ေအးေအးလူလူလမ္းေလွ်ာက္ေနတဲ့စိတ္
လမ္းမီးတုိင္ေတြမွာ ၀ါက်င္က်င္မီးလုံးေတြ သုံးတာ ကၽြန္ေတာ္ အလြန္သေဘာက်သည္။ ၀ါက်င္က်င္မီးေရာင္သည္ ရတု ကဗ်ာမ်ား၊ စိတ္ကူး ပန္းခ်ီကားမ်ား ထြက္ေအာင္ ျပဳစားႏုိင္ေသာ အေရာင္ျဖစ္သည္ဟု ဆုိခ်င္ပါသည္။ အထူးသျဖင့္ လမ္းမီးတုိင္၏ ထိပ္တြင္ တပ္ဆင္ထားေသာ ၀ါက်င္က်င္ မီးလုံးႏွစ္လုံးက အဂၤလိပ္အကၡရာ ဗီြပုံသ႑ာန္အတုိင္း ေခါင္းခ်င္းခြာလ်က္ ေက်ာခ်င္းမကပ္တကပ္ အေနအထားျဖင့္ တည္ရွိေနေသာ အခါတြင္ ျဖစ္ပါသည္။ ေက်ာခ်င္းမွီထားေသာ မီးကြက္မ်ားက က်ယ္ေျပာေသာ လမ္းမေပၚ ခပ္က်ဲက်ဲသာ ျဖာဆင္းေနရသျဖင့္ အႏွာ လမ္းမေပၚတြင္ မီးခုိးေရာင္သန္းေသာ ညပါးပါး ကုိ တစ္ကြက္ျခားစီ ျမင္ႏုိင္ပါသည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ မေနႏုိင္သျဖင့္ ဤသုိ႔မွတ္တမ္းတင္မိသည္။
"လမ္းမီးေရာင္၀ါက်င္က်င္ေအာက္မွာ
ေအးေအးလူလူလမ္းေလွ်ာက္ေနတဲ့စိတ္
ညပါးကြက္က်ားနဲ႔တိတ္တခုိးေတြ႔ဆုံတယ္"
လမ္းမီးေရာင္ ၀ါက်င္က်င္ကုိ ျမင္ရုံႏွင့္ စိတ္က လွဳပ္ခါႏုိင္ဘိသည္။ အကယ္၍မ်ား နက္ျဖန္ဟာ သီတင္းကၽြတ္ လျပည့္ေန႔ကပဲ၊ ရြာမွာႏွင့္ အိမ္မွာ၊ ဟုိေနရာ ဒီေနရာမွာ၊ ငါက်င္လည္ခဲ့ရာငါ့ဇာတိမွာ ဆီမီးေတြျမိဳင္ျမိဳင္ထြန္းလတၱ႔ံဟုမ်ား အက်ယ္၀ိတၳာခ်ဲ႔၍မ်ား ေတြးမိလွ်င္ ရင္သည္ အသုိ႔ျဖစ္လိမ့္မည္နည္း။ ေဟာ..။ အခုလုိ ေတြးေမးကေလး ေမးရုံႏွင့္ ျမင္းရုိင္းႏွင့္တူေသာ စိတ္က အတိတ္အနာဂတ္၊ ကာလေဒသႏွံ႔ေအာင္ ကဆုန္ဆုိင္းကာ ေျပးဘိသည္။ မည္သုိ႔ဇက္ခြံ႔ရအံ့နည္း။ ေျဖပါ။
ဆရာေတာ္ရွိလွ်င္ေတာ့ "ႏွလုံးသြင္းတတ္ပါေစ" ဟု အမိန္႔ရွိေပမည္။ "ႏွလုံးသြင္းမွားလွ်င္ ကုသုိလ္အာရုံသည္ပင္ အကုသုိလ္ ျဖစ္ႏုိင္တယ္" ဟုဆုံးမေပမည္။ "စိတ္သည္ မေကာင္းမႈ၌ ေမြ႔ေလ်ာ္၏" ဟု ျမတ္စြာဘုရားက ေဟာၾကားေတာ္မူခဲ့သည္။ ဓမၼပဒထဲတြင္မူ "ရဟန္းတုိ႔ ဤေလာကၾကီးအား စိတ္သာလွ်င္ေရွ႔သြားရွိ၏" ဟု ေဟာၾကားခဲ့တာ နာၾကားရဖူးသည္။ စိတ္သည္လည္းေကာင္း၊ စိတ္ပညာသည္လည္းေကာင္း၊ စိတ္ေၾကာင့္ျဖစ္ေသာ ေရာဂါတုိ႔သည္လည္းေကာင္း စိတ္၀င္စားဖြယ္ျဖစ္ပါသည္။
မွတ္မိေနတာကေတာ့ ရွစ္တန္းႏွစ္က ဖတ္ခဲ့ရေသာ ေႏြကႏၲာဦး၀တၳဳ ျဖစ္ပါသည္။ ေႏြကႏၲာဦးမွာ ဆရာတကၠသုိလ္ဘုန္းႏုိင္က စိတ္ကစဥ့္ကလ်ား (Schizophrenia) ေ၀ဒနာသည္ "ႏုႏုငယ္"၏ အေၾကာင္းကုိ ဤသုိ႔ေရးျပခဲ့သည္။
