ကံ ကံ၏အက်ိဳး ( ၅၇ )

( ေၾကြးဆပ္မည့္ကၽြဲ )

ပုလဲျမိဳ႔နယ္ ငန္းေခ်ာင္းရြာ၌ ေနထိုင္ေသာ ဘိုးသိန္းသည္ လက္ပံရြာ ဦးဗလထံမွ ေငြႏွစ္ေထာင္ကို ေခ်းငွါးခဲ့သည္။ အလုပ္လုပ္ရင္း ဖဲ့၍ဖဲ့၍ မွန္မွန္ေပးဆပ္ခဲ့သည္။ သို႔ေသာ္ အေၾကြးမေက်ခင္ ေပးဆပ္စရာ ေငြရွစ္ရာအက်န္၌ ဖ်ားနာ၍ ေသဆံုးသြားခဲ့သည္။

ဇနီးျဖစ္သူ မတင္ၾကည္မွာ ဘိုးသိန္းအရင္ ကြယ္လြန္သြားခဲ့ျပီးျဖစ္၍ ဘိုးသိန္းေသဆံုးခ်ိန္၌ သားသမီး ၅-ေယာက္ က်န္ရစ္ခဲ့သည္။ သားအႀကီး ၂-ေယာက္ႏွင့္ သမီးအႀကီး ၁-ေယာက္မွာ အိမ္ေထာင္သည္မ်ားျဖစ္ၾကျပီး အငယ္ကေလး ၂-ေယာက္အနက္ ၁-ေယာက္ပ်က္စီးသြား၍ သားအငယ္ကေလးတေယာက္သာ က်န္ခဲ့သည္။

ဘိုးသိန္းေသဆံုးသြားျပီးေနာက္ တညတြင္ ဦးဗလကို အိမ္ပ္မက္လာေပးသည္ဟုဆိုသည္။ အရီးဗလကို လုပ္ေကၽြးဖို႔ က်ဳပ္လာခဲ့မယ္၊ က်ဳပ္သားေလးကိုလဲ လွဴေပးပါ-ဟု ေျပာဆိုသြားခဲ့သည္ဟု ဆိုသည္။ နံနက္မိုးလင္းေသာအခါ ဦးဗလက ဇနီးျဖစ္သူ ေဒၚလွ၀င္းကို ငါ ညက အိပ္မက္မက္တယ္၊ ဘိုးသိန္းက တို႔အိမ္လာမယ္ဆိုေတာ့ ဧကႏၲ ကၽြဲမႀကီးဗိုက္ထဲမွာ ကၽြဲ၀င္စား လာျဖစ္လိမ့္မယ္နဲ႔ တူတယ္-ဟု ေျပာဆိုေသာအခါ ေဒၚလွ၀င္းက ဟုတ္ပါ့မလားေတာ္-ဟု ေျပာလွ်င္ ဦးဗလက ကၽြဲမႀကီးက ကၽြဲထီးကေလး ေမြးလာရင္ေတာ့ ဘိုးသိန္းျဖစ္မွာ ေသခ်ာတယ္-ဟု ဆိုသည္။

မၾကာပါ ဦးဗလ+ေဒၚလွ၀င္းတို႔အိမ္မွ ကိုယ္၀န္လြယ္ထားေသာ ကၽြဲမႀကီးက အခ်ိန္တန္၍ ေမြးလာေသာအခါတြင္ ကၽြဲထီးကေလး ေမြးလာေလသည္။ အိ္ပ္မက္ေပးျပီး ခုရက္အကြာတြင္ ေမြးသည္ဟု ဆိုသည္။ ေမြးသည့္ ခုႏွစ္ လ ရက္မွာ ၁၃၅၇-ခုႏွစ္၊ ေတာ္သလင္းလျပည့္ေက်ာ္ ၂-ရက္ေန႔ျဖစ္သည္။ ယခုအခါတြင္ ၅-လသားအရြယ္ ေရာက္ေနေသာ ကၽြဲကေလးမွာ ဘိုးသိန္းဟုေခၚလွ်င္ ေခါင္းေထာင္၍ၾကည့္သည္။ နားလည္သည္ဟု ဆိုသည္။

ဖခင္ျဖစ္သူ ေၾကြးယူလာေသာေငြျဖင့္ ၀ိုင္း၍စားေသာက္ခဲ့ၾကေသာ က်န္ရစ္သူ သားသမီးမ်ားမွာ ဖခင္ျဖစ္သူ ကၽြဲဘ၀ေရာက္ေနမွန္းလဲ မသိၾက။ ဖခင္အေပၚ တင္ရွိေနခဲ့ေသာ ေၾကြးကိုလည္း ဆပ္ရမွန္းမသိၾကပါ။ ဖခင္ျဖစ္သူ ဘိုးသိန္းသာ က်န္ရွိသည့္ေၾကြးကို ကၽြဲဘ၀ျဖင့္ ဆပ္ရေပေတာ့မည္။ ေၾကြးယူခဲ့စဥ္က စားေတာ့ အမ်ား၊ ခံရေတာ့ ေၾကြးယူခဲ့သူ တေယာက္တည္း။ ဘိုးသိန္းအျဖစ္ကား ေတြးၾကည့္လွ်င္ ရင္နာဖို႔ ေကာင္းလွ၏။

