ဂယာလမ္းဆံု။

မနက္ေစာေစာအိပ္ရာထလို႔ ရန္ကုန္အျပည္ျပည္ဆိုင္ရာေလဆိပ္ကို တကၠစီတစ္စီးငွားလို႔ ထြက္ခဲ့သည္။ မိတ္ေဆြရဟန္းေတာ္ႏွစ္ပါးႏွင့္ ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္ လိုက္ပို႔ၾကသည္။ေလယာဥ္ကြင္းခ်ိန္းက ၇း၀၀နာရီ။
သည္တစ္ေခါက္ခရီးကေတာ့ ပ်င္းရိၿငီးေငြ႔ဖြယ္ေကာင္းလွသည္။ ေခါင္းစဥ္အၾကီးၾကီးေတြေၾကာင့္သာ ထြက္လာရျခင္းပင္။ အမ်ိဳးအရင္းခ်ာေတြၾကားမွာ အေနၾကာေတာ့လည္း အလြမ္းဓါတ္ေလးက ခိုင္သြားတာလည္း ျဖစ္ႏိုင္သည္။ ဥပါဒါန္ဆိုတာက လြယ္လြယ္ ေထြးထုတ္ပစ္လို႕ ရေကာင္းသည္မဟုတ္။ အျပံဳးေတြ ဘယ္ေလာက္ၾကာေအာင္ ငတ္မြတ္ရဦးမည္မသိ။ အိႏၵိယမွာ ေနရခိုက္ အၿပံဳခ်ိဳခ်ိဳေတြ ေသာက္သံုးခြင့္ ရွားပါလွသည္ပဲ။ ေလယာဥ္မယ္ေလးမ်ား၏ အျပံဳးတြင္ေတာ့ ျမန္မာ့ရနံ႔ကို ရႈိက္မိေသး၏။

ေလဆိပ္ထဲမွာ အတူလိုက္ပါမည့္ မိတ္ေဆြရဟန္းေတာ္ႏွစ္ပါးႏွင့္ ေတြ႔ရသည္။ မိတ္ေဆြရဟန္းေတာ္တစ္ပါးကေတာ့ ပစၥည္းေတြ ကီလိုပို၍ ခ်န္ထားခဲ့ရေသးသည္။ေလယာဥ္အမွတ္က MAI 8M 601 ။ ဘုရားဖူးရာသီဆိုေသာ္လည္း ေလယာဥ္ေပၚမွာ ခရီးသည္က ခပ္ၾကဲၾကဲသာ။ ေလယာဥ္စတင္ထြက္ခြာေတာ့ နံနက္ ၉ နာရီ။ ပ်ံသန္းခ်ိန္ ၂ နာရီမွ်သာမို႔ အိႏၵိယစံေတာ္ခ်ိန္ ၁၀း၀၀နာရီခန္႔မွာ ဂယာသို႔ ဆုိက္ေရာက္ေလသည္။ မိတ္ေဆြရဟန္းေတာ္မ်ားက ကားတစ္စီးျဖင့္ လာၾကိဳေနၾကသည္။

ေၾသာ္ ေရာက္ျပန္ေခ်ၿပီေကာ မဇၥိ်မေရ။ ဘယ္ေလာက္ၾကာေအာင္ ထပ္မံၿငိကပ္ေနရဦးမည္မသိၿပီ။

Posted by ဓမၼဂဂၤါ at 11:02 PM 0 comments