___"အခ်ဳပ္ခန္း သံတုိင္တုိ႔ကုိ လက္နွစ္ဖက္ျဖင့္ ဆုပ္ကုိင္ရင္း ႏွင္းေငြသည္ အတြင္းသုိ႔ ၾကည့္၏။ ေဖြးေဖြးႏုေသာ ကိုယ္ထက္၊ နက္ေမွာင္ေသာ ဆံပင္မ်ား လႊမ္းအုပ္ေနေသာ ခ်စ္သူကုိ ေတြ႔ရ၏။ ေတြ႔ရေလ၏။ ေပ်ာ့ေပ်ာင္းႏူးညံ့စြာ ႏွင္းေငြက ေခၚ၏။ "ႏုငယ္ ကိုယ္ပါေလ။ ႏွင္းေငြပါ။" ႏုႏုငယ္က လုံး၀မလွဳပ္။ သူ႔ကုိလည္း မၾကည့္။ သံတုိင္မ်ားကုိ လက္ႏွစ္ဖက္ျဖင့္ ဆုပ္ကုိင္ရင္း သူကသာ ႏုႏုငယ္ကုိ ေငးၾကည့္ေနသည္။ ေငးၾကည့္မိစဥ္ သူ႔မ်က္လုံးမွ မ်က္ရည္ေပါက္မ်ား စီးက်လာေနသည္ကုိ သူသတိျပဳမိသည္။ ႏုႏုငယ္က သူ႔ကုိ ေက်ာခုိင္းလုိက္၏။ ထုိ႔ေနာက္ ၾကမ္းျပင္ေပၚမွ တစ္စုံတစ္ရာကုိ ေကာက္ယူလုိက္၏။ လက္ပံပြင့္နီနီမ်ားတည္း။
ႏုႏုငယ္သည္ ေအးခ်မ္းတည္ျငိမ္စြာ သီခ်င္းစဆုိသည္။ လက္ပံပြင့္မ်ားကုိ ရင္တြင္ပုိက္ေပြ႔၍ သီခ်င္းစဆုိသည္။
"မဆင္သာသည္၊ ယင္းမာပ်ဥ္းျဖဴ၊ အပင္ငယ္ပ်ပ္သည့္၊ ဇလပ္ျဖဴကုိ၊ ခ်ဴလုိ႔ပစ္ရေတာ့မလား။ မၾကင္သာသည္ မင့္မွာသူႏွင့္ အယူငယ္ကမ္းတဲ့၊ မလွမ္းသူကုိ ျမွဴလုိ႔ရစ္ရေတာ့မလား။"_______
လက္ပံပြင့္နီမ်ားကုိ ရင္တြင္ပုိက္လ်က္ သီခ်င္းဆုိေနသည့္ ႏုႏုငယ္က ကၽြန္ေတာ္၏ ညအိပ္ရာ၀င္ခ်ိန္ အေတာ္မ်ားမ်ားကုိ အသနားခံခဲ့ဖူးသည္။ ၾကီးျပင္းလာေတာ့လည္း A Beautiful Mind ဇာတ္ကားထဲက သခ်ာၤမဟာပညာေက်ာ္ ဂၽြန္နက္ရွ္က ေျခာက္လွန္႔ပါသည္။ ေ၀ဒနာသည္တုိ႔ကုိ စာနာ သနားျခင္းၾကားမွ စိတ္အေၾကာင္းကုိ ပုိ၍သိခ်င္လာမိသည္။
"စိတ္အေၾကာင္း သိခ်င္လွ်င္ အဘိဓမၼာကုိဖတ္၊ တရားကုိလည္း အားထုတ္" ဟု ဆရာဘုန္းၾကီးက ဆုံးမခဲ့ဖူးသည္။ ေနာက္ေတာ့ ဆရာမ်ား၏ေက်းဇူးေၾကာင့္ အဘိဓမၼာ ေဒသနာေတာ္အရ "စိတ္ဟူသည္မွာ အာရုံကုိ သိတတ္ေသာ သေဘာတရား"ဟူ၍ ဖြင့္ဆုိေၾကာင္း သိလာရသည္။ "အာရုံကုိသိေပမဲ့ အမွန္အတုိင္းသိခ်င္မွ သိမည္၊ အမွန္အတုိင္းသိသြားရေအာင္ တရားအားထုတ္ရတာပဲ" ဟူ၍ ေက်းဇူးရွင္ မဟာစည္ဆရာေတာ္ဘုရားၾကီးက မၾကာခဏအမိန္႔ရွိတာေတြ သိလာရသည္။
ေဆးသိပၸံဆုိင္ရာမွာ စိတ္ကစဥ့္ကလ်ားတုိ႔ အယ္ဇုိင္းလ္မားတုိ႔၊ စိတ္က်ေရာဂါတုိ႔၊ မန္းနစ္ဒီပရက္ဆစ္တုိ႔ အေၾကာင္း ရွာဖတ္ၾကည့္သည္။ ကုိယ္ မျဖစ္တာေတာ္ေသးသည္ဟု ေအာက္ေမ့မိသည္။ ေတာ္ေသးသည္ဟု ဆုိေသာ္လည္း သိပ္ေတာ့ ေတာ္လွသည္ မဟုတ္။ ေလာဘမူစိတ္ရွစ္ပါးသည္ မေတာ္လွ၊ ေဒါသမူစိတ္ႏွစ္ပါးသည္ မေတာ္လွ၊ ေမာဟမူစိတ္ႏွစ္ပါးသည္ မေတာ္လွ။ ဤစိတ္ဆယ့္ႏွစ္ပါးကုိ အဘိဓမၼာေဒသနာအရ အကုသုိလ္စိတ္မ်ားဟု ေခၚဆုိပါသည္။
ကုသုိလ္စိတ္ ဆယ့္ႏွစ္ပါးကေတာ့ နည္းနည္းေတာ္ဦးမည္။ သုိ႔ရာတြင္ သံသရာ၀ဋ္ဆင္းရဲကုိ က်င္လည္ေစဦးမည့္ စိတ္မ်ားျဖစ္ျပီး ဤကုသုိလ္စိတ္သက္သက္ျဖင့္ ေသာက၊ပရိေဒ၀၊ဒုကၡ၊ေဒါမနႆတုိ႔ကုိ ျငိမ္းေအးေအာင္ မလုပ္ေပးႏုိင္ေသးဟု ဆုိပါသည္။ သုိ႔ျဖစ္၍ ေလာကုတၱရာစိတ္ ရွစ္ပါးကုိသာ ေတာ္သည္ သင့္သည္ ေကာင္းသည္ဟု ေျပာရပါေတာ့မည္။
