သတိပ႒ာန္ ၀ိပႆနာ အားထုတ္ဖို႔ရာ အခြင့္အခါ

( ၁ ) သတိပ႒ာန္တရား ၄-ပါးျဖင့္ ၀ိပႆနာတရား ပြားမ်ား အားထုတ္ျခင္းအလုပ္ကို လူျဖစ္ေနရသည့္အခိုက္မွာသာ အားထုတ္၍ ရၾကေပသည္။
( ၂ ) လူပင္ျဖစ္ရပါေသာ္လည္း အသက္မရွင္ေတာ့လွ်င္ အားထုတ္၍ မရၾကေတာ့ေပ။ အသက္ရွင္ေနသည့္ အခိုက္မွာသာ အားထုတ္၍ ရၾကေပသည္။
( ၃ ) အသက္ပင္ရွင္ေနပါေသာ္လည္း သတိပ႒ာန္၀ိပႆနာတရားမ်ား မထြန္းကားသည့္အခိုက္မွာ အားထုတ္၍ မရၾကေပ။ သတိပ႒ာန္၀ိပႆနာတရား ထြန္းကားလာသည့္အခိုက္မွာသာ အားထုတ္၍ ရၾကေပသည္။
( ၄ ) သာသနာေတာ္ႀကီးႏွင့္ ေတြ႔ၾကံဳရသည့္အခိုက္မွာသာ အားထုတ္၍ ရၾကေပသည္။

ဤကဲ့သို႔ သတိပ႒ာန္းတရား ေလးပါးျဖင့္ ၀ိပႆနာတရား အားထုတ္ဖို႔ရာ အခြင့္အခါကို အလြန္ပင္ ရခဲၾကေပသည္။
သတိပ႒ာန္တရား ၄-ပါးျဖင့္ ၀ိပႆနာတရား အားထုတ္ျခင္းအလုပ္ကို မိမိတို႔ လူျဖစ္ေနသည့္အခိုက္မွာသာ အားထုတ္၍ ရၾကေပသည္။

ငရဲဘံုဘ၀မွာ, တိရစၦာန္ဘံုဘ၀မွာ, ျပိတၱာဘံုဘ၀မွာ, ျဖစ္ေနရသည့္အခိုက္၊
ရုပ္သာရွိ၍ နာမ္မရွိသည့္ အသညသတ္ဘံုဘ၀မွာ ျဖစ္ေနရသည့္အခိုက္၊
သာသနာမရွိသည့္ ပစၥႏၲရစ္အရပ္မွာ ျဖစ္ေနရသည့္အခိုက္၊
မိစၦာဒိ႒ိ ျဖစ္ေနရသည့္အခိုက္၊
ဆြံ႔အ ခ်ိဳ႔တဲ့ ပညာမဲ့သည့္ဘ၀မွာ ျဖစ္ေနရသည့္အခိုက္၊
သာသနာပ အခါမွာ လူျဖစ္ေနရသည့္အခိုက္တို႔၌ သတိပ႒ာန္တရား ၄-ပါးျဖင့္ ၀ိပႆနာတရားကို အားထုတ္၍ မရၾကေပ။ ဤကဲ့သို႔လည္း အားထုတ္ဖို႔ရာ အခြင့္အခါကို အလြန္ပင္ ရခဲၾကေပသည္။

Posted by: mingala at 1:28 PM