္လိုျဖစ္မလဲဆိုေတာ့ ဒီပံုျပင္ကို ေရးတဲ့သူရဲ႕ အာေဘာ္အရဆိုရင္ “မင္းေရာက္ေနတာ ငရဲျပည္ပဲ၊ မင္းငရဲျပည္ကို သြားေနဖို႔မလိုေတာ့ဘူး”လို႔ ေျပာတာပဲ။

ဒီပံုျပင္ကို ေရးတဲ့သူက အေမရိကန္တစ္ေယာက္၊ ဗုဒၶဘာသာပဲ။ သူဟာ ဒုကၡသစၥာရဲ႕သေဘာကို ေတာ္ေတာ္ေလး သေဘာေပါက္တဲ့သူ၊ သူဟာ စာေတြအမ်ားႀကီးေရးတယ္။ သူေျပာခ်င္တဲ့သေဘာက ကာမဂံုအာ႐ုံေတြကို ဘယ္ေလာက္ပဲ အျပည့္အ၀ ခံစားရ ခံစားရ စိတ္ဆိုတာ အားရေက်နပ္မႈရွိမယ့္ သေဘာမဟုတ္ဘူး။ တစ္ေန႔က်ေတာ့ ဒါကိုလည္းပဲ မေက်နပ္မႈတစ္ခုျဖစ္ေတာ့မွာပဲ။ ဒါဟာလည္းပဲ ဒုကၡတစ္မ်ဳိးဆိုတဲ့အဓိပၸာယ္ပါတယ္ေနာ္။ ေနာက္တစ္ခုအဓိပၸာယ္က ပါေနေသးတယ္။ အဲဒီအဓိပၸာယ္က ပိုၿပီးေတာ့ ေလးနက္တယ္။ အဲဒါက ဘာလဲဆိုေတာ့ ဒီလူမွာ ျမင့္ျမတ္တာ၊ တန္ဖိုးထားစရာ ႀကိဳးႀကိဳးစားစား အေကာင္အထည္ေဖာ္ရမယ့္ ဦးတည္ခ်က္ဘာရွိလဲ??? ဘာမွမရွိဘူး၊ သူ စားလိုက္ေသာက္လိုက္ အာ႐ုံအမ်ဳိးမ်ဳိးခံစားလိုက္၊ တစ္ေန႔ကုန္သြားလိုက္၊ ေနာက္တစ္ေန႔ စားလိုက္ေသာက္လိုက္၊ အာ႐ုံေတြ အမ်ဳိးမ်ဳိးခံစားလိုက္၊ တစ္ေနကုန္သြားေရာ…

ေနာက္တစ္ေန႔ေရာ???….ဒါပဲ

ေနာက္တစ္ေန႔ေရာ???…. ဒါပဲ။

ေနာက္ ဒီလိုပဲ… ႏွစ္ေပါင္းလေပါင္း သန္းနဲ႔ပဲၾကာၾကာ ကုေဋနဲ႔ပဲၾကာၾကာ.. သူဘာလုပ္မလဲ???…ဒါပဲ။

ဘာထူးသလဲဆိုရင္ေရာ???…ဘာမွမထူးဘူး။

ကမာၻေပါင္းမ်ားစြာ အဲဒီလိုခံစားေနရတယ္ဆိုေတာ့ေရာ???…ဘာထူးသလဲဆိုရင္ေရာ ဘယ့္ႏွေနမလဲ???.. ဘာမွ မထူးဘူး..ေနာ္။

လူဆိုတာ.. တစ္ခုခု ျမင့္ျမတ္တာ၊ ေလးနက္တာ၊ တန္ဖိုးထားစရာ ရွိၿပီးေတာ့ အဲဒါကို ႀကိဳးႀကိဳးစားစား အေကာင္အထည္ေဖာ္ေနရမွ.. သူ႔ဘ၀ဟာ အဓိပၸာယ္ရွိတယ္။ တန္ဖိုးရွိတယ္။ အဲဒီလိုမွသာ ေက်နပ္မႈကို အျပည့္အ၀ ရႏိုင္တယ္။

အဲဒီေတာ့ ကိုယ့္မွာ ဘယ္လိုစြမ္းရည္သတၱိေတြရွိတယ္ဆုိတာ ကိုယ္တိုင္သိေအာင္ စူးစမ္းေလ့လာၿပီး ေလးနက္ျမင့္ျမတ္တာ တစ္ခုခုကို ေန႔စဥ္ အခ်ိန္မွန္မွန္ လံု႔လ၀ီရိယထားၿပီးေတာ့ အၿမဲတမ္း ႀကိဳးစားအားထုတ္ေနသင့္ပါတယ္။ ။

ဆရာေတာ္ဦးေဇာတိက(မဟာၿမိဳင္ေတာရ)၏ သီလတန္ဖိုးတရားေခြမွ ႏွစ္သက္မိသည့္ပံုျပင္ႏွင့္ ေက်နပ္အတုယူဖြယ္ အေတြးအေခၚကို စာတင္ေဖာ္ျပျခင္းျဖစ္ပါသည္။

သုမြန္