သုိ႔ေသာ္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔၏ စိတ္သည္ကား ကုသုိလ္စိတ္၊ အကုသုိလ္စိတ္ႏွင့္ အဟိတ္စိတ္နွင့္ ကာမေသာဘနစိတ္မ်ားျဖင့္သာ အသားက်ေနသည္။ သုိ႔ျဖစ္၍ ေလာကုတၱရာစိတ္မ်ားရေအာင္ ၾကိဳးစားရသည္မွာ ၀ဲၾသဃမ်ားလွေသာ ပင္လယ္ထဲမွာ ေလွေလွာ္ခတ္ေနရသည္ႏွင့္ တူေနသည္။ ေလာကဓံ၀ဲတုိ႔တြင္ အစုပ္ခံရ၊ အမႈတ္ခံရ၊ အလွည့္စားခံရ၊ အေမ်ာခံရ ျဖစ္ၾကရပါသည္။ "ဘ၀ဆုိတာ မတပ္မက္ခ်င္ပါလ်က္ တပ္မက္ဖြယ္ေကာင္းသည့္အရာ" ဟု အခ်ိဳ႔က ေျပာၾကသည္မွာ မည္မွ်မွန္ကန္သည္ မသိ။ စြန္းလြန္းဆရာေတာ္ၾကီးကေတာ့ "မသိေတာ့ လုိခ်င္၊ လုိခ်င္ေတာ ့ျပဳလုပ္၊ျပဳလုပ္ေတာ့ ရရွိ၊ ရရွိေတာ့ ခံေပေတာ့" ဟူ၍ ေဟာၾကားပါသည္။ "လုိခ်င္လုိ႔ရတယ္၊မလုိခ်င္လွ်င္မရဘူး" ဟု အမိန္႔ရွိပါသည္။ ဒီအတုိင္းဆုိလွ်င္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔၏ "မလုိခ်င္ဘူးဟူေသာ စကားမ်ားက မည္မွ်လုိခ်င္ရာ က်ေနျပီး၊ လုိခ်င္လ်က္ မရသျဖင့္ မည္မွ်ပူေလာင္ေနသည္ကုိ အမ်ားမသိေအာင္ ဖုံးကြယ္ဖုိ႔ မည္မွ်ၾကိဳးပမ္းေနရသလဲ" မသိပါ။ ဤသုိ႔လွ်င္ ကၽြန္ေတာ္သည္ မသိဟူေသာစကားကုိ လွဳိင္လွဳိင္သုံးလ်က္ ကာမဘုံသား၏အျဖစ္ကုိ တိတိပပ ၀န္ခံလုိက္ပါသည္။
ဦးဘုိခင္၏ သံသရာခရီးသည္ သီခ်င္းတြင္မူ ကာမဘုံသား၏ အျဖစ္ကုိ ဤသုိ႔ေရးျခယ္ျပထားသည္။
"ကာမဘုံသား၊ဆုံလည္ႏြားသုိ႔ႏွယ္၊ အနတဂၢမဘ၀ေတြရယ္၊ ၾကင္လည္ခဲ့ရာ၀ယ္၊ မဆုံးႏုိင္ေတာ့တယ္၊ တ၀ဲလည္လည္၊ သမုဒယဆုိေသာတဏွာရယ္၊ ျငိလာတယ္သံေယာဇဥ္ကတြယ္၊သားရယ္သမီးရယ္၊ ဇနီးသည္ခင္ပြန္းလင္သည္၊ ေဆြရယ္မ်ိဳးရယ္၊ ခ်စ္ၾကိဳးသြယ္သြယ္ေနွာင္ဖဲြ႔တာရယ္၊ မရုန္းႏိုင္မထြက္ႏုိင္၊ ျမဲခုိင္လွတဲ့သံသရာခရီးသည္"
စိတ္အေၾကာင္းကုိ သိခ်င္ေသာ ကၽြန္ေတာ့္ဆီ ဆုထူးပန္ဆရာဟန္၏ အဘိဓမၼာ စိတ္ပုိင္းစာအုပ္ကေလးသည္ ဆုိက္ဆုိက္ျမိဳက္ျမိဳက္ ေရာက္လာပါသည္။ ဒါနဲ႔မီးတုိင္ေအာက္ကုိ ၀င္ပါသည္။ မီးတုိင္ေအာက္ကုိ ၀င္ျပီး စာဖတ္မည္ဟု စုိင္းျပင္းေသာအခါ၊ လမ္းမီးတုိင္မ်ားဆီစိတ္ ကေရာက္ပါသည္။ ထုိအခါ ငယ္ကအေၾကာင္းမ်ားကုိ စဥ္းစားမိျပီးသြားျပီး စိတ္အေၾကာင္းဆီ တစ္ပတ္လည္သြားပါသည္။ စိတ္အလည္လြန္ျပီး တစ္ပတ္ျပည့္ေသာအခါ အိပ္ခ်င္လာပါသည္။ သုိ႔ျဖစ္၍ ပရမတၱသစၥာေလးပါးမွာ စိတ္၊ေစတသိက္၊ ရုပ္၊နိဗၺာန္ တုိ႔ျဖစ္ေၾကာင္း စာစုတြင္ ရပ္တန္႔ျပီး၊ ကာမာ၀စရစိတ္မ်ားကုိ ျပန္ေႏႊးပါသည္။ ထုိသုိ႔ေႏႊးရင္း အျခားေသာစာအုပ္မ်ားကို သတိရ၍ ျပန္လွန္ပါသည္။ ထုိသုိ႔လွန္ရင္းပင္လွ်င္ နက္ျဖန္ခါသည္ သီတင္းကၽြတ္လျပည့္ေန႔ျဖစ္သည္ကုိ သတိရပါသည္။ အဘိဓမၼာအခါေတာ္ေန႔ ျဖစ္သည္ကုိ သတိရပါသည္။