စာေရးသူငယ္စဥ္က လူႀကီးသူမမ်ား၏ ေျပာစကားကို ၾကားခဲ့ဖူးပါသည္။ သူမ်ားေၾကြးကိုယူျပီး ျပန္မဆပ္ရင္ ကၽြဲ-ႏြားျဖစ္ျပီး ဆပ္ရတတ္တယ္-ဟု ထိုသို႔လူႀကီးသူမမ်ား ေျပာခဲ့ေသာစကားသည္ ယခုကိုယ္ေတြ႔မ်က္ျမင္ ျဖစ္ေနပါျပီ။ စာေရးသူ၏ မ်က္စိအာရံုထဲတြင္ ဦးဗလ-ေဒၚလွ၀င္း တို႔၏ ယာေတာစပ္ တဲနားတြင္ ကၽြဲမႀကီးေနာက္ တေကာက္ေကာက္ လိုက္၍ ခုန္ေပါက္ေျပးလႊား ေဆာ့ကစားလ်က္ ျမက္စားေနသည့္ ဘိုးသိန္းတျဖစ္လဲ ေၾကြးဆပ္မည့္ ကၽြဲကေလးကိုသာ ျမင္ေယာင္ေနမိပါေတာ့သည္။

( တသက္လွ-ပခုကၠဴ )
********************************************************************************

( အႏၲရာယ္ကင္းသူ )

အသံတခ်က္ခ်က္ ျမည္ေနေသာ တိုင္ကပ္နာရီမွာ ညေန ၄-နာရီကို ညႊန္ျပေနပါသည္။
ကုန္ပေဒသာဆိုင္မွ အေရာင္းစာေရးမ်ား တဦးျပီးတဦး ျပန္သြားၾကပါျပီ။ ဆိုင္တာ၀န္ခံ ဦးေက်ာ္ေက်ာ္ႏွင့္ ဦးေသာင္းတင္တို႔မွာမူ မျပန္ႏိုင္ေသးေခ်။ စာရင္းဇယားမွအစ ဆိုင္လံုျခံဳေရးအတြက္ပါ ၾကည့္ရႈစစ္ေဆး ေနၾကသည္။ ထိုစဥ္ ရုတ္တရက္ မိုးရြာလိုက္ေသာေၾကာင့္ ႏွစ္ေယာက္စလံုး မျပန္ႏိုင္ေသးဘဲ ဆိုင္းအတြင္း ျပန္ထိုင္ေနလို္က္ရသည္။

ဦးေက်ာ္ေက်ာ္မွာ ဘုရား တရားကို အလြန္ၾကည္ညိဳသူျဖစ္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ အိမ္အျပန္ မည္မွ်ပင္ မိုးခ်ဳပ္ေစကာမူ ဓာရဏပရိတ္ေတာ္ကို ရြတ္ဆိုျမဲ ျဖစ္သည္။ အခ်ိဳ႔ေန႔ဆိုလွ်င္ ည ၁၀-နာရီ၊ ၁၁-နာရီခန္႔မွ အိမ္ျပန္ရသည္။ သို႔ေသာ္ ဓာရဏပရိတ္ ရြတ္ဆိုမႈကိုမူ အပ်က္မခံဘဲ ရြတ္ဆိုျမဲ ရြတ္သည္။

ယေန႔လည္း မိုးရြာေနစဥ္ ဦးေက်ာ္ေက်ာ္သည္ ရံုးခန္းတြင္ထိုင္၍ ဓာရဏပရိတ္ကို ရြတ္ဆိုေနပါသည္။ ရြတ္ျပီးေသာအခါ ရံုးခန္းတြင္ ေမွာင္ေနေသာေၾကာင့္ အေရာင္းခန္းမဘက္ ထြက္ခဲ့ပါသည္။
ဦးေက်ာ္ေက်ာ္ အေရာင္းခန္းမသို႔အထြက္ ေျခလွမ္း သံုးေလးလွမ္းမွ်သာ လွမ္းလိုက္ရေသးသည္။ ေလျပင္းတခ်က္တိုက္သံႏွင့္အတူ ၀ုန္း-ဟူေသာ အသံႀကီးကို ၾကားလိုက္ရသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ဦးေက်ာ္ေက်ာ္ေရာ ဦးေသာင္းတင္ပါ မီးထြန္းျပီး ရံုးခန္းထဲ ၀င္ၾကည့္လိုက္ရာ ႏွစ္ဦးစလံုး အံ့ၾသတုန္လႈပ္သြားပါသည္။

အဘယ္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ လြန္ခဲ့ေသာ မိနစ္ပိုင္းက ဦးေက်ာ္ေက်ာ္ထိုင္ခဲ့ေသာ ထိုင္ခံုေပၚသို႔ ေဆြးေနေသာ ထုပ္တန္းႀကီးတေခ်ာင္း အမိုးေပၚမွ ျပဳတ္က်ျခင္းျဖစ္သည္။ အျမင့္မွ ျပဳတ္က်ေသာအရွိန္ေၾကာင့္ ထိုင္ခံုလည္း ႏွစ္ပိုင္းက်ိဳးသြားသည္။

ကိုေက်ာ္၊ သိပ္ကံေကာင္းတယ္ဗ်ာ၊ ခင္ဗ်ားသာ ထမလာဘဲ ခဏေလာက္ ဆက္ထိုင္ေနရင္ မလြယ္ဘူး-ဟု ဦးေသာင္းတင္က ေျပာပါသည္။ ဦးေက်ာ္ေက်ာ္၏ စိတ္တြင္လည္း ဘုရားကို အာရံုျပဳရြတ္ဆိုေသာ ဓာရဏပရိတ္၏ ဂုဏ္ေက်းဇူးေၾကာင့္ အသက္ေဘးမွ ကင္းလြတ္သည္ဟု ယံုၾကည္ယူဆပါသည္။

( ျမတ္-ေနာင္ခ်ိဳ )

( ျမတ္မဂၤလာ ၁၉၉၆-ခု ဒီဇင္ဘာလ )

Posted by: mingala at 12:19 PM