ဆရာဟန္၏ စာအုပ္ကုိ ပုိ႔ေပးေသာ ဆရာေတာ္က ဤေန႔ကုိရည္၍ ပုိ႔ေပးေတာ္မူဟန္တူသည္။ မာတိကာ၏ေနာက္တြင္ "အဘိဓမၼာကုိမွ အထုိက္အေလ်ာက္ နားမလည္လွ်င္ ကံေကာင္းခ်င္ပါလ်က္၊ ကံေကာင္းေအာင္ လုပ္နည္းကုိပင္ သိႏုိင္မည္ မဟုတ္"ဟူေသာ တိပိဋကဓရ အရွင္သိရိႏၵာဘိ၀ံသ(ေယာ) ဆရာေတာ္၏ စာတန္းကုိ စေတြ႔ရပါသည္။ ဆရာတက္တုိး၏ အမွာတြင္မူ "ဆရာဟန္အသုံးျပဳေသာ သင္နည္းမွာ ဆရာအတတ္ပညာသင္ၾကားေသာ နည္းစနစ္ျဖစ္ေပသည္။ အဘိဓမၼာအခ်က္အလက္မ်ားကုိ သေကၤတမ်ား၊ စာရင္းဇယားမ်ားျဖင့္ မြမ္းမံ၍ အဓိပၸါယ္တုိ႔ကုိ လုိရင္းတုိရွင္းနည္းျဖင့္ ရွင္းလင္းသင္ျပနည္းျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ေခတ္မီသည္ဟု ေခၚရမည္ကဲ့သုိ႔ ျဖစ္ပါသည္" ဟု ပါရွိသည္။ တုိရွင္းလြယ္ကူေသာ နည္းျဖင့္ အဘိဓမၼာ စိတ္ပုိင္းကုိ အခ်ိန္တုိအတြင္း ေကာင္းမြန္စြာ နားလည္လုိလွ်င္ အလြန္သင့္ေလ်ာ္မည့္ စာအုပ္ ျဖစ္ဟန္တူပါသည္။
မဟာစည္ဆရာေတာ္ ဘုရားၾကီး၏ အဘိဓမၼာတရားေတာ္ၾကီးမွာလည္း အလြန္ခံ့ညားပါသည္။ မဟာစည္ဆရာေတာ္သည္ အဘိဓမၼာတရားေတာ္ၾကီးကုိ အလြန္က်ယ္ျပန္႔စြာ ေဟာၾကားသြားေတာ္မူဖူးသည္။ ေဟာတရားကုိ က်မ္းစာအုပ္ျပဳျပီး မၾကာမီ မဟာစည္ဆရာေတာ္ဘုရား ဘ၀ဇာတ္သိမ္းခ်ဳပ္ျငိမ္းေတာ္မူသျဖင့္ အဘိဓမၼာတရားေတာ္ၾကီးသည္ မဟာစည္ဆရာေတာ္ဘုရား၏ ေနာက္ဆုံးက်မ္းစာအုပ္ ျဖစ္ရေၾကာင္းကုိ ၀က္လက္-မစုိးရိမ္ဦးတိႆ၏ နိဒါန္းတြင္ ေဖာ္ျပထားသည္။ ျမတ္စြာဘုရား တာ၀တိံသာ တြင္ ေဟာၾကားေတာ္မူခဲ့ေသာ အဘိဓမၼာ ေဟာစဥ္အတုိင္း ေဟာၾကားေတာ္မူရသျဖင့္ မဟာစည္ဆရာေတာ္ဘုရား၏ က်မ္းစာအုပ္တြင္မူ စိတ္ပုိင္း၊ ေစတသိက္ပုိင္း စသည့္(ဆရာဟန္၏စာအုပ္မွာကဲ့သုိ႔ )အဘိဓမၼတၳသဂၤဟက်မ္းလာ အစီအစဥ္အတုိင္း မေဟာၾကားဘဲ "ကုသလာဓမၼာ၊ အကုသလာဓမၼာ၊ အဗ်ာကတာဓမၼာ" ဟူေသာ တိက္၂၂ တိက္မွ ကုသုိလ္စိတ္ကုိ ေ၀ဖန္ပုံ ေခါင္းစဥ္ျဖင့္ တရားေတာ္ကုိ စတင္ေဟာၾကားခဲ့ပါသည္။
"ထီးတံခြန္လည္း၊ လြန္ကဲထူးလွ်င္၊ အတိဆတၱ ဓဇ ေခၚတြင္
တရားေတာ္လည္း လြန္ကဲထူးလွ်င္၊ အဘိဓမၼ ေခၚရနည္းတူပင္"
ဤကား အဘိဓမၼာဟု ေခၚတြင္ရျခင္းကုိ အလြယ္တကူမွတ္မိေစရန္ မဟာစည္ဆရာေတာ္ဘုရားစပ္ထားခဲ့ေသာ သံေပါက္ကေလး ျဖစ္ပါ၏။ မဟာစည္ဆရာေတာ္၏ သံေပါက္လကၤာမ်ားသည္ ေက်ာ္ၾကားသေလာက္ အဓိပၸါယ္ထိမိပါသည္။"၀ိပႆနာဥာဏ္ဆုိတာ ဘယ္ဟာရွု၍ျဖစ္သနည္း၊ စြဲလန္းႏုိင္ရာငါးခႏၶာ မွန္စြာရွု၍ျဖစ္သတည္း" စေသာ သံေပါက္လကၤာေလးမ်ားမွာ တုိတုိႏွင့္ အလြန္ထိေရာက္လွသည္။ "ဤသည့္စားဖြယ္ အမယ္မယ္ကုိ ျမဴးရယ္မာန္ၾကြ လွပေရဆင္း၊ ျပည့္ျဖိဳးျခင္းငွာ မသုံးပါဘု" အစခ်ီ ဆြမ္းမစားမီ ဆင္ျခင္ရေသာ ပစၥေ၀ကၡဏာ လကာၤေလးကုိ စပ္ဆုိသူကုိမူ အေသအခ်ာမသိရပါ။ ဤဆရာေတာ္ဘုရားပင္လွ်င္ စပ္ဆုိသည္ဟု ထင္ျမင္မိပါသည္။
ကၽြန္ေတာ့္ မိတ္ေဆြမ်ားကေတာ့ နက္ျဖန္ညမွာ ဆီမီးစထြန္းမည္ဟု စုိင္းျပင္းေနၾကသည္။ တစ္ေယာက္ကေတာ့ မနက္ျဖန္ေန႔လည္မွာ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းသြားျပီး တရားနာမည္ဟု ဆုိသည္။ ရွိခုိးၾက၊ ပူေဇာ္ၾက၊ တရားနာၾကားၾကႏွင့္ မနက္ျဖန္သည္ အဟုတ္သာယာေသာ ေန႔ျဖစ္မည့္ပုံေပၚသည္။
ဒါနဲ႔ ႏုႏုငယ္အေၾကာင္း ေျပာစရာရွိတာက ေႏြကႏၲာဦး၏ အဆက္ျဖစ္ေသာ ၀သန္ေလခ်ိန္မွန္ကူးတြင္ ဆရာ တကၠသုိလ္ဘုန္းႏုိင္က ႏုႏုငယ္ကုိ ေရာဂါေပ်ာက္ကင္းေစျပီး ဆရာ၀န္ကုိႏွင္းေငြႏွင့္ ျပန္ေတြ႔ေပးလုိက္ပါသည္။ သီလရွင္၀တ္ခါနီးအခ်ိန္တြင္ ေတြ႔ဆုံျခင္းျဖစ္ပါသည္။ ႏုႏုငယ္ကုိ သီလရွင္၀တ္ေပးမည့္ သီလရွင္ဆရာၾကီးကေတာ့ "ပုိးဖလံမ်ိဳးမီးကုိတုိးသည္"ဟု ညည္းတြားပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ေပ်ာ္ပါသည္။ ( ကေလးကုိး-အဲဒီတုန္းက)
"လမ္းမီးေရာင္၀ါက်င္က်င္ေအာက္မွာ
ေအးေအးလူလူလမ္းေလွ်ာက္ေနတဲ့စိတ္
ညပါးကြက္က်ားနဲ႔တိတ္တခုိးေတြ႔ဆုံတယ္"
လမ္းမီးေရာင္ ၀ါက်င္က်င္ကုိ ျမင္ရုံႏွင့္ စိတ္က လွဳပ္ခါႏုိင္ဘိသည္။ အကယ္၍မ်ား နက္ျဖန္ဟာ သီတင္းကၽြတ္ လျပည့္ေန႔ကပဲ၊ ရြာမွာႏွင့္ အိမ္မွာ၊ ဟုိေနရာ ဒီေနရာမွာ၊ ငါက်င္လည္ခဲ့ရာငါ့ဇာတိမွာ ဆီမီးေတြျမိဳင္ျမိဳင္ထြန္းလတၱ႔ံဟုမ်ား အက်ယ္၀ိတၳာခ်ဲ႔၍မ်ား ေတြးမိလွ်င္ ရင္သည္ အသုိ႔ျဖစ္လိမ့္မည္နည္း။ ေဟာ..။ အခုလုိ ေတြးေမးကေလး ေမးရုံႏွင့္ ျမင္းရုိင္းႏွင့္တူေသာ စိတ္က အတိတ္အနာဂတ္၊ ကာလေဒသႏွံ႔ေအာင္ ကဆုန္ဆုိင္းကာ ေျပးဘိသည္။ မည္သုိ႔ဇက္ခြံ႔ရအံ့နည္း။ ေျဖပါ။
ဆရာေတာ္ရွိလွ်င္ေတာ့ "ႏွလုံးသြင္းတတ္ပါေစ" ဟု အမိန္႔ရွိေပမည္။ "ႏွလုံးသြင္းမွားလွ်င္ ကုသုိလ္အာရုံသည္ပင္ အကုသုိလ္ ျဖစ္ႏုိင္တယ္" ဟုဆုံးမေပမည္။ "စိတ္သည္ မေကာင္းမႈ၌ ေမြ႔ေလ်ာ္၏" ဟု ျမတ္စြာဘုရားက ေဟာၾကားေတာ္မူခဲ့သည္။ ဓမၼပဒထဲတြင္မူ "ရဟန္းတုိ႔ ဤေလာကၾကီးအား စိတ္သာလွ်င္ေရွ႔သြားရွိ၏" ဟု ေဟာၾကားခဲ့တာ နာၾကားရဖူးသည္။ စိတ္သည္လည္းေကာင္း၊ စိတ္ပညာသည္လည္းေကာင္း၊ စိတ္ေၾကာင့္ျဖစ္ေသာ ေရာဂါတုိ႔သည္လည္းေကာင္း စိတ္၀င္စားဖြယ္ျဖစ္ပါသည္။
မွတ္မိေနတာကေတာ့ ရွစ္တန္းႏွစ္က ဖတ္ခဲ့ရေသာ ေႏြကႏၲာဦး၀တၳဳ ျဖစ္ပါသည္။ ေႏြကႏၲာဦးမွာ ဆရာတကၠသုိလ္ဘုန္းႏုိင္က စိတ္ကစဥ့္ကလ်ား (Schizophrenia) ေ၀ဒနာသည္ "ႏုႏုငယ္"၏ အေၾကာင္းကုိ ဤသုိ႔ေရးျပခဲ့သည္။
___"အခ်ဳပ္ခန္း သံတုိင္တုိ႔ကုိ လက္နွစ္ဖက္ျဖင့္ ဆုပ္ကုိင္ရင္း ႏွင္းေငြသည္ အတြင္းသုိ႔ ၾကည့္၏။ ေဖြးေဖြးႏုေသာ ကိုယ္ထက္၊ နက္ေမွာင္ေသာ ဆံပင္မ်ား လႊမ္းအုပ္ေနေသာ ခ်စ္သူကုိ ေတြ႔ရ၏။ ေတြ႔ရေလ၏။ ေပ်ာ့ေပ်ာင္းႏူးညံ့စြာ ႏွင္းေငြက ေခၚ၏။ "ႏုငယ္ ကိုယ္ပါေလ။ ႏွင္းေငြပါ။" ႏုႏုငယ္က လုံး၀မလွဳပ္။ သူ႔ကုိလည္း မၾကည့္။ သံတုိင္မ်ားကုိ လက္ႏွစ္ဖက္ျဖင့္ ဆုပ္ကုိင္ရင္း သူကသာ ႏုႏုငယ္ကုိ ေငးၾကည့္ေနသည္။ ေငးၾကည့္မိစဥ္ သူ႔မ်က္လုံးမွ မ်က္ရည္ေပါက္မ်ား စီးက်လာေနသည္ကုိ သူသတိျပဳမိသည္။ ႏုႏုငယ္က သူ႔ကုိ ေက်ာခုိင္းလုိက္၏။ ထုိ႔ေနာက္ ၾကမ္းျပင္ေပၚမွ တစ္စုံတစ္ရာကုိ ေကာက္ယူလုိက္၏။ လက္ပံပြင့္နီနီမ်ားတည္း။
ႏုႏုငယ္သည္ ေအးခ်မ္းတည္ျငိမ္စြာ သီခ်င္းစဆုိသည္။ လက္ပံပြင့္မ်ားကုိ ရင္တြင္ပုိက္ေပြ႔၍ သီခ်င္းစဆုိသည္။
"မဆင္သာသည္၊ ယင္းမာပ်ဥ္းျဖဴ၊ အပင္ငယ္ပ်ပ္သည့္၊ ဇလပ္ျဖဴကုိ၊ ခ်ဴလုိ႔ပစ္ရေတာ့မလား။ မၾကင္သာသည္ မင့္မွာသူႏွင့္ အယူငယ္ကမ္းတဲ့၊ မလွမ္းသူကုိ ျမွဴလုိ႔ရစ္ရေတာ့မလား။"_______
လက္ပံပြင့္နီမ်ားကုိ ရင္တြင္ပုိက္လ်က္ သီခ်င္းဆုိေနသည့္ ႏုႏုငယ္က ကၽြန္ေတာ္၏ ညအိပ္ရာ၀င္ခ်ိန္ အေတာ္မ်ားမ်ားကုိ အသနားခံခဲ့ဖူးသည္။ ၾကီးျပင္းလာေတာ့လည္း A Beautiful Mind ဇာတ္ကားထဲက သခ်ာၤမဟာပညာေက်ာ္ ဂၽြန္နက္ရွ္က ေျခာက္လွန္႔ပါသည္။ ေ၀ဒနာသည္တုိ႔ကုိ စာနာ သနားျခင္းၾကားမွ စိတ္အေၾကာင္းကုိ ပုိ၍သိခ်င္လာမိသည္။
"စိတ္အေၾကာင္း သိခ်င္လွ်င္ အဘိဓမၼာကုိဖတ္၊ တရားကုိလည္း အားထုတ္" ဟု ဆရာဘုန္းၾကီးက ဆုံးမခဲ့ဖူးသည္။ ေနာက္ေတာ့ ဆရာမ်ား၏ေက်းဇူးေၾကာင့္ အဘိဓမၼာ ေဒသနာေတာ္အရ "စိတ္ဟူသည္မွာ အာရုံကုိ သိတတ္ေသာ သေဘာတရား"ဟူ၍ ဖြင့္ဆုိေၾကာင္း သိလာရသည္။ "အာရုံကုိသိေပမဲ့ အမွန္အတုိင္းသိခ်င္မွ သိမည္၊ အမွန္အတုိင္းသိသြားရေအာင္ တရားအားထုတ္ရတာပဲ" ဟူ၍ ေက်းဇူးရွင္ မဟာစည္ဆရာေတာ္ဘုရားၾကီးက မၾကာခဏအမိန္႔ရွိတာေတြ သိလာရသည္။
ေဆးသိပၸံဆုိင္ရာမွာ စိတ္ကစဥ့္ကလ်ားတုိ႔ အယ္ဇုိင္းလ္မားတုိ႔၊ စိတ္က်ေရာဂါတုိ႔၊ မန္းနစ္ဒီပရက္ဆစ္တုိ႔ အေၾကာင္း ရွာဖတ္ၾကည့္သည္။ ကုိယ္ မျဖစ္တာေတာ္ေသးသည္ဟု ေအာက္ေမ့မိသည္။ ေတာ္ေသးသည္ဟု ဆုိေသာ္လည္း သိပ္ေတာ့ ေတာ္လွသည္ မဟုတ္။ ေလာဘမူစိတ္ရွစ္ပါးသည္ မေတာ္လွ၊ ေဒါသမူစိတ္ႏွစ္ပါးသည္ မေတာ္လွ၊ ေမာဟမူစိတ္ႏွစ္ပါးသည္ မေတာ္လွ။ ဤစိတ္ဆယ့္ႏွစ္ပါးကုိ အဘိဓမၼာေဒသနာအရ အကုသုိလ္စိတ္မ်ားဟု ေခၚဆုိပါသည္။
ကုသုိလ္စိတ္ ဆယ့္ႏွစ္ပါးကေတာ့ နည္းနည္းေတာ္ဦးမည္။ သုိ႔ရာတြင္ သံသရာ၀ဋ္ဆင္းရဲကုိ က်င္လည္ေစဦးမည့္ စိတ္မ်ားျဖစ္ျပီး ဤကုသုိလ္စိတ္သက္သက္ျဖင့္ ေသာက၊ပရိေဒ၀၊ဒုကၡ၊ေဒါမနႆတုိ႔ကုိ ျငိမ္းေအးေအာင္ မလုပ္ေပးႏုိင္ေသးဟု ဆုိပါသည္။ သုိ႔ျဖစ္၍ ေလာကုတၱရာစိတ္ ရွစ္ပါးကုိသာ ေတာ္သည္ သင့္သည္ ေကာင္းသည္ဟု ေျပာရပါေတာ့မည္။
သုိ႔ေသာ္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔၏ စိတ္သည္ကား ကုသုိလ္စိတ္၊ အကုသုိလ္စိတ္ႏွင့္ အဟိတ္စိတ္နွင့္ ကာမေသာဘနစိတ္မ်ားျဖင့္သာ အသားက်ေနသည္။ သုိ႔ျဖစ္၍ ေလာကုတၱရာစိတ္မ်ားရေအာင္ ၾကိဳးစားရသည္မွာ ၀ဲၾသဃမ်ားလွေသာ ပင္လယ္ထဲမွာ ေလွေလွာ္ခတ္ေနရသည္ႏွင့္ တူေနသည္။ ေလာကဓံ၀ဲတုိ႔တြင္ အစုပ္ခံရ၊ အမႈတ္ခံရ၊ အလွည့္စားခံရ၊ အေမ်ာခံရ ျဖစ္ၾကရပါသည္။ "ဘ၀ဆုိတာ မတပ္မက္ခ်င္ပါလ်က္ တပ္မက္ဖြယ္ေကာင္းသည့္အရာ" ဟု အခ်ိဳ႔က ေျပာၾကသည္မွာ မည္မွ်မွန္ကန္သည္ မသိ။ စြန္းလြန္းဆရာေတာ္ၾကီးကေတာ့ "မသိေတာ့ လုိခ်င္၊ လုိခ်င္ေတာ ့ျပဳလုပ္၊ျပဳလုပ္ေတာ့ ရရွိ၊ ရရွိေတာ့ ခံေပေတာ့" ဟူ၍ ေဟာၾကားပါသည္။ "လုိခ်င္လုိ႔ရတယ္၊မလုိခ်င္လွ်င္မရဘူး" ဟု အမိန္႔ရွိပါသည္။ ဒီအတုိင္းဆုိလွ်င္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔၏ "မလုိခ်င္ဘူးဟူေသာ စကားမ်ားက မည္မွ်လုိခ်င္ရာ က်ေနျပီး၊ လုိခ်င္လ်က္ မရသျဖင့္ မည္မွ်ပူေလာင္ေနသည္ကုိ အမ်ားမသိေအာင္ ဖုံးကြယ္ဖုိ႔ မည္မွ်ၾကိဳးပမ္းေနရသလဲ" မသိပါ။ ဤသုိ႔လွ်င္ ကၽြန္ေတာ္သည္ မသိဟူေသာစကားကုိ လွဳိင္လွဳိင္သုံးလ်က္ ကာမဘုံသား၏အျဖစ္ကုိ တိတိပပ ၀န္ခံလုိက္ပါသည္။
ဦးဘုိခင္၏ သံသရာခရီးသည္ သီခ်င္းတြင္မူ ကာမဘုံသား၏ အျဖစ္ကုိ ဤသုိ႔ေရးျခယ္ျပထားသည္။
"ကာမဘုံသား၊ဆုံလည္ႏြားသုိ႔ႏွယ္၊ အနတဂၢမဘ၀ေတြရယ္၊ ၾကင္လည္ခဲ့ရာ၀ယ္၊ မဆုံးႏုိင္ေတာ့တယ္၊ တ၀ဲလည္လည္၊ သမုဒယဆုိေသာတဏွာရယ္၊ ျငိလာတယ္သံေယာဇဥ္ကတြယ္၊သားရယ္သမီးရယ္၊ ဇနီးသည္ခင္ပြန္းလင္သည္၊ ေဆြရယ္မ်ိဳးရယ္၊ ခ်စ္ၾကိဳးသြယ္သြယ္ေနွာင္ဖဲြ႔တာရယ္၊ မရုန္းႏိုင္မထြက္ႏုိင္၊ ျမဲခုိင္လွတဲ့သံသရာခရီးသည္"
ဆရာဟန္၏ စာအုပ္ကုိ ပုိ႔ေပးေသာ ဆရာေတာ္က ဤေန႔ကုိရည္၍ ပုိ႔ေပးေတာ္မူဟန္တူသည္။ မာတိကာ၏ေနာက္တြင္ "အဘိဓမၼာကုိမွ အထုိက္အေလ်ာက္ နားမလည္လွ်င္ ကံေကာင္းခ်င္ပါလ်က္၊ ကံေကာင္းေအာင္ လုပ္နည္းကုိပင္ သိႏုိင္မည္ မဟုတ္"ဟူေသာ တိပိဋကဓရ အရွင္သိရိႏၵာဘိ၀ံသ(ေယာ) ဆရာေတာ္၏ စာတန္းကုိ စေတြ႔ရပါသည္။ ဆရာတက္တုိး၏ အမွာတြင္မူ "ဆရာဟန္အသုံးျပဳေသာ သင္နည္းမွာ ဆရာအတတ္ပညာသင္ၾကားေသာ နည္းစနစ္ျဖစ္ေပသည္။ အဘိဓမၼာအခ်က္အလက္မ်ားကုိ သေကၤတမ်ား၊ စာရင္းဇယားမ်ားျဖင့္ မြမ္းမံ၍ အဓိပၸါယ္တုိ႔ကုိ လုိရင္းတုိရွင္းနည္းျဖင့္ ရွင္းလင္းသင္ျပနည္းျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ေခတ္မီသည္ဟု ေခၚရမည္ကဲ့သုိ႔ ျဖစ္ပါသည္" ဟု ပါရွိသည္။ တုိရွင္းလြယ္ကူေသာ နည္းျဖင့္ အဘိဓမၼာ စိတ္ပုိင္းကုိ အခ်ိန္တုိအတြင္း ေကာင္းမြန္စြာ နားလည္လုိလွ်င္ အလြန္သင့္ေလ်ာ္မည့္ စာအုပ္ ျဖစ္ဟန္တူပါသည္။
မဟာစည္ဆရာေတာ္ ဘုရားၾကီး၏ အဘိဓမၼာတရားေတာ္ၾကီးမွာလည္း အလြန္ခံ့ညားပါသည္။ မဟာစည္ဆရာေတာ္သည္ အဘိဓမၼာတရားေတာ္ၾကီးကုိ အလြန္က်ယ္ျပန္႔စြာ ေဟာၾကားသြားေတာ္မူဖူးသည္။ ေဟာတရားကုိ က်မ္းစာအုပ္ျပဳျပီး မၾကာမီ မဟာစည္ဆရာေတာ္ဘုရား ဘ၀ဇာတ္သိမ္းခ်ဳပ္ျငိမ္းေတာ္မူသျဖင့္ အဘိဓမၼာတရားေတာ္ၾကီးသည္ မဟာစည္ဆရာေတာ္ဘုရား၏ ေနာက္ဆုံးက်မ္းစာအုပ္ ျဖစ္ရေၾကာင္းကုိ ၀က္လက္-မစုိးရိမ္ဦးတိႆ၏ နိဒါန္းတြင္ ေဖာ္ျပထားသည္။ ျမတ္စြာဘုရား တာ၀တိံသာ တြင္ ေဟာၾကားေတာ္မူခဲ့ေသာ အဘိဓမၼာ ေဟာစဥ္အတုိင္း ေဟာၾကားေတာ္မူရသျဖင့္ မဟာစည္ဆရာေတာ္ဘုရား၏ က်မ္းစာအုပ္တြင္မူ စိတ္ပုိင္း၊ ေစတသိက္ပုိင္း စသည့္(ဆရာဟန္၏စာအုပ္မွာကဲ့သုိ႔ )အဘိဓမၼတၳသဂၤဟက်မ္းလာ အစီအစဥ္အတုိင္း မေဟာၾကားဘဲ "ကုသလာဓမၼာ၊ အကုသလာဓမၼာ၊ အဗ်ာကတာဓမၼာ" ဟူေသာ တိက္၂၂ တိက္မွ ကုသုိလ္စိတ္ကုိ ေ၀ဖန္ပုံ ေခါင္းစဥ္ျဖင့္ တရားေတာ္ကုိ စတင္ေဟာၾကားခဲ့ပါသည္။
"ထီးတံခြန္လည္း၊ လြန္ကဲထူးလွ်င္၊ အတိဆတၱ ဓဇ ေခၚတြင္
တရားေတာ္လည္း လြန္ကဲထူးလွ်င္၊ အဘိဓမၼ ေခၚရနည္းတူပင္"
ဤကား အဘိဓမၼာဟု ေခၚတြင္ရျခင္းကုိ အလြယ္တကူမွတ္မိေစရန္ မဟာစည္ဆရာေတာ္ဘုရားစပ္ထားခဲ့ေသာ သံေပါက္ကေလး ျဖစ္ပါ၏။ မဟာစည္ဆရာေတာ္၏ သံေပါက္လကၤာမ်ားသည္ ေက်ာ္ၾကားသေလာက္ အဓိပၸါယ္ထိမိပါသည္။"၀ိပႆနာဥာဏ္ဆုိတာ ဘယ္ဟာရွု၍ျဖစ္သနည္း၊ စြဲလန္းႏုိင္ရာငါးခႏၶာ မွန္စြာရွု၍ျဖစ္သတည္း" စေသာ သံေပါက္လကၤာေလးမ်ားမွာ တုိတုိႏွင့္ အလြန္ထိေရာက္လွသည္။ "ဤသည့္စားဖြယ္ အမယ္မယ္ကုိ ျမဴးရယ္မာန္ၾကြ လွပေရဆင္း၊ ျပည့္ျဖိဳးျခင္းငွာ မသုံးပါဘု" အစခ်ီ ဆြမ္းမစားမီ ဆင္ျခင္ရေသာ ပစၥေ၀ကၡဏာ လကာၤေလးကုိ စပ္ဆုိသူကုိမူ အေသအခ်ာမသိရပါ။ ဤဆရာေတာ္ဘုရားပင္လွ်င္ စပ္ဆုိသည္ဟု ထင္ျမင္မိပါသည္။
ကၽြန္ေတာ့္ မိတ္ေဆြမ်ားကေတာ့ နက္ျဖန္ညမွာ ဆီမီးစထြန္းမည္ဟု စုိင္းျပင္းေနၾကသည္။ တစ္ေယာက္ကေတာ့ မနက္ျဖန္ေန႔လည္မွာ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းသြားျပီး တရားနာမည္ဟု ဆုိသည္။ ရွိခုိးၾက၊ ပူေဇာ္ၾက၊ တရားနာၾကားၾကႏွင့္ မနက္ျဖန္သည္ အဟုတ္သာယာေသာ ေန႔ျဖစ္မည့္ပုံေပၚသည္။
ဒါနဲ႔ ႏုႏုငယ္အေၾကာင္း ေျပာစရာရွိတာက ေႏြကႏၲာဦး၏ အဆက္ျဖစ္ေသာ ၀သန္ေလခ်ိန္မွန္ကူးတြင္ ဆရာ တကၠသုိလ္ဘုန္းႏုိင္က ႏုႏုငယ္ကုိ ေရာဂါေပ်ာက္ကင္းေစျပီး ဆရာ၀န္ကုိႏွင္းေငြႏွင့္ ျပန္ေတြ႔ေပးလုိက္ပါသည္။ သီလရွင္၀တ္ခါနီးအခ်ိန္တြင္ ေတြ႔ဆုံျခင္းျဖစ္ပါသည္။ ႏုႏုငယ္ကုိ သီလရွင္၀တ္ေပးမည့္ သီလရွင္ဆရာၾကီးကေတာ့ "ပုိးဖလံမ်ိဳးမီးကုိတုိးသည္"ဟု ညည္းတြားပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ေပ်ာ္ပါသည္။ ( ကေလးကုိး-အဲဒီတုန္းက)
0 comments:
Post a